Follow by Email

zondag 20 april 2014

Een vragenlijstje.

Een weekmenu was blijkbaar niet goed genoeg voor mijn kritische lezers, maar de inspiratie voor andere spannende blogs ontbreekt gewoon (ik maak niks mee dezer dagen!) en energie om heel actief naar iets te zoeken ontbreekt. Daarom proberen we het eens met een vragenlijstje in te vullen! Volgens bepaalde blogsters met véél lezers is dat altijd een hit. Here we go ...

1. Laat je de deuren van je kledingkast open of doe je die netjes dicht?

Ik doe vaak een poging om ze dicht te doen, maar toch blijft het resultaat altijd dat ze nog een stukje openstaan. Wij hebben namelijk schuifdeuren, maar die klemmen een beetje. Zowel de echtgenoot als ik hebben er al duizend keer op gevloekt en diezelfde echtgenoot heeft al zevenhonderd keer gezegd dat er iets aan moet gebeuren, maar als ik dan probeer hem in gang te laten schieten, dan krijg ik alleen maar wat gegrommel. Voorlopig zal het dus nog niet gebeuren. En momenteel geraak ik eindelijk terug in (een klein stukje van) mijn gewone kleren, dus die liggen nu een beetje verspreid over onze boekenkamer tot ik ze allemaal nog eens heb gepast en naar mijn kast versast (ziet mij rijmen en dichten!). Daar ziet het er redelijk schandalig uit, ik geef dat toe!

2. Neem je shampoo en andere spullen mee van de hotelkamer?

Alleen als die belachelijk goed ruikt of als mijn haar er plots schitterend mee uitziet, maar dat is dus eigenlijk nog zo goed als nooit gebeurd. Maar eigenlijk is dat nu toch niet zo schandalig als je dat wél doet, hé. Wat gaan die mannen van dat hotel ermee doen, misschien, voor de volgende klant laten staan? Ik dacht het niet! De vuilnisbak in, vrees ik. Dan kunt ge het beter meenemen en de overschot thuis gebruiken, niet?

3. Slaap je met je dekbed ingestopt of hangt deze los?

Los, maar vanachter zou ik het liever ingestopt zien. Alleen zijn wij een stel klungels dat niet eens geschikte lakens en overtrekken kan vinden voor die formidabele boxspring die we hebben gekocht. Volgende keer – binnen twintig jaar dus ofzo – wil ik terug een gewoon bed, amai!

4. Heb je ooit een verkeersbord gestolen?

Nee. Verder dan een pakje kauwgom toen ik tien was, ben ik niet geraakt. Dat was trouwens wel in de Delhaize, nu ik eraan denk! Straf dat dat gelukt is, vind ik! Maar nee, een verkeersbord ... Ik zie de meerwaarde ervan nu niet meteen.

5. Gebruik je graag post its?  

Thuis zou ik niet weten waarvoor, maar op het werk vliegen die erdoor. Zo gemakkelijk dat dat is! Ik schrijf er dingen op die ik nog moet onthouden, zaken die ik nog moet doen, ... . Ik bestel die altijd met vijf blokjes tegelijkertijd. (Ja, wij moeten alles bestellen en dan hopen, bidden, smeken dat alles voorradig is, want anders hebt ge gewoon dikke pech. Ik probeer trouwens al eeuwen zo een doorschijnend mapje te pakken te krijgen dat aan drie kanten open is en waarvan de achterkant een kleur heeft. Verder zijn er zo twee ijzeren pinnetjes om papieren aan te rijgen. Wij noemen dat ‘een snelhechter’, maar als ge dat opschrijft, dan krijgt ge alleen die ijzeren pinnekes. Moest ge dus weten hoe ik dat nog zou kunnen noemen, laat het me dan weten!)

6. Spaar je Airmiles en zo ja, heb je ze ooit wel eens gebruikt? 

Nee, ik zou zelfs niet weten hoe dat moet. Met mijn gemiddelde van 1 keer om de drie jaar vliegen zal dat ook niet meteen hard gaan, vermoed ik.

7. Word je liever aangevallen door een beer of door een zwerm bijen? 

Euh, een beer dan maar. Bij zelfs één bij is het risico op een hartinfarct van de grote schrik al groot, laat staan bij een zwerm.

8. Heb je sproeten? 

Ja. Tot mijn 21ste had ik er wel maar één, in mijn gezicht dan nog. Sindsdien zijn ze exponentieel vermeerderd en nu heb ik er in alle vormen en maten. Iedere keer als het zomerseizoen aanbreekt en ik dus meer bloot vel laat zien, maar ook meer aandacht aan mijn huid besteed, schrik ik daarvan!

9. Lach je als je door hebt dat iemand een foto van je maakt?

J
a, anders vinden ze weer dat ik “een zure” ben :P. Niet dat lachen een foto met mij erop beter maakt, want ik ben écht niet fotogeniek!

10. Waar kan je je kapot aan ergeren bij anderen?

Smakken tijdens het eten, brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr! Ik schrik er altijd van hoeveel volwassenen dat nog steeds doen. Of een geweldig groot ego, dat ook.

11. Tel je je stappen weleens als je aan het lopen bent? 

Lopen? Mwoehaha. As if ... .


12. Heb je wel eens in de struiken geplast?

Dat moet toch al van in mijn tijd bij de jeugdbeweging geleden zijn en dat is dus toch al eventjes!

13. Ook wel eens gepoept dan? 

Nee, er zijn wel grenzen.

14. Dans je wel eens zonder muziek? 

Nee, zelfs mét muziek gebeurt het al niet echt vaak.

15. Kauw je op je pen? 

Nee, want ik word op slag mottig als ik zelf een balpen in mijn handen krijg waar een voorganger dat heeft gedaan. Doe een ander niet wat gij niet wilt dat u geschiedt, hé.

16. Met hoeveel mensen ben je naar bed geweest deze week?

Geen één. De echtgenoot en ik zullen eerst eens terug wat energie moeten krijgen, vrees ik. Met andere mensen ga ik niet naar bed.

17. Heb je een één- of tweepersoonsbed? 

Tweepersoons. Sinds kort eentje van 1m80 en eigenlijk is dat stom. We moeten echt naar elkaar zitten zoeken soms. Nochtans hebben we het gekocht omdat we het andere te klein vonden. Dat was 1m60, gewoon één maatje kleiner dus.

18. Wat is je favoriete nummer van deze week? 

Zorbing van Stornoway.

19. Vind je het kunnen als mannen roze dragen?

Ja, absoluut, maar er zijn wel weinig mannen die daar niet meteen vreselijk gay door lijken.

20. Kijk je vaak naar tekenfilms?

Zelfs zonder zoon had ik daar geen bezwaar tegen, dus dat zal er in de komende jaren zeker niet op beteren!

21. Wat is de slechtste film die je ooit gezien hebt?

Mission Impossible 2. In ’t Frans. Ik was op taalkamp en ik was degene met de grootste kennis van de taal. De anderen waren jonger, of hadden in hun studierichting zelfs helemaal geen Frans, of hadden wel een andere goede reden om niet zo geweldig te kunnen communiceren in het Frans. Daarom moesten we een film zoeken waarin niet te veel werd gepraat. Mission Impossible 2 dus. Ook al was er bijzonder weinig tekst, ik moest niets anders doen dan vertalen wat er gezegd werd. De andere filmgangers bekeken mij op den duur al heel erg nijdig. En ik wist toen al dat ik echt nooit meer naar MI-films hoefde!

22. Waar zou je waardevolle bezittingen verstoppen als je ze zou hebben? 

Verstoppen?? We leven nu toch niet meer echt in de middeleeuwen, hé. Als ik iets écht waardevols zou hebben, dan nam ik mij een kluis in de bank ofzo.

23. Wat drink je bij het avondeten?  

Cola light. Bij een broodmaaltijd op een ander thee. En op restaurant soms bruiswater.

24. Welke saus eet je bij je kipnuggets? 

Thuis geen, want dan telt dat gewoon als vlees en daarbij eet ik geen saus. In een fastfoodrestaurant ketchup, voor die ene keer op het jaar ofzo.

25. Wat is je favoriete eten? 


26.  Welke films kan je eindeloos blijven kijken? 

The sound of music passeert toch ieder jaar weer! (Niet waar, dit jaar heb ik – oh ramp – het gemist!)

27. Wie heb je als laatst gekust? 

Mijn zoon.  De echtgenoot is namelijk verkouden. Anders zou hij het zeker geweest zijn, want ik ben absoluut verslaafd aan kussen met hem.

28. Heb je bij de padvinders gezeten toen je klein was?

Haha, de padvinders, da’s het equivalent van de scouts, zeker? Heeft Nederland eigenlijk ook een onderscheid zoals de scouts en de chiro hier? In ieder geval heb ik tot mijn dertiende ofzo in de scouts gezeten, ja. Dikke spijt dat het geen chiro was, want daar zaten al mijn vriendinnen. En daarna zat ik in “de plussers”, waar ik ook een jaartje leiding heb gedaan.

29. Zou je ooit naakt poseren in een blad? 

Absoluut! Niet! Als ik ooit al eens een interview geef (uiteraard niet voor een blad met naam), dan probeer ik de foto al te vermijden. Laat staan naakt ...  . Niemand heeft daar boodschap aan, zijt maar zeker.

30. Wanneer heb je voor het laatst een brief met de hand geschreven? 

Vorige zomer. Ik moest onverwachts een paar weken platliggen en ik had nog geen cadeautje voor de echtgenoot zijn verjaardag, dus zocht ik een alternatief cadeautje. Onze grote vriend Pinterest bracht me op het idee om brieven te schrijven voor allerlei situaties. Doe open als je ... verdrietig bent / voor het eerst papa bent geworden / jarig bent / me mist / ... .

31. Weet je hoe je het oliepeil van je auto moet controleren? 

Dat denk ik wel, maar ik zou dan wel al eerst gevonden moeten hebben hoe ik in onze nieuwe auto die motorkap moet openkrijgen. Nieuw ... een jaar of drie, hé :P

32. Ooit een verkeersboete gehad voor overtreding van de maximum snelheid?

Ik heb al iets van een zeven jaar mijn rijbewijs zonder enige boete! Ahja, als ge niet rijdt ...

33. Ooit zonder benzine gestaan? 

Nee, toen ik nog reed, zorgde de echtgenoot altijd heel lief dat er zeker genoeg benzine inzat.

34. Wat eet je het liefste op brood? 

Preparé! Maar wat ik het vaakst éét op brood, da’s salami of hesp.

35. Wat eet je het liefst als ontbijt? 

Croissants en koffiekoeken en eieren met spek op een bruine boterham met véél goei boter. En dan nog wat versgesneden fruit en misschien nog wat yoghurt. En daar dan een stevig taske thee bij. Nee, dat heb ik van zijn leven nog niet zelf gemaakt, nee, maar als een mens op hotel is, dan komt het soms dicht in de buurt.

36. Hoe laat ga je meestal naar bed? 

Veel te laat, nog steeds. Tussen 23u en 1u, dat laatste uiteraard nooit op weekdagen. Al denk ik dat dat niet haalbaar gaat blijven als ik terug moet gaan werken.

37. Ben je lui? 

Eigenlijk wel, ja. Maar de afgelopen twaalf weken heb ik me toch ontpopt tot een ijverige huisvrouw en heb ik gewassen, was geplooid, afgewassen en opgeruimd als nooit tevoren!

38. Wat was je favoriete outfit tijdens verkleedpartijtjes toen je klein was?

Oeioei, daar vraagt ge iets. Ik weet dat we een roodkapjesding hadden, maar voor de rest herinner ik me er niet al te veel van.
 
39. Wat is je sterrenbeeld volgens de Chinese horoscoop? 

Hond. Ik ben het moeten gaan opzoeken, hoor, dat weet ik allemaal zo niet.

40. Hoeveel talen spreek je? 

Nederlands, Duits, Frans en Engels. En vijf woorden Italiaans, dus ik kan op vakantie een ijsje en een sinaasappel gaan bestellen. En een waterke. Maar cola light zullen ze daar ook wel verstaan, zeker?

41. Heb je een abonnement op een krant of tijdschrift? 

Wij hebben een abonnement op de Humo, maar eigenlijk leest vooral de echtgenoot die. Voor de rest valt hier op tijd en stond iets van de vlaamse diabetesvereniging in de bus.

42. Speelde je vroeger liever met poppen of met autootjes? 

Ik had één pop, Ireentje. Ze had een doos als bed en een kussensloop als lakentje. In een huishouden met vijf dochters waren er geen autootjes precies.

43. Ben je eigenwijs?

Ik vind van niet. Maar als ik écht vind dat ik gelijk heb, dan zult ge toch met goeie argumenten moeten afkomen en moeten kunnen bewijzen dat ik ongelijk heb.

44. Dr. Phil of Oprah? 

Als het dan echt moet, kies ik eerder Dr. Phil.

45. Heb je ooit een soap serie gevolgd? 

De eerste ooit was ‘wat nu weer’. We mochten thuis geen tv kijken, alleen maar in de vakantieperiodes. ‘Wat nu weer’ speelde alleen in de grote vakanties, dus dat was helemaal geschikt voor ons. Ieder jaar waren we trouw op post! Onze grote liefde voor Gunther Levi is daar ontstaan, denk ik.

Nu kijken we nog naar Thuis, triestig, zeker? We blijven er niet voor thuis, we nemen het niet op en het kan dus soms gebeuren dat we twee weken niet hebben gekeken. Maar als we niets aan de hand hebben, dan is het wel een goed programma om hersenloos naar te kijken. En om u soms af te vragen of die programmamakers dan echt denken dat de kijkers niet meer weten dat Simonneke door Luc is verkracht en dat zo ongeveer elke vrouw daar al eens met de Frank is geweest en ...

46. Heb je hoogtevrees? 

Dat hangt ervanaf. Ik durf in allerlei vreselijke attracties in pretparken, maar van zodra ik op mijn eigen lijf moet vertrouwen, gaat het mis. Zelfs een onnozel sportraam is dan goed voor doodsangsten!


47. Zing je in je auto? 

Ahja, he. De echtgenoot maakt zelfs cd’s speciaal met als doel mij te laten meekwelen!

48. Dans je onder de douche? 

Euh. Ten eerste zie ik niet zo goed hoe en waarom ge dat zoudt doen, maar ten tweede hebben wij alleen een doucheslang (van het bad), dus dat zou toch wat onpraktisch worden.

49. Dans je in je auto?

Jep, soms wel. Gewoon dansen, dat kan ik niet, maar ‘zitdansen’, mannekes toch. I’m good at it!

50. Heb je ooit een pistool gebruikt?

Nee nee. Ik zou het precies ook niet willen vasthebben, want ik vertrouw mezelf voor geen haar op dat gebied. Zo eens per ongeluk op het verkeerde knopke duwen of aan iets verkeerds trekken ... Nee, bedankt!

dinsdag 15 april 2014

Nog eens een weekmenu.

Het heeft wel eventjes geduurd voor we het gevoel kregen terug te kunnen koken, maar kijk, dan toch. Mijn hand is voldoende beter om terug in potten te kunnen staan roeren en het één en ander te snijden en de zoon is groot genoeg om in zijn Doomoo-seat geplant te worden en toch een tijdje vredig te liggen kijken hoe zijn moeder (en/of vader) aan het kokerellen slaan.

vrijdag: vanwege file en dus een gruwelhonger op het moment van winkelen (heel dom, I know): koffiekoeken

zaterdag: macaroni met kaassaus

zondag: pistolets

maandag: soep @ la schoonmama

dinsdag: ovenschotel met pompoen en gehakt - diepvriesportie

woensdag: gyros met rijst

donderdag: aardappelen met kaasburger en peekes en erwtjes

maandag 31 maart 2014

Maandbrief - twee maanden.

Lieve Kasper,

Ik had mezelf al lang voor er nog maar sprake was van ons eigenste kindje voorgenomen om ook maandbrieven te schrijven. Ge weet wel, een beetje ouderlijk geblaat over wat de spruit heeft gedaan of geleerd in de afgelopen periode, gewoon omdat ge het anders allemaal zo vlug vergeet. Maand één is gepasseerd en mijn vermoeid brein was compleet vergeten dat ik wilde schrijven. Oeps. Ge krijgt al meteen een wijze levensles, jongen: het is niet omdat ge één keer de mist ingaat, dat ge maar meteen de handdoek in de ring moet gooien. We doen dus alsof er niets gebeurd is en beginnen dan maar bij twee maanden.

Het is compleet zot, jongen, dat ge al acht weken en een beetje ons leven op zijn kop zet. De grote wanhoop is voorbij en we vinden ergens wel ons ritme. Zo vervangen we ’s avonds nog eens uw pamper, doen uw slaapzak al aan en geven nog een fles en dan trekken we met zijn allen naar boven. Zelfs al zijt ge nog klaarwakker en traint ge al lustig voor het wereldkampioenschap molenwieken, zodra moeder en vader het licht uitdoen, wordt gij ook stil en gaat slapen. Nog even lezen of met elkaar keuvelen bij licht zit er dus niet echt in zonder dat we op zijn minst nog tien keer uw tut terug moeten geven, maar we klagen niet. De eerste weken vondt gij de uren tussen 23u en 3u namelijk erg geschikt om nog wat te tamboeren, maar wij waren het daar natuurlijk niet echt mee eens. Vandaar dat we nu echt héél blij zijn. Houdt dit ritueel maar vol, afgesproken?

Al vanaf uw geboorte krijgen we te horen dat ge zo alert zijt en zo sterk. Dat horen moeder en vader uiteraard heel graag, al hebben we stiekem de indruk dat dat ons ook nog heel wat miserie zou kunnen bezorgen in de toekomst. “Amai, pamperkes verversen zal een plezier zijn met zo’n beweeglijk manneke!”, lachte de dokter van Kind en Gezin, “En pas maar op voor de kopstoten!” Uhu, kopstoten. Ge zijt een charelke, zoonlief! Maar voorlopig hebben ze wel gelijk. Ge slaagt er al een paar weken in om uw hoofdje omhoog te brengen als ge op uw buikske ligt. De eerste keer smolt mama volledig weg en vond ze het lijken op een minileeuwke, zo eentje zoals ze in the lion king aan de wereld gaan tonen (don’t ask). Ge sabbelt tegenwoordig ijverig op uw handjes, wat zou betekenen dat ge die aan het ontdekken zijt. Ik kan niet wachten op het moment dat ge ze ook gaat zitten bekijken! Ge volgt ijverig voorwerpen met uw oogskes en eigenlijk ben ikzelf uw favoriete voorwerp om te volgen. Als papa uw pamper ververst en ik wandel voorbij, dan draait ge heel uw kopke tot het niet meer mogelijk is om mij te zien.

Toen de vroedvrouw hier een paar weken geleden was, reageerde ze verbaasd op uw ‘vertellingen’: “Die is in de wieg gelegd om advocaat te worden!”. Dan hebt ge ergens al iets van uw peter meegekregen, jongen! Vertellen kunt ge inderdaad, en mama en papa zijn geweldige fan. Vorige week trok mama met u naar de carrefour en heel de heenweg zat gij ijverig te babbelen. Mama had ergens gelezen dat ge de klanken van uw kindje moet proberen na te doen, dus hebben wij daar heel de weg in canon gecommuniceerd.

De eerste keer dat ge écht hebt gelachen, daar moeten we het ook nog eens over hebben, vriend. Uw moeder was was aan het plooien en plots zei de moeke: “Maar kijk, Kasper, gij kunt al zo mooi lachen!” Kijk hé man, dat ge lacht, dat heb ik graag. Er is niks zo schattig als dat, dus laat u volledig gaan. Maar lachen met uw moeder die zich kapotwerkt? Nee, merci, dat is niet nodig! Gelukkig hebt ge dat nadien al wel rechtgezet, hoor. Als mama een briesend paard nadoet, dat lacht ge u een breuk, maar ook gewoon als we u op uw verzorgingskussen leggen. Dan begint ge te vertellen dat het geen naam heeft en ook te lachen à volonté. Keep doing that, alstublieft, want zo een paar lachjes op een dag maken héél veel goed.

Zo heel af en toe begint ge ook uzelf te kunnen entertainen. Als ge in uw park gelegd wordt en ik verdwijn in de keuken, dan hoor ik soms plots heelder vertelsels. Ge hoort heel goed of ge het eens zijt met de situatie of niet, of ge enthousiast zijt, of vrolijk, of misschien toch wel (dringend) aandacht wilt. Jammer dat het nog wat vroeg is voor woorden, want ge hebt duidelijk het één en ander te zeggen! Als mama en papa willen eten, dan parkeren ze u in uw domoseat in de keuken en dan laat ge hen meestal ook gewoon doen. Zo lang ze op tijd en stond – soms héél vaak dus – uw tut teruggeven, wilt ge hen dat wel gunnen.

Gelukkig maar, want als ze zouden moeten wachten tot gij zoudt liggen te slapen ... . Dat is niet uw specialiteit, dat slapen. Er gaan dagen voorbij dat gij vrolijk van 7 tot 18u wakker zijt ofzo. Ge zijt niet ambetant, ge weent niet om de vijf voet, maar uiteraard kunt ge uzelf niet zo lang bezig houden en ge wordt ook nogal graag gepakt. Zo lang dat gebeurt, zijt ge de vrolijkheid zelve. Maar als uw parentale entiteiten proberen u in uw mand te leggen, dan is het kot vaak te klein. Ge zijt gewoon te nieuwsgierig naar wat er allemaal gebeurt en daar in uw mand kunt ge natuurlijk niet veel zien. Misschien moeten we u boven leggen, waar het stilletjes is en donker, maar daar vinden we u toch nog wat klein voor precies.

Om uw tweede vermaanddag te vieren, mocht ge bij Kind en Gezin spuitjes gaan laten zetten. Als kers op de taart kreegt ge daar natuurlijk weer koorts van en hebt ge heel de rest van de dag geslapen. Mama en papa hadden plots een zee van tijd om de boel aan kant te krijgen, naar de winkel te gaan op hun gemak, zelfs een beetje te computeren ... . Die koorts, dat hoeft zo niet, maar dat slaappatroon moogt ge wel aanhouden! Zullen we proberen een patroon van eten, spelen en dan toch slapen proberen in te lassen, vriendeke? Afgesproken? Volgende maand evaluatie dan ... ;-).

Dikke zoen,

je mama  

 

 

 

zaterdag 29 maart 2014

Gewoon wat beelden.

Vlak na de geboorte. Zo voelt het om kleren aan te hebben ... een pakje dat duizend keer te groot is dan nog. Dat krijgt ge als ze voorspellen dat ge een gigantisch kind gaat zijn en ge zijt 'maar gewoon'.

Dag twee.

Dag drie.

Exact één maand. Begin van een traditie - op de domoseat om te zien hoe hard ge gegroeid zijt.

Ge oefent al om ballerina te worden, denk ik.
 
 
 De eerste keer dat mama een lachje op foto krijgt. Slechte kwaliteit, maar ge ziet wat ik bedoel, hé.
 
Zes weken, in mama's lievelingspakske.
 
Jaaaaa, go Kasper! Dat manneke moet niet oefenen, die is vanzelf sterk genoeg precies.
 
Tot nu toe de beste foto van onze vrolijke Frans, vind ik.
 
Exact twee maanden.

Ziet nu, dat is ineens een echt jongetje in plaats van een ieniemienie baby!
 
Ik zie u wel, hoor, daar met uw fototoestel!
 
Maar ik vind het precies wel tof. ;-)

Meneer op zijn favoriete plek in het huis; zijn verzorgingskussen.

Het bewijs, want dit komt daar helemaal spontaan, zonder dat wij zotte dingen moeten staan doen.

 

 

 
 

vrijdag 14 maart 2014

Dingen die ik niet had verwacht

Dat ik ernaar uit zou kijken om mijn teennagels nog eens te knippen. Probeer dat maar eens met je linkerhand, als je rechtshandig bent ...

Dat ik dag in dag uit zou zitten kolven. Ik was eigenlijk van plan dat nooit te doen.

Dat er zoveel uiteenlopend advies over borstvoeding zou zijn. Aanleggen zodra ze een kik geven versus niet te vaak ieniemienie beetjes, een tut is de duivel versus de tut helpt de kindjes tot rust komen en daardoor hebben ze minder last van vanalles en nog wat, je moet melk/kruiden/granen/.. van je menu schrappen versus eet gewoon wat je wilt, ...

Dat de dagen pokke-eenzaam zijn zo alleen thuis. Of allez, alleen met de baby.

Dat er een extreme vermoeidheid - zoals ik ze al kende van sommige periodes - in het kwadraat bestond.

Dat het als een overwinning op uw kind aanvoelt als ge gedoucht zijt geraakt zonder gebrul van de mini.

Dat naar de wc gaan een overbodig iets blijkt dat ge wel kunt reduceren naar een keer of twee per dag. Of nacht.

Dat het plan om gezond te eten volkomen ridicuul blijkt en dat ge de eerste zes weken vlot overleeft op koekskes, chips en yoghurt. Of chocola.

Dat zesentachtig tetradoeken toch altijd zo weinig lijkt en dat ge constant aan het wassen zijt om er maar zeker voldoende propere in de kast te hebben liggen.

Dat ge de uitvinder van de sterilisator van flessen een standbeeld zoudt willen geven. Of die van de microgolfoven. En dat het zweet u zou uitbreken bij de gedachte dat één van de twee het zou begeven.

Dat ge keuzes moet maken in het leven. De baby slaapt, dus ik kan iets doen. Flessen steriliseren, zelf eten, een wasmachine insteken, een was opplooien, opruimen, douchen, eens uitgebreid naar de wc gaan, internetten. Het is een of-verhaal, bijna nooit eentje van 'en en'.

Dat baby's er feilloos in slagen te ruiken wanneer ge een poot hebt verzet om een tas thee te zetten voor uzelf / te gaan douchen / naar de wc te gaan / zelf ook vijf minuten uw ogen dicht te doen, om dan uiteraard  een concert te geven van jewelste.

Dat kleine geluidjes van dat klein wriemelwormpje u zo kunnen doen smelten.

Dat de gehate tablet soms echt levensreddend zou blijken te zijn.

Dat teletekstpagina 888 bij momenten zou voorkomen dat ge zot zou worden.

Dat oma’s zouden smeken om op uw kind te mogen passen.

Dat ge een pamper van uw eigen kind echt wél keihard kunt vinden stinken.

Dat twee neefjes met slechts negen dagen leeftijdsverschil voor de rest zo ver uiteen konden liggen.

Dat ge soms jaloers zoudt zijn op de echtgenoot, gewoon omdat hij mag gaan werken. Niet dat ik mijn werk mis ofzo, maar wel het normale daaraan. Het sociale contact ook.

Dat ik me zou inschrijven voor babymassage. Maar jaja, begin volgende maand trek ik er samen met mijn zus naartoe :D.

Dat het internet het antwoord op ontelbare vragen zou hebben. Zo van die vragen die ge als onzekere ouders kunt hebben, hé. Wat ge moet doen tegen slijmkes bij een baby, hoe ge het verschil weet tussen overgeven en teruggeven, wanneer ge u zorgen moet maken over het teruggeven van uw kind, wat ge geacht wordt te doén met het kleintje om hem te stimuleren, wat kindlief al kan op welke leeftijd, dat soort gedoe.
 
Dat ik bij thuiskomst uit het ziekenhuis al minder zou wegen dan voor de zwangerschap, hoera!
 
Dat ook gruwelijk ongezond eten daar niets aan zou veranderen.
 
Dat mijn weerstand er door de extreme vermoeidheid zo op achteruit zou gaan dat ik op die paar weken tijd al een sinusitis, een oorontsteking en een keelontsteking gehad zou hebben. En nu ook weer een fikse verkoudheid.

Dat ge het kind zo graag zoudt zien.

Dat ge het kind zo graag zoudt zien.

Dat ge het kind zo graag zoudt zien.

Dat ge het kind zo graag ... .

woensdag 5 maart 2014

Die hand.

Hier zijn we nog eens voor een update ... . De lange stilte betekende enerzijds dat het hier gewoon pokkedruk is, dat een baby echt héél veel tijd opslorpt en dat energiepeilen historisch laag kunnen geraken als de nacht pas op 3u ’s nachts begint iedere dag weer, maar anderzijds ook dat die beruchte hand nog geen sikkepit beter was. Pijn, pijn, pijn, in die mate dat ik er menig traantje om heb gelaten. Ibuprofen en Dafalgan werd hier met pakken doorgejaagd en nog wat homeopatische pillen en zalf en beurten bij de osteopaat ook nog, maar ik bleef afzien. Kracht had ik ook al niet meer in die hand, dus ze was en bleef volledig nutteloos. Iedereen kwam met ideeën en vragen en raadgevingen, maar ik wist het allemaal niet meer. Ge kunt vanalles doen, maar voor veel dingen zijn voorschriften en doorverwijzingen nodig. De huisarts was echter van mening dat ik maar een maand of drie geduld moest hebben, dus daar kon ik al niet gaan aankloppen.

Er stond nog een afspraak bij mijn endocrinoloog gepland. Zij is behoorlijk doortastend en ik heb wel een goed contact met haar. Ik beloofde aan de echtgenoot dat ik er die hele handkwestie zeker op tafel zou gooien en dat ik zou vragen of zij binnen het ziekenhuis niemand kende die me eventueel kon helpen. Ik hoefde de vraag niet eens te stellen ... . “Maar seg, wat is me dat nu, drie maanden wachten?””, zei ze, “Ik dacht het niet! Laat daar eens een cortisonespuit in geven, dan zijt ge al op zijn minst van die pijn af.” Ze nam haar telefoon, regelde een afspraak voor meteen de volgende ochtend en zo geschiedde dus. Bij nader onderzoek bleek dat er niet alleen sprake was van een carpal tunnel, maar dat ook alle spieren en pezen in mijn hand volledig ontstoken waren. Die zouden voor de allerergste pijn zorgen. Ook in mijn andere hand waren ontstekingen en een carpal tunnel, maar daar had ik gewoon veel minder last van.

De eerste 24u waren hels, maar dat bleek normaal. Daarna begon het langzaamaan te beteren. Intussen zijn we een week verder en ik merk absoluut verschil. Er is nog pijn, er is nog fiks krachtverlies en als het blijft zoals het nu is, denk ik dat op een bepaald moment toch nog eens terug naar die dokter zal moeten bellen. Maar op dit moment ben ik bij. Iedere dag ontdek ik weer iets nieuws dat me plots terug lukt, of dat vlotter gaat. Zoals deze blog gewoon op mijn computer typen, in plaats van op die verdomde tablet. Tweehandig, wel te verstaan. Het doet nog best pijn, en het gaat niet heel handig, maar het is iets dat ik vorige week in geen honderd jaar had durven proberen. Vandaag doe ik het gewoon. Hoera!

Net op tijd, trouwens, want vandaag was de eerste dag dat ik helemaal alleen met Kasper ben thuisgeweest. Hij leeft nog. En ik ook. ;-) Het stond niet klaar, want ik kan geen aardappelen schillen, maar voor de rest is het me prima gelukt om te doen wat nodig was. Langzaam, maar zeker ... . Oef!

donderdag 20 februari 2014

Na ruim 3 weken.

Vergeef me typfouten: ik schrijf op de tablet en krijg daarmee niets meer gewijzigd in een geschreven tekst ....

Maar hoe gaat het met zoonlief intussen? Goed! Het is een geweldig grappig kereltje en eenmens kan rustig heeeeeeeeel lang naar dat wonder zitten kijken. We hebbe hier al vaak zitten gieren met dat kind. Of smelten, dat kan ook.

Helaas zijn intussen de krampjes gearriveerd en die zorgen voor veel gedoe, vooral tussen 23u en 3u ofzo. Heerlijk, zo net als ge zelf elke grens van vermoeidheid hebt overschreden. Maar het ventje kan er ook niks aan doen natuurlijk, dus ge probeert hem toch maar elke keer weer te troosten en niet té hard te vloeken als hij een nieuw concert start net als ge het licht hebt uitgedaan om in een comateuze slaap te gaan vallen ;-).

In het begin dat we thuis waren, had meneer het wel gepresteerd om een hele week niets bij te komen. De zelfstandige vroedvrouw (zeker laten komen, gouden tips geven zo'n mensen en antwoorden op echt AL je dwaze beginnersvragen!) volgde het mee op en gelukkig kwam het weer goed. Intussen hebben we toch de indruk dat zijn pakjes al heel wat krapper zitten, dus dat zit wel snor precies :-).

Het is toch een hele ontdekkinstocht, zo'n baby ... . Ge snaptxer niks van, ge doet ook maar wat in uw zombie-achtige vermoeidheid, en toch wordt dat manneke rustiger in uw armen. Meestal dan toch :p ... . Na een hysterisch krijsconcert wilt ge hem stiekem wel uit het raam smijten, maar als hij dan 5 minuten laterxeindelijk slaapt, dan staat ge met twee vertederd te kijken.

Ons leven is heeeeel erg door elkaar geschud door Kasper zijn komst, maar we zien het welzitten precies. En hoewel ik altijd heb gezegd dat ik wilde dat kindjes op een leeftijd vanb2 geboren zouden worden, weet ik nu al dat ik veel dingen van die babytijd keihard ga missen!

En oh, die geur ... Zo zalig dat dat ruikt, een baby! Als hij tenminste niet net een pamper heeft gevuld, he :p.

Ik ga nu maar even een dutje doen, zodat ik  straks uitgerust aan de nacht kan beginnen ;-) ....