Over Upje.

Follow by Email

zondag 5 juli 2015

Gewichtig deel zoveel.

De laatste tijd is gewicht hier weer een serieus issue. Toen ik thuiskwam uit het ziekenhuis na de bevalling, was ik terug op het gewicht van voor de zwangerschap. Driewerf hoera, er werd gejuicht en tevreden naar dat lijf gekeken. Zes maanden en een niet-slapende baby, veel werk en veel gedoe later, was er zes kilo extra terug bij. Uiteraard vond ik dat niet geweldig lollig, maar ik zou daar op een later tijdstip wel eens werk van maken.
Dat tijdstip was een aantal maanden geleden, toen ik op de weegschaal stond en zag dat mijn ‘dieptepunt ooit’ pijnlijk dichtbij kwam. Toen ik me daarna besluiteloos voor mijn kleerkast stond af te vragen of ik nu broek één die nog paste of broek twéé die nog paste (allebei lelijk en uitgelebberd, let’s be honest) moest aandoen, zou ik dus actie ondernemen. De echtgenoot en ik maken er echter ook geen geheim van dat we graag nog een tweede kindje willen en dus leek het me geen topplan om een streng dieet te gaan volgen.
Langzaam, beetje bij beetje, ‘gewoon gezond’, met dat soort dingen zou het moeten goedkomen. Of ook niet dus ... . Daarom besloot ik een tijdje later voor de online formule van de weight watchers te gaan. Ik was een beetje sceptisch, want ik zou dan meer mogen eten als wat ik normaal al deed, schatte ik. Het resultaat was inderdaad dat er nog twee extra kilo’s bijkwamen en dan had ik mijn weekpunten nog niet eens opgebruikt. Ik vond dat ik wat moest volhouden, maar toen ik na een maand nul komma nul was verloren, gaf ik er de brui aan. Net op dat moment las ik dat een vriendin voor het lchf-dieet ging. Of een levensstijl, wat je wilt. Nauwelijks koolhydraten eten, maar wel behoorlijk wat (gezonde) vetten. Geen gefrituurde kost dus, maar wel avocado’s, heel veel eieren, spek, vlees, volle yoghurt en mayonaise. Eigenlijk heel veel wat je bij een normaal ‘dieet’ niet mag eten dus. Bovendien was de diëtiste bij wie ik dit programma wilde volgen tegelijkertijd ook diabetesverpleegkundige en dat vond ik wel een plus. Eindelijk iemand die de dingen vanuit de twee kanten kan bekijken, daar was ik blij om. Met dit dieet zou je bovendien ook veel stabielere bloedsuikers krijgen en minder lage waardes, iets wat ik alleen maar kon toejuichen. Ik begon er enthousiast aan, maar voelde de moed al snel in mijn schoenen zinken. Het eten smaakte me helemaal niet, maar bovendien voelde ik me met de dag slapper en bleef er van mijn spierkracht niets meer over. Gewicht verloor ik al helemaal niet en dat was toch mijn hoofddoel. Ik moet wél toegeven dat de hoeveelheid hypo’s spectaculair minderde en dat was een echte verademing. Maar dat gewicht, dat slecht voelen, ... .

Na vijf weken moest ik bij mijn endocrinoloog zijn en die luisterde écht naar me. Ze verstond mijn gevecht en mijn frustratie en ze wilde proberen te helpen. Daarom stelde ze voor een impedantiemeting te doen. “Een wattuh?”, denkt u. Dat vroeg ik ook, ja. Het komt erop neer dat men op een wetenschappelijke manier de samenstelling van je lichaam gaat bepalen en aan de hand daarvan berekent hoeveel kcal je lichaam nodig heeft in rust etc en ook wat je kunt doen om toch gewicht te verliezen. Dat kon zijn door toch strikter te diëten, maar bijvoorbeeld ook door meer aan sport te doen. Uit de test zou blijken wat voor jou zou kunnen werken. Ik was als de dood dat ze zouden zeggen dat ik plots superintensief aan het sporten moest slaan, want als ik nu iéts niet graag doe ... . Toch stemde ik toe.

Vrijdag was de impedantiemeting. Ik moest nuchter zijn en mocht dus ook de hele nacht niet drinken. Erg lollig bij deze tropische temperaturen. Ik trok ernaartoe en de uitslag was uhm ... teleurstellend. Volgens dat ding verbrand ik in rust 1600kcal, terwijl ik er veel minder eet en toch niets afval. De diëtiste denkt dat ik net méér moet eten, vooral volkoren en vezelrijke koolhydraatbronnen dan, om te zorgen dat mijn lichaam uit een spaarstand komt waarin het al heel lang zit. Dat van die spaarstand, dat geloof ik wel. Dat het daar nu zomaar gaat uitkomen omdat ik even méér eet ... dat weet ik dan weer niet. Het idee bij volkoren boterhammen maakte mij al helemaal triest. Ik lust echt graag brood, maar volkoren hoort daar wel niet bij. Zomaar een donker was nog niet goed genoeg, want enkel écht volkoren of écht roggebrood zou voldoende vezels bevatten. Alle andere varianten zijn maar fake donker en dat zou toch een heel verschil maken. De conclusie was ook wel dat ik niet persé intensief aan het sporten moet slaan, want dat zou mij niet doen afvallen. Ik roep dat al jaren, maar het is wel eens fijn om dat nu ook bevestigd te zien. Dat zegt uiteraard niet dat het slécht zou zijn om dat te doen, hé. Voor je conditie en hart- en vaatziekten en weet ik veel wat nog is dat zeker een goed gegeven. Als handvat voor mij om af te vallen is het echter nutteloos.

Ik heb daar geweend, ja. Ik wil alles laten, snikte ik, maar ik wil geen dingen eten die ik echt niet lekker vind. Dat begreep ze wel. Probeer het dan met havermout en volkoren cracotten en wasa crackers, zei ze. OK. En van het verschieten beloofde ik gewoon één keer een klein volkoren broodje te kopen om het nog een laatste keer te proberen. Het is immers al jaren geleden dat ik het nog eens at, wie weet krijg ik het nu wel naar binnen.

Voor de rest proberen we toch nog de hypo’s te verminderen, want die lopen weer heel erg de spuigaten uit. Daarvoor moet je ook iedere keer snelle suikers eten en die houd je uiteraard best zo veel mogelijk beperkt. Dat is een ongoing process, vrees ik, maar we proberen het. Iedere fanta die ik minder moet drinken, is er toch weer eentje.

Er was frustratie toen ik buitenkwam, dat klopt. Daarom ging ik naar de panos, kocht er een gamma koffiekoeken en vrat die als lunch op. Voilà. En vanaf morgen gaan we eens bekijken wat ik kan doen en hoe ik dat praktisch wens aan te pakken. Morgen. Nu nog even niet!

vrijdag 19 juni 2015

Losse flarden II.

Het is hier weer eens hectisch, ik ben voor de verandering ook weer heel moe. De zin om te bloggen is er vaak wel, maar de energie om er ook een samenhangend geheel van te maken, die ontbreekt. Daarom zal ik op zulke momenten eens wat vaker gewoon wat hersenspinsels neerschrijven. Losse flarden. Eerdere gelijkaardige flarden vind je hier.

Herr Sohn mocht voor de tweede keer in zijn leven uit logeren. Hij zou bij opa slapen, terwijl mama en papa naar een feestje gingen. Toen de echtgenoot om iets voor tien een sms stuurde met de vraag of alles naar wens verliep, bleek ons monster nog wakker te zijn. Had ik het niet gedacht ... . Uiteindelijk blijkt hij om kwart na elf in slaap te zijn gevallen. Toen we hem dus gingen ophalen, deed hij prompt een middagdut van drie uur (een record!) en toen hij daarvan wakker werd, had hij koorts. Ik ben eens benieuwd wat het gaat geven als hij in de vakantie een week lang met opa op vakantie gaat!

De nacht erop was meneertje dus ziek en we wilden hem wat perdolan geven zodat hij hopelijk beter kon slapen. Daarna hield ik hem eventjes vast, maar hij maakte weinig aanstalten om zijn ogen dicht te doen. Op een bepaald moment nam hij zijn tut uit zijn mond en ik dacht dat hij zijn andere (jep, hij heeft er twee in bed) wilde insteken, maar nee ... meneer begint daar: “Wa(f) wa(f). Paardje! Paardje? Kindje!” Ik fluisterde terug dat die allemaal aan het slapen waren, want dat het midden in de nacht was. Hij ging echter vrolijk door: “Paardje! Wa wa! Po po po.” Op een bepaald moment kreeg ik gewoon de slappe lach. Toen heeft de echtgenoot het even overgenomen, waarop de mini nog wat leuterde over ballen en lama’s en niet te vergeten eendjes. Gelukkig hielp een flesje melk om hem weer in slaapmodus te krijgen. Niet zonder dat hij eerst nog een drumconcert gaf met zijn tut op de spijlen van het bed, maar kijk ... .

Ik had een weekje vrij, maar had ook wel zeven medische afspraken gepland staan. De avonden waren dan weer volgeboekt met koorrepetities en optredens. Maandag moeten we dan ook nog eens een reis door het land doen om de belastingsbrieven van familieleden te gaan invullen. Ik ga geweldig uitgerust zijn, denk ik. Not!

Eerder deze week ging ik naar de gynaecoloog en die was iets kwijt. Mijn eierstokken! “Heeft u recent een operatie aan mijn eierstokken gehad?”, vroeg hij. Ja hoor, zonder dat u van iets weet, heb ik die snel tussendoor even laten verwijderen?! Niet dus ... . “Maar waar zijn die eierstokken dan gebleven?”, mompelde hij. In mijn buik, hoop ik? Na nog wat zoeken werden ze toch gespot en in orde bevonden, hoor. ;-)

In mijn ‘drafts’ staan veertien blogjes zo goed als klaar om te publiceren. Sommige staan daar al bijna een jaar te blinken, maar ik slaag er gewoon net niet in om het ‘af’ te krijgen en dan ook te posten. Misschien toch eens iets om werk van te maken ...

Mijn nieuwe verslaving is Pinterest. Ik ben al een hele tijd wanhopig aan het proberen mijn gewicht onder controle te krijgen (daarover volgt normaal ook nog wel eens een blogje), maar afhankelijk van de methode moet er al wat creatiever omgesprongen worden met recepten. Ik klik heel makkelijk op ‘pin’, maar intussen moet ik al 356 van die dingen ook nog eens aan nader onderzoek onderwerpen en besluiten of het de moeite waard is. Goed bezig, Up, maar echt ... .

dinsdag 26 mei 2015

Kasperpraat I.

Ons klein manneke loopt dan wel nog altijd niet, maar hij is op dit moment duidelijk met zijn taalontwikkeling bezig. Het is geweldig grappig om te zien hoe hij iedere dag (of nacht, helaas) met nieuwe woordjes aan komt. De hele dag door wijst dat kleine vingertje dwingend en volgt het – meestal gepaste – woord. Hij heeft duidelijk ook schitterende ogen, want hij spot zelfs in bergen speelgoed net dat ene ding waar hij de naam van kent. Of die ene tv-figuur waar hij zo fan van is ... . Het is heerlijk om deze ontwikkeling van dichtbij mee te maken, maar ik kan me voorstellen dat we ons er later weinig van zullen herinneren. Ik plan dus regelmatig eens de vooruitgang te documenteren, gewoon voor een glimlach op uw gezicht en voor onze eigen annalen.

-         mama en papa (al is papa duidelijk de favoriet, potverdekke)
-         tut (jawel, het eerste ‘echte’ woord dat meneer zei)
-         bupa (is dus Bumba)
-         aap (hij is zelfs in staat verschillende soorten apen te herkennen, echte, getekende, aapjes op tv, op potjes, op zijn bobux sloefjes, in zijn bord, ... )
-         paadje (is een paard), dat is zijn nieuwe obsessie
-         bal (afgewisseld met baw, maar we doen niet moeilijk)
-         meuh (tjsa, het woord koe ként hij, maar zegt hij niet, maar hij doet ze wel überschattig na)
-         vakke (dat is dus een varken)
-         poopoopoo (is een kip die pookpokpook zegt, hij laat het pluchen of kartonnen beest dan ook vrolijk springen en graantjes pikken)
-         ete (geen uitleg nodig)
-         drinke (helaas alleen als hij het al ziet staan, dus niet om aan te geven dat hij dorst heeft (en er klopt nog ergens iets niet in het woord bij hem, maar ik kan het niet fonetisch reconstrueren))
-         appe (doordat hij alleen van dit fruit de naam kent, krijgt hij de laatste week dus alleen maar appel in de crèche, ‘want hij vraagt ernaar’)
-         auto (een plezier, hoor, als je met hem in je fietstoel door een straat vol geparkeerde exemplaren rijdt) (dit concept wordt nog wel te ruim gebruikt, want ook boten en fietsen tellen als auto)
-         nijntje (hij zag dit WE voor het eerst een filmpje, toen we het nog eens afspeelden begon hij meteen keihard ‘nijntje nijntje nijntje nijntje’ te roepen en sindsdien wist hij haar zelfs op rommelmarkten te spotten (jaja, we hebben de knuffel gekocht) en praat hij er te pas en te onpas over) (hij herkent trouwens ook andere getekende konijnen als ‘nijn’)
-         boekje (dit komt en gaat met vlagen)
-         au! (heel overtuigend en op de juiste momenten?!)
-         baba! (is Bambam, een figuurtje op tv waar hij wild van wordt. Hij begint te roepen tegen de tv, stormt daar naartoe, probeert het dingetje aan te raken ... Een speciale hoor, die kleine van ons.)
-         oh oo (dit is ook de naam van een tv-figuurtje. Je moet de eerste o veel hoger uitspreken dan de tweede, een beetje het geluid dat de teletubbies ook maakten ofzo. En jawel, meneer doet het exact met de juiste intonatie.)
-         nee! (liefst heel luid geroepen)
-         kidje (= kindje)
-         koekje 

Er zijn nog veel meer woorden die hij perfect begrijpt, maar niet zelf zegt. We kunnen hem dus stilletjesaan bevelen beginnen geven, die dan worden uitgevoerd naargelang de goesting. Of naargelang de hoeveelheid interessant speelgoed die onderweg te vinden valt.  

Dit weekend lag ik echter nog eens strijk. Ik hing wat in de zetel en plots pakte mijn zoon mijn schoen en plantte die onder mijn neus. “Voete!”, riep hij. Unk?! OK, OK, het is niet juist, maar hé hallo! :D Zowel zijn vader als ik komen niet meer bij iedere keer hij dat zegt. Ik voel trouwens al aan mijn theewater dat dit één van de woorden is die hier in huis fout overgenomen gaan worden. Door de papa alvast ;-) ... .

zaterdag 18 april 2015

Losse flarden.

Het is hier hectisch, ik ben moe en ziektekiemen maken het ons weer moeilijk. De zin om te bloggen is er vaak wel, maar de energie om er ook een samenhangend geheel van te maken, die ontbreekt. Daarom zal ik op zulke momenten eens wat vaker gewoon wat hersenspinsels neerschrijven. Losse flarden.

Ontaarde ouders zijn wij, jong. We doen onze best om braaf Kasper zijn tandjes te poetsen, maar helaas schiet dat er ook wel regelmatig bij in. Na de dolle periode waar we net zijn doorgegaan, kan het dus zomaar zijn dat we het al eventjes niet meer hebben gedaan. Daarstraks stond dat kind te lachen en plots riep ik: “Huh, heeft die nu ineens drié tanden vanonder?!” Het ging niet over een wit randje dat door dat tandvlees kwam piepen, hé ... Nope, meteen een volledige tand. Dat is dus niet iets van de laatste paar dagen. De echtgenoot lag strijk en wilde dat mondje wel eens inspecteren. Wat spotte hij linksonder? Een kies! En wij hebben dat niet gemerkt, hé! We zagen nog twee boventanden klaarzitten en onderaan ook nog eentje. We namen ons nogmaals voor om het kind zijn tanden gewoon iedere dag te poetsen, geen excuus. Alleen haat meneertje het om zijn mond daarvoor open te doen, dus dat is niet meteen een pretervaring. Jammer. Vanaf nu zal hij eraan geloven. Drie nieuwe tanden die wij gewoon niet hadden opgemerkt ... het is een schande! [Ik schreef dit al even geleden en intussen doen we het zowaar iedere dag!]

Ik heb het helemaal gehad met al dat fanatisme van tegenwoordig. Pro of anti borstvoeding, moet je je kind voederen à la rapley, leg je een kind regeltjes op of laat je het compleet vrij, moet het alleen slapen of juist zo lang mogelijk bij mama en papa, ... . Op politiek vlak word ik al helemaal onnozel van alle meningen. Waar zijn de gematigden naartoe? Waarom is het blijkbaar verboden om voor een partij te stemmen, maar hier en daar toch een nuance te willen plaatsen en het dus niet met álles eens te zijn? Sinds wanneer is het nodig om mensen te veroordelen op basis van hun politieke voorkeur? Van mij mag iedereen doen wat hij wilt, zo lang het maar is met respect voor anderen en zo lang je met je meningen of gedragingen anderen geen schade berokkent.

Familie-etentjes plannen wordt moeilijk tegenwoordig. Als we voor een lunch willen gaan, hebben de kinderlozen bezwaar dat ze te vroeg moeten opstaan of dat ze moeten opstaan en meteen voor een warme maaltijd moeten aanschuiven. Kiezen we voor ’s avonds samen eten, dan moeten wij zo snel mogelijk naar huis hollen, want Kasper moet om zeven uur toch echt in bed liggen (dat is zelfs al laat).

Ik heb zonet een bestelling geplaatst voor twee paar schoentjes voor de zoon. Ik deed dat bij hippeschoentjes.be, omdat ik had gehoord dat je daar heel precies kon bepalen welke maat je nodig hebt. Lekker handig, want ik zag het niet helemaal goedkomen om meneertje te moeten meenemen en dan overal tien paar te moeten gaan passen. Ik was eigenlijk van plan om met die schoenen te wachten tot hij echt zou stappen, want naar het schijnt leren ze beter hun evenwicht houden op blote voeten/antislipsokken. Ik vond dat altijd logisch klinken, maar nu wordt het toch echt tijd, heb ik het gevoel. Om te beginnen heeft dat kind nog nooit meer dan kousen aan zijn voeten gehad en zal hij dus sowieso moeten wennen aan dat gevoel. Daarnaast kan hij op deze manier bijvoorbeeld op verplaatsing ook al eens een beetje oefenen met stappen (hij begint het steeds beter te kunnen aan één vinger). Bon, mijn portemonnee is een heel stuk lichter na deze bestelling. Ik hoop dat zijn voeten nu niet volgende week plots een groeispurt krijgen.

Na de bevalling kreeg ik plots van verschillende mensen te horen dat mijn haar veel donkerder was geworden. Ik kon niet anders dan dat beamen, maar echt blij was ik er toch niet mee. “Dan moet je het laten kleuren, hé”, grapte de echtgenoot. Wel, aanstaande vrijdag is het zo ver. Waarschijnlijk wordt het gewoon een balayage, ga ik iéts lichter dan mijn huidige kleur, maar toch. Ik ben al helemaal zenuwachtig, want ik weet dat mijn familie helemaal tegen is. Jammer dan, ik ben oud en wijs genoeg om dat helemaal zelf te belissen. Toch hoop ik dat het resultaat gewoon tof gaat zijn en dat het anderzijds toch niet zo hard opvalt dat ze het hard zien en er dus veel commentaar op gaan leveren. :P

Nog een paar dagen werken en dan heb ik een weekje vrij. Mijn God, wat kijk ik daarnaar uit! Kasper volgt gewoon zijn normale weekroutine, de echtgenoot gaat werken en ik blijf op mijn dooie eentje thuis. Ik heb één dag propvol gepland met dingen die al veel te lang uitgesteld waren, daarnaast dan nog dat kappersbezoekje, maar verder doe ik ook he-le-maal niks. Een beetje slapen, wat op het gemak koken, hier en daar eens een klusje doen dat al veel te lang ligt te wachten ... . Is het al zover?

dinsdag 14 april 2015

Van Z tot A. En terug?

De zon schijnt en dan krijgt een mens weer heel even instant energie. Met een yoghurtje in het zonnetje zitten, zelfs al is het achter glas, dat is gewoon de max! (OK, dat is valsspelen, ik weet het, maar ik zou niet weten welk woord ik met deze letter kan kiezen.) Het is broodnodig, die extra energie, want het is de laatste tijd weer heel erg. De laatste weken lijkt mijn geheugen een zeef, mijn brein is één wollige massa, waar helaas niet veel mee aan te vangen valt. Ik maak fouten bij de vleet en het is een uitzondering als ik meteen mee ben met ingewikkelde of nieuwe zaken. Ik vind dat verschrikkelijk, want zo ben ik totaal niet! Normaal ga ik heel secuur te werk en probeer ik heel proactief te werk te gaan. Momenteel is het echt triest ... Er zijn natuurlijk verschillende redenen voor mijn huidige toestand. Aanhoudende ziektes bij alle gezinsleden, de onmogelijkheid om verlof te nemen al sinds midden december, een ontzettend hoge werkdruk en ook daarbuiten heel veel aan mijn hoofd. Op kantoor proberen we er de sfeer nog wat in te houden door af en toe eens een dol plan uit te voeren. Afgelopen vrijdag zaten we bijvoorbeeld in de Quick te genieten van een sappige hamburger met een select, maar fijn gezelschap. Met de naaste collega’s proberen we de juiste mix te vinden tussen niet te hard zagen, maar toch de ruimte laten om het hart op tijd en stond eens te luchten. Een moeilijk evenwicht ...

Thuis ben ik vooral ongeduldig, tot mijn grote schaamte. Ik zit maar te wachten tot meneer Kasper eindelijk eens wenst te gaan stappen! Ik ga ervan uit dat hij dat wel zal kunnen, maar al sinds hij tien maanden was, zei iedereen dat hij er snel mee weg zou zijn. Intussen zijn we vier en een halve maand verder, maar meneertje durft niet. Alleen staan? Nee! Aan één handje stappen? Nog maar heel recent en alleen als hij daar zin in heeft. Hij heeft duidelijk door hoe hij mama’s geduld op de proef kan stellen. Leren praten, dat is ook zo iets waar ik heel hard naar uitkijk. Hij zegt natuurlijk ‘mama’ en ‘papa’ en daarnaast ook ‘tut’ en ‘bupa’ (=bumba). Hij herhaalt wel veel wat wij zeggen (kip, nam nam, bal, boek, hij aapt aapjes na als hij er eentje ziet), maar hij zal het nooit uit zichzelf zeggen. Hij roept ook heel vaak ‘tita’, maar dat moet wel een allesomvattend begrip zijn precies. Hij wijst dan en roept ‘tita’, maar wat hij ermee bedoelt?! Hij wordt heel erg kwaad als we dat dan niet begrijpen. Vandaar dat ik vind hij maar gewoon de woorden moet leren zeggen, niet? ;-)

Verder is de zoon momenteel wel een heerlijk jongetje. Hij geeft kusjes (met lekker veel kwijl), hij trapt iedere keer in de val als we hem ‘handjes draaien’ laten doen bij het verversen van de pamper, hij wordt dolenthousiast als je meespeelt met de ballon en hij verzint nu ook echt zelf spelletjes. Vliegensvlug rond de papa kruipen en daarbij iedere keer je hoofd stoten aan de pianostoel, bijvoorbeeld. Mama’s haar kammen, piano spelen (euh, de toetsen stevig bekloppen), tutjes uitdelen, gsm’s pakken en eisen dat bumba erop wordt afgespeeld, ... Intussen hebben moeder en vader nog eens een babysit gezocht, zodat ze volgend weekend nog eens met zijn tweetjes naar de film kunnen. Als meneer toch zo goed gezind is, durven we dat wel aan. Hopelijk niet onterecht! Ik ga er in ieder geval heel erg van genieten!

Intussen zijn we ten huize Up toch eindelijk eens in gang geschoten om de fauna en flora in orde te krijgen. Lees: we hebben iemand gebeld voor een offerte om onze tuin te laten heraanleggen. Nieuw terras, nieuw gras, vanachter alles klaar maken om een tuinhuis te kunnen zetten, ... . De offerte is al een tijdje binnen *slik*, alleen ontbreekt het gedeelte gras aanleggen. Toch wel een belangrijk detail in een tuin, lijkt me. Ik heb ook een telefoonnummer van een tweede bedrijf, maar we moeten nog eens de moed verzamelen om daar dan ook maar weer naar te bellen. Het is jammer dat zowel de echtgenoot als ikzelf dit soort dingen echt haten!

De afgelopen weken heb ik door de pure vermoeidheid al wel wat stoten uitgehaald. Ik belde naar de dokter voor een afspraak, moest mijn geboortedatum zeggen en pitste er zomaar even vijf jaar af. Ik zei dus 87’ in plaats van ’82. Ik kan het wel hopen, maar voorlopig lijkt me dat toch niet helemaal mogelijk. ;-) Ik stond in de keuken vanalles te fabriceren en verbrandde mijn hand stevig. Drie dagen later deed ik dat grapje nog eens over. Op een sociale netwerksite van het werk zocht ik eens uit hoe het allemaal in zijn werk ging en ik typte een paar namen van collega’s in. De bedoeling was van gewoon eens te kijken, maar plots kregen ze allemaal uitnodigen van mij en werden ze door dat systeem bestookt met e-mails. Oeps! Daarnaast zijn er natuurlijk nog alle kleine vergeetachtigheden: naar de winkel gaan voor iets specifieks en met vanalles terugkomen, maar niet dat. Aankomen op het werk en constateren dat je de ontvanger van je sensor niet bijhebt, en uiteindelijk naar je schoonmoeder moeten bellen om te vragen of die eens in je bed kan gaan kijken of het ding daar niet ligt en het dan te komen brengen ... .

Amai, dat was hier verdorie nog niet simpel om een hele uitleg te doen en daarin woorden met alle letters van het alfabet te verwerken! Ik deed dit naar het voorbeeld van shoutyourheartout, die het deed van A tot Z. Hier was het dus Z tot A. En hopelijk zijn we hiermee toch weer vertrokken voor een iets regelmatiger blogpatroon!

donderdag 26 februari 2015

Relax, baby, relax. #boostyourpositivity

Ik kan dat dus niet, relaxen. Het lijkt alsof ik altijd ontspannen ben, in eender welke stressvolle situatie ook. Op mijn werk bewonderen collega’s mij daarvoor en ik krijg het al ieder jaar op mijn performance review te horen als positief punt. In werkelijkheid is echter niets minder waar. Ik ben een stresskieken, maar eentje dat het goed kan wegsteken. Mijn spieren zijn voortdurend gespannen, maar vooral gaat mijn hoofd nooit uit. Dat is ook het grote probleem: daarom is eens écht relaxen nooit aan de orde.

Ik zou wel graag een bad nemen, maar dan dwaalt mijn hoofd weer af naar de zesduizend dingen die ik nog moet doen en dan wil ik eigenlijk hier en nu uit het water stappen om aan die to-do lijst te beginnen. Een heerlijk boek lezen, dat is iets dat me wel volledig uit de dagelijkse rompslomp kan halen. Ik kan daar écht van genieten. Helaas is het me de laatste twee jaar ofzo nauwelijks nog gelukt. Boeken moeten lezen in kleine stukjes, dat bevordert mijn leesgenot niet en zorgt er dus ook voor dat ik niet meer meegezogen word in het verhaal. Weg ontsnappingsroute. “En muziek dan?”, hoor ik de trouwe lezer al denken. Mja. Ik doe dat ontzettend graag en ik geniet er wel van om op een podium te staan en met schitterende muzikanten te mogen samenwerken, maar het is ook iedere keer weer stress voor mij. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik er eigenlijk niet op mijn plaats ben; ik wéét niet hoe de Matthäuspassie gaat, ik kan je niet zeggen welke werken ik ooit in mijn leven al heb gezongen, ik heb werkelijk geen idéé wat de meest indrukwekkende aria’s zijn voor sopranen en ik ken geen namen van artiesten of dirigenten. Bovendien hebben bijna al mijn koorgenoten er een heuse zanglescarrière opzitten, waardoor ik dus steeds het gevoel heb dat ik alleen maar ‘per ongeluk’ door de auditie ben geraakt. Daarom is elke repetitie stress, want ik heb het gevoel dat ik me moet bewijzen. Iedere uitvoering idem, want in gesprekken zou ik zomaar door de mand kunnen vallen als compleet onwetende. Leuk? Absoluut. Pure ontspanning en relaxen? Bwaaaaah. Not so much. Sporten werkt écht niet voor mij, want ik haat het met elke vezel van mijn lijf. Zo sóms kan ik compleet ontspannen als ik met een vriendin uit eten ga. Alleen is er altijd zo veel geregel voor we daartoe komen en zoveel gedoe om er dan vervoersgewijs te geraken ... .

Het resultaat spreekt natuurlijk voor zich. Dat ik aan de bloeddrukpillen zit op mijn tweeëndertigste, da’s nog het minste. Dat mensen doordat ik er zo relaxed uitzie mij altijd maar meer op mijn bord duwen, dat is een ander neveneffect. Dat ik altijd en altijd moe ben, dat vind ik al heel wat minder lollig. Dezer dagen is het weer heel erg, dus kan ik niet anders dan mij ’s avonds een dekentje te nemen, een berg kussens in de zetel te installeren en wat naar de tv te staren en te slapen. Dat is ook het enige dat kan zorgen dat ik kan volhouden. Slapen, slapen en nog eens slapen. Wat ik dan weer jammer vind, want gedurende al die tijd dat ik lig te ronken zou er zoveel werk verzet kunnen worden, zou ik zoveel léuke dingen kunnen doen ook, zou ik ... zoveel.

Ik doe mijn best om mijn hoofd een halt toe te roepen, om honderdeneen gedachten om te buigen en om mezelf te overtuigen alle twijfels en angsten opzij te zetten. Maar wist je hoeveel energie dat vraagt? Hoe het alles zoveel meer beladen maakt?

Er is in ieder geval werk aan de winkel. Zoeken wat mij wél echt kan ontspannen en er werk van maken. Misschien krijg ik dan weer méér energie om alle verplichte dingen te blijven doen. Stel je zomaar eens voor...

donderdag 19 februari 2015

Shortcuts. #boostyourpositivity


Of we even wilden beschrijven wat wij deden om de boeldraaiende te houden, schreef ze. Een soort van ‘shortcuts' dus. Mwoeha, draaiende? Vierkant dan toch in ons geval, dacht ik meteen. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik achter de feiten aanhol, dat mijn huis een stort is en dat ik nooit verder kom dan de dagelijkse brandjes blussen. Ik ben geen geweldige huisvrouw, dat is zeker. Ik geniet er nog veel minder van. Toch verschijnen wij doorgaans wel waar we verwacht worden – én op tijd!, hebben we iedere dag propere kleren aan en komen we niet om van de honger. Bovendien kunnen mensen ook nog in een fatsoenlijk huis binnenstappen als ze een half uurtje op voorhand ofzo hebben laten weten dat ze zouden komen. Er moet érgens dus toch iets van systeem inzitten, lijkt me. En jawel, hoor ...

·        Om te beginnen hebben we natuurlijk ons weekmenu, waar ik eerder al over schreef. Soms slabakken we een beetje, maar dan loopt het ook meteen in het honderd. Dan moeten we tussendoor nog drie keer naar de winkel, zitten we als avondmaal corn flakes te eten of eindigen we bij ongezonde brol. Dat zorgt voor stress, maakt ons slechtgezind, dus dat vermijden we toch liever. Leve het weekmenu dus! Op donderdag denk ik na over wat we allemaal zouden kunnen eten, ik stuur mijn lijstje door naar de echtgenoot ter goedkeuring en op vrijdag maken we dan een boodschappenlijstje. Uiteraard loopt er hier en daar nog wel eens iets mis, maar over de grote lijn lukt het ons om het eetgebeuren op deze manier te laten lopen.

·        Dat boodschappenlijstje stellen we op logische wijze op. In de winkel kom je eerst bij de groenten en fruit, dus die zetten we samen als eerste op de lijst. Daarna arriveren we bij het vlees, dus dat staat gegroepeerd als volgende. Daarna brood en melkproducten en ... . Works like a charm en we hoeven niet aan het eind van de winkel verschrikt te constateren dat we halverwege ergens een item op het briefje over het hoofd gezien hebben.

·        Bij dat bewuste weekmenu maak ik ook al handig gebruik van een tweede puntje op de lijst: agenda’s. Zowel de echtgenoot als ik hebben een gmailaccount en we gebruiken de agenda’s daarvan op onze smartphone. Ik kan ook die van mijn lief zijn, hij die van mij, dus we komen normaal gezien niet voor verrassingen te staan. Als ik mijn weekmenu plan, kijk ik dus ook eerst of er geen doktersafspraken of andere uitjes op het programma staan. Veel tijd? Laat je dan volledig gaan. Geen tijd? Grijp terug naar diepvriesporties of hier en daar zelfs eens prefab-eten uit de supermarkt. Heel handig! Door onze agenda's ook aan elkaar te linken, hoef ik me dus nooit af te vragen of de echtgenoot wel op Kasper kan letten terwijl ik met een vriendin bijklets, ik moet niet meer telkens tegen mijn artsen zeggen “euh, ik dénk wel dat het gaat lukken, maar ik moet even verifiëren met mijn man”. Ik zié wat er te doen valt en alles wat niet in de agenda staat, dat telt gewoon niet. Easy. ;-) Er staat ook in wanneer Kasper naar oma gaat, wanneer de grootouders op vakantie zijn, wanneer de crèche dicht is en welke vervangoppas we dan ‘geboekt’ hebben.

·        Mijn telefoon is ook voor andere dingen geweldig handig. Ik moet tegenwoordig al een hele dosis pillen nemen per dag, maar in de drukte van het leven schiet dat er zo soms al eens over. Het is niet dat ik dat niet wil doen, maar ik denk dan “ja, direct”. Maar we weten allemaal hoe dat dan uiteindelijk afloopt ... . Daarom heb ik nu al een tijdje een app die me daarbij helpt; medisafe. Je voert in welke medicatie je allemaal moet nemen en in welke hoeveelheden, je zet op welke uren je dat het best zou doen en iedere dag laat dat ding je weten dat het tijd is voor je pillen. Intussen heb ik mezelf ook zo ver van dat alarm desnoods te snoozen, maar niét af te zetten voordat ik de hele handel uiteindelijk binnen heb.

·        Voor diezelfde pillen is er ook nog een ander handig hulpmiddel: een pillendoos! Ik voelde me wel even vijfentachtig toen ik ernaar vroeg in de apotheek, maar ik denk dat het me wel kan helpen. Ondanks de app wil het namelijk toch al eens gebeuren dat ik achteraf denk: “Heb ik dat nu écht genomen? Of ben ik alleen naar de kast gestapt met die inténtie en werd ik uiteindelijk zo afgeleid dat ik iets helemaal anders ging doen?” Ja, dat gebeurt echt, en na de laatste keer was ik het dus echt zat. Ik heb nu mijn doosjes met de namen van dagen erop en met een vakje per tijdstip en zo kan ik dus ook altijd zien of ik ze al binnen heb of niet. Ik denk dat het me veel hoofdbreken zal sparen.

·        Strijken en poetsen, dat zijn dus dingen die ik echt haat. Alleen al de gedachte van mijn huis te moeten gaan schoonmaken volstaat om slechtgezind te worden. Strijken idem. We hebben beide taken dus uitbesteed en dat is heerlijk. Het maximum aan wat we nog eens zelf moeten doen is een stofzuiger nemen of één enkel kledingstuk strijken omdat we nu net persé dat willen aandoen, terwijl er nog tien andere stuks klaarliggen. We hebben dan nog het geluk dat we er niet voor hoeven te betalen, maar de dag dat onze huidige hulp ermee ophoudt, dan beginnen we meteen met een betaalde poetsvrouw te zoeken. Dat is zeker.

·        Opruimen, dat is natuurlijk iets dat we toch echt zelf moeten doen. Ik vind het verbazend te zien hoe al die spullen altijd maar ergens terechtkomen waar ze niet horen ... dus proberen we daar iets aan te doen. Het zou een beetje dwaas zijn om telkens voor één dingetje naar boven of beneden te trekken, dus we groeperen dat een beetje. Ik zet een delhaizezak in de gang en daar gooi ik af en toe iets bij. Degene die dan met lege handen naar boven gaat, kan die al meenemen. Uitladen hoeft daarom niet meteen, maar dan is die rommel tenminste al dichter bij zijn eigen plek. Idem voor beneden, uiteraard. Op Pinterest doen ze dat allemaal met heerlijke manden en bakken, maar bij ons gebruiken we dus zakken van de delhaize, van de carrefour, van de albert heijn en hier en daar al eens een verdwaalde wasmand.

·        Iets dat soms geweldig belachelijk lijkt, maar voor mij wél erg efficiënt werkt: ik stuur mailtjes naar jezelf. “briefjes mutualiteit”, “mail zangjuf”, “bellen dokter Huppeldepup”. Een mailtje zorgt ervoor dat ik aan dat soort kleine dingetjes herinnerd wordt op het moment dat ik het moet doen. Uiteraard gebeurt het nog wel eens dat ik het over het hoofd zie of gewoon – let’s face it – te lui ben om in actie te schieten. Toch zorgt het ervoor dat ik geen zesentachtig keer per dag moet denken “oh, ik moet dokter X nog bellen!”, maar ik weet dat ik er op het juiste moment aan zal herinnerd worden. Dat laat toch al iets meer ruimte voor de honderd andere dingen die mijn aandacht vragen, want mijn warhoofd kan dat anders echt niet bijbenen.

·        Last but not least proberen we erin te krijgen dat we zoveel mogelijk dingen meteen doen. Gedaan met eten dus even snel de borden afspoelen en in de afwasmachine. De flessen van Kasper meteen naar de keuken brengen en afspoelen na gebruik. Aan iets denken dat we in de winkel moeten kopen en dat dan ook meteen op een lijstje schrijven. Een factuur met de post binnenkrijgen en ze meteen bij mijn computer leggen, zodat ik er later aan herinnerd wordt van ze dan ook meteen te betalen. Dat soort dingetjes. Ze duren allemaal zo kort, maar als je het laat liggen dan stapelt zich dat alleen maar op. Bovendien escaleert het naar mijn ervaring vaak héél vlug. Er staan nog vuile borden op tafel, dus ik smeer mijn boterham maar even rechtstreeks op de tafel en laat mijn mes ook nog liggen en straks dan eet ik nog een yoghurtje en zwier dat potje er nog wel ergens bij en ... . Of ik moet ‘ooit nog eens’ een rekening betalen en nog eentje en dan plots herinner ik me wel dat ik “recent” nog betalingen heb gedaan dus het zal wel in orde zijn ... tot ik dan natuurlijk de herinnering in mijn bus krijg. Not good.
We moeten eerlijk zijn: aan dit puntje is nog wel wat werk. Toch ben ik blij met iedere keer dat we de keuken netjes kunnen verlaten na het eten, met de keren dat we niet wéér vergeten zijn vuilniszakken te kopen of de avonden dat ik eens niét in mijn bed kruip en denk “sh*t, ik had moeten bellen naar ... “.

En voor de rest, hé mannen ... Voor de rest probeer ik gewoon tevreden te zijn met hoe het is. Hier kruipt een bijzonder rommellustig jongetje rond, dat niets anders doet dan heelder dagen alles op de grond gooien. Datzelfde ventje komt standaard aan mijn broek hangen en maakt me zonder woorden (doch eisend!) duidelijk dat hij gepakt wenst te worden, nét toevallig als ik in de keuken sta om de chaos daar aan te pakken. Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar afwassen met een kind op mijn heup ... niet echt iets dat me handig lijkt. En daarnaast zijn moeder en vader gewoon compleet afgepeigerd door drukke werkdagen en veel te actieve nachten (wij zouden liever slapen, you know, maar iemand denkt daar anders over), dus soms ontbreekt ons ook écht alle moed om zelfs maar vijf seconden iets te doen. I’m sorry for that. Maar ik trek het mij niet meer aan. Voilà!

Ik schreef deze post overigens in het kader van #boostyourpositivity.be naar een opdracht van Lilith.