Follow by Email

dinsdag 15 april 2014

Nog eens een weekmenu.

Het heeft wel eventjes geduurd voor we het gevoel kregen terug te kunnen koken, maar kijk, dan toch. Mijn hand is voldoende beter om terug in potten te kunnen staan roeren en het één en ander te snijden en de zoon is groot genoeg om in zijn Doomoo-seat geplant te worden en toch een tijdje vredig te liggen kijken hoe zijn moeder (en/of vader) aan het kokerellen slaan.

vrijdag: vanwege file en dus een gruwelhonger op het moment van winkelen (heel dom, I know): koffiekoeken

zaterdag: macaroni met kaassaus

zondag: pistolets

maandag: soep @ la schoonmama

dinsdag: ovenschotel met pompoen en gehakt - diepvriesportie

woensdag: gyros met rijst

donderdag: aardappelen met kaasburger en peekes en erwtjes

maandag 31 maart 2014

Maandbrief - twee maanden.

Lieve Kasper,

Ik had mezelf al lang voor er nog maar sprake was van ons eigenste kindje voorgenomen om ook maandbrieven te schrijven. Ge weet wel, een beetje ouderlijk geblaat over wat de spruit heeft gedaan of geleerd in de afgelopen periode, gewoon omdat ge het anders allemaal zo vlug vergeet. Maand één is gepasseerd en mijn vermoeid brein was compleet vergeten dat ik wilde schrijven. Oeps. Ge krijgt al meteen een wijze levensles, jongen: het is niet omdat ge één keer de mist ingaat, dat ge maar meteen de handdoek in de ring moet gooien. We doen dus alsof er niets gebeurd is en beginnen dan maar bij twee maanden.

Het is compleet zot, jongen, dat ge al acht weken en een beetje ons leven op zijn kop zet. De grote wanhoop is voorbij en we vinden ergens wel ons ritme. Zo vervangen we ’s avonds nog eens uw pamper, doen uw slaapzak al aan en geven nog een fles en dan trekken we met zijn allen naar boven. Zelfs al zijt ge nog klaarwakker en traint ge al lustig voor het wereldkampioenschap molenwieken, zodra moeder en vader het licht uitdoen, wordt gij ook stil en gaat slapen. Nog even lezen of met elkaar keuvelen bij licht zit er dus niet echt in zonder dat we op zijn minst nog tien keer uw tut terug moeten geven, maar we klagen niet. De eerste weken vondt gij de uren tussen 23u en 3u namelijk erg geschikt om nog wat te tamboeren, maar wij waren het daar natuurlijk niet echt mee eens. Vandaar dat we nu echt héél blij zijn. Houdt dit ritueel maar vol, afgesproken?

Al vanaf uw geboorte krijgen we te horen dat ge zo alert zijt en zo sterk. Dat horen moeder en vader uiteraard heel graag, al hebben we stiekem de indruk dat dat ons ook nog heel wat miserie zou kunnen bezorgen in de toekomst. “Amai, pamperkes verversen zal een plezier zijn met zo’n beweeglijk manneke!”, lachte de dokter van Kind en Gezin, “En pas maar op voor de kopstoten!” Uhu, kopstoten. Ge zijt een charelke, zoonlief! Maar voorlopig hebben ze wel gelijk. Ge slaagt er al een paar weken in om uw hoofdje omhoog te brengen als ge op uw buikske ligt. De eerste keer smolt mama volledig weg en vond ze het lijken op een minileeuwke, zo eentje zoals ze in the lion king aan de wereld gaan tonen (don’t ask). Ge sabbelt tegenwoordig ijverig op uw handjes, wat zou betekenen dat ge die aan het ontdekken zijt. Ik kan niet wachten op het moment dat ge ze ook gaat zitten bekijken! Ge volgt ijverig voorwerpen met uw oogskes en eigenlijk ben ikzelf uw favoriete voorwerp om te volgen. Als papa uw pamper ververst en ik wandel voorbij, dan draait ge heel uw kopke tot het niet meer mogelijk is om mij te zien.

Toen de vroedvrouw hier een paar weken geleden was, reageerde ze verbaasd op uw ‘vertellingen’: “Die is in de wieg gelegd om advocaat te worden!”. Dan hebt ge ergens al iets van uw peter meegekregen, jongen! Vertellen kunt ge inderdaad, en mama en papa zijn geweldige fan. Vorige week trok mama met u naar de carrefour en heel de heenweg zat gij ijverig te babbelen. Mama had ergens gelezen dat ge de klanken van uw kindje moet proberen na te doen, dus hebben wij daar heel de weg in canon gecommuniceerd.

De eerste keer dat ge écht hebt gelachen, daar moeten we het ook nog eens over hebben, vriend. Uw moeder was was aan het plooien en plots zei de moeke: “Maar kijk, Kasper, gij kunt al zo mooi lachen!” Kijk hé man, dat ge lacht, dat heb ik graag. Er is niks zo schattig als dat, dus laat u volledig gaan. Maar lachen met uw moeder die zich kapotwerkt? Nee, merci, dat is niet nodig! Gelukkig hebt ge dat nadien al wel rechtgezet, hoor. Als mama een briesend paard nadoet, dat lacht ge u een breuk, maar ook gewoon als we u op uw verzorgingskussen leggen. Dan begint ge te vertellen dat het geen naam heeft en ook te lachen à volonté. Keep doing that, alstublieft, want zo een paar lachjes op een dag maken héél veel goed.

Zo heel af en toe begint ge ook uzelf te kunnen entertainen. Als ge in uw park gelegd wordt en ik verdwijn in de keuken, dan hoor ik soms plots heelder vertelsels. Ge hoort heel goed of ge het eens zijt met de situatie of niet, of ge enthousiast zijt, of vrolijk, of misschien toch wel (dringend) aandacht wilt. Jammer dat het nog wat vroeg is voor woorden, want ge hebt duidelijk het één en ander te zeggen! Als mama en papa willen eten, dan parkeren ze u in uw domoseat in de keuken en dan laat ge hen meestal ook gewoon doen. Zo lang ze op tijd en stond – soms héél vaak dus – uw tut teruggeven, wilt ge hen dat wel gunnen.

Gelukkig maar, want als ze zouden moeten wachten tot gij zoudt liggen te slapen ... . Dat is niet uw specialiteit, dat slapen. Er gaan dagen voorbij dat gij vrolijk van 7 tot 18u wakker zijt ofzo. Ge zijt niet ambetant, ge weent niet om de vijf voet, maar uiteraard kunt ge uzelf niet zo lang bezig houden en ge wordt ook nogal graag gepakt. Zo lang dat gebeurt, zijt ge de vrolijkheid zelve. Maar als uw parentale entiteiten proberen u in uw mand te leggen, dan is het kot vaak te klein. Ge zijt gewoon te nieuwsgierig naar wat er allemaal gebeurt en daar in uw mand kunt ge natuurlijk niet veel zien. Misschien moeten we u boven leggen, waar het stilletjes is en donker, maar daar vinden we u toch nog wat klein voor precies.

Om uw tweede vermaanddag te vieren, mocht ge bij Kind en Gezin spuitjes gaan laten zetten. Als kers op de taart kreegt ge daar natuurlijk weer koorts van en hebt ge heel de rest van de dag geslapen. Mama en papa hadden plots een zee van tijd om de boel aan kant te krijgen, naar de winkel te gaan op hun gemak, zelfs een beetje te computeren ... . Die koorts, dat hoeft zo niet, maar dat slaappatroon moogt ge wel aanhouden! Zullen we proberen een patroon van eten, spelen en dan toch slapen proberen in te lassen, vriendeke? Afgesproken? Volgende maand evaluatie dan ... ;-).

Dikke zoen,

je mama  

 

 

 

zaterdag 29 maart 2014

Gewoon wat beelden.

Vlak na de geboorte. Zo voelt het om kleren aan te hebben ... een pakje dat duizend keer te groot is dan nog. Dat krijgt ge als ze voorspellen dat ge een gigantisch kind gaat zijn en ge zijt 'maar gewoon'.

Dag twee.

Dag drie.

Exact één maand. Begin van een traditie - op de domoseat om te zien hoe hard ge gegroeid zijt.

Ge oefent al om ballerina te worden, denk ik.
 
 
 De eerste keer dat mama een lachje op foto krijgt. Slechte kwaliteit, maar ge ziet wat ik bedoel, hé.
 
Zes weken, in mama's lievelingspakske.
 
Jaaaaa, go Kasper! Dat manneke moet niet oefenen, die is vanzelf sterk genoeg precies.
 
Tot nu toe de beste foto van onze vrolijke Frans, vind ik.
 
Exact twee maanden.

Ziet nu, dat is ineens een echt jongetje in plaats van een ieniemienie baby!
 
Ik zie u wel, hoor, daar met uw fototoestel!
 
Maar ik vind het precies wel tof. ;-)

Meneer op zijn favoriete plek in het huis; zijn verzorgingskussen.

Het bewijs, want dit komt daar helemaal spontaan, zonder dat wij zotte dingen moeten staan doen.

 

 

 
 

vrijdag 14 maart 2014

Dingen die ik niet had verwacht

Dat ik ernaar uit zou kijken om mijn teennagels nog eens te knippen. Probeer dat maar eens met je linkerhand, als je rechtshandig bent ...

Dat ik dag in dag uit zou zitten kolven. Ik was eigenlijk van plan dat nooit te doen.

Dat er zoveel uiteenlopend advies over borstvoeding zou zijn. Aanleggen zodra ze een kik geven versus niet te vaak ieniemienie beetjes, een tut is de duivel versus de tut helpt de kindjes tot rust komen en daardoor hebben ze minder last van vanalles en nog wat, je moet melk/kruiden/granen/.. van je menu schrappen versus eet gewoon wat je wilt, ...

Dat de dagen pokke-eenzaam zijn zo alleen thuis. Of allez, alleen met de baby.

Dat er een extreme vermoeidheid - zoals ik ze al kende van sommige periodes - in het kwadraat bestond.

Dat het als een overwinning op uw kind aanvoelt als ge gedoucht zijt geraakt zonder gebrul van de mini.

Dat naar de wc gaan een overbodig iets blijkt dat ge wel kunt reduceren naar een keer of twee per dag. Of nacht.

Dat het plan om gezond te eten volkomen ridicuul blijkt en dat ge de eerste zes weken vlot overleeft op koekskes, chips en yoghurt. Of chocola.

Dat zesentachtig tetradoeken toch altijd zo weinig lijkt en dat ge constant aan het wassen zijt om er maar zeker voldoende propere in de kast te hebben liggen.

Dat ge de uitvinder van de sterilisator van flessen een standbeeld zoudt willen geven. Of die van de microgolfoven. En dat het zweet u zou uitbreken bij de gedachte dat één van de twee het zou begeven.

Dat ge keuzes moet maken in het leven. De baby slaapt, dus ik kan iets doen. Flessen steriliseren, zelf eten, een wasmachine insteken, een was opplooien, opruimen, douchen, eens uitgebreid naar de wc gaan, internetten. Het is een of-verhaal, bijna nooit eentje van 'en en'.

Dat baby's er feilloos in slagen te ruiken wanneer ge een poot hebt verzet om een tas thee te zetten voor uzelf / te gaan douchen / naar de wc te gaan / zelf ook vijf minuten uw ogen dicht te doen, om dan uiteraard  een concert te geven van jewelste.

Dat kleine geluidjes van dat klein wriemelwormpje u zo kunnen doen smelten.

Dat de gehate tablet soms echt levensreddend zou blijken te zijn.

Dat teletekstpagina 888 bij momenten zou voorkomen dat ge zot zou worden.

Dat oma’s zouden smeken om op uw kind te mogen passen.

Dat ge een pamper van uw eigen kind echt wél keihard kunt vinden stinken.

Dat twee neefjes met slechts negen dagen leeftijdsverschil voor de rest zo ver uiteen konden liggen.

Dat ge soms jaloers zoudt zijn op de echtgenoot, gewoon omdat hij mag gaan werken. Niet dat ik mijn werk mis ofzo, maar wel het normale daaraan. Het sociale contact ook.

Dat ik me zou inschrijven voor babymassage. Maar jaja, begin volgende maand trek ik er samen met mijn zus naartoe :D.

Dat het internet het antwoord op ontelbare vragen zou hebben. Zo van die vragen die ge als onzekere ouders kunt hebben, hé. Wat ge moet doen tegen slijmkes bij een baby, hoe ge het verschil weet tussen overgeven en teruggeven, wanneer ge u zorgen moet maken over het teruggeven van uw kind, wat ge geacht wordt te doén met het kleintje om hem te stimuleren, wat kindlief al kan op welke leeftijd, dat soort gedoe.
 
Dat ik bij thuiskomst uit het ziekenhuis al minder zou wegen dan voor de zwangerschap, hoera!
 
Dat ook gruwelijk ongezond eten daar niets aan zou veranderen.
 
Dat mijn weerstand er door de extreme vermoeidheid zo op achteruit zou gaan dat ik op die paar weken tijd al een sinusitis, een oorontsteking en een keelontsteking gehad zou hebben. En nu ook weer een fikse verkoudheid.

Dat ge het kind zo graag zoudt zien.

Dat ge het kind zo graag zoudt zien.

Dat ge het kind zo graag zoudt zien.

Dat ge het kind zo graag ... .

woensdag 5 maart 2014

Die hand.

Hier zijn we nog eens voor een update ... . De lange stilte betekende enerzijds dat het hier gewoon pokkedruk is, dat een baby echt héél veel tijd opslorpt en dat energiepeilen historisch laag kunnen geraken als de nacht pas op 3u ’s nachts begint iedere dag weer, maar anderzijds ook dat die beruchte hand nog geen sikkepit beter was. Pijn, pijn, pijn, in die mate dat ik er menig traantje om heb gelaten. Ibuprofen en Dafalgan werd hier met pakken doorgejaagd en nog wat homeopatische pillen en zalf en beurten bij de osteopaat ook nog, maar ik bleef afzien. Kracht had ik ook al niet meer in die hand, dus ze was en bleef volledig nutteloos. Iedereen kwam met ideeën en vragen en raadgevingen, maar ik wist het allemaal niet meer. Ge kunt vanalles doen, maar voor veel dingen zijn voorschriften en doorverwijzingen nodig. De huisarts was echter van mening dat ik maar een maand of drie geduld moest hebben, dus daar kon ik al niet gaan aankloppen.

Er stond nog een afspraak bij mijn endocrinoloog gepland. Zij is behoorlijk doortastend en ik heb wel een goed contact met haar. Ik beloofde aan de echtgenoot dat ik er die hele handkwestie zeker op tafel zou gooien en dat ik zou vragen of zij binnen het ziekenhuis niemand kende die me eventueel kon helpen. Ik hoefde de vraag niet eens te stellen ... . “Maar seg, wat is me dat nu, drie maanden wachten?””, zei ze, “Ik dacht het niet! Laat daar eens een cortisonespuit in geven, dan zijt ge al op zijn minst van die pijn af.” Ze nam haar telefoon, regelde een afspraak voor meteen de volgende ochtend en zo geschiedde dus. Bij nader onderzoek bleek dat er niet alleen sprake was van een carpal tunnel, maar dat ook alle spieren en pezen in mijn hand volledig ontstoken waren. Die zouden voor de allerergste pijn zorgen. Ook in mijn andere hand waren ontstekingen en een carpal tunnel, maar daar had ik gewoon veel minder last van.

De eerste 24u waren hels, maar dat bleek normaal. Daarna begon het langzaamaan te beteren. Intussen zijn we een week verder en ik merk absoluut verschil. Er is nog pijn, er is nog fiks krachtverlies en als het blijft zoals het nu is, denk ik dat op een bepaald moment toch nog eens terug naar die dokter zal moeten bellen. Maar op dit moment ben ik bij. Iedere dag ontdek ik weer iets nieuws dat me plots terug lukt, of dat vlotter gaat. Zoals deze blog gewoon op mijn computer typen, in plaats van op die verdomde tablet. Tweehandig, wel te verstaan. Het doet nog best pijn, en het gaat niet heel handig, maar het is iets dat ik vorige week in geen honderd jaar had durven proberen. Vandaag doe ik het gewoon. Hoera!

Net op tijd, trouwens, want vandaag was de eerste dag dat ik helemaal alleen met Kasper ben thuisgeweest. Hij leeft nog. En ik ook. ;-) Het stond niet klaar, want ik kan geen aardappelen schillen, maar voor de rest is het me prima gelukt om te doen wat nodig was. Langzaam, maar zeker ... . Oef!

donderdag 20 februari 2014

Na ruim 3 weken.

Vergeef me typfouten: ik schrijf op de tablet en krijg daarmee niets meer gewijzigd in een geschreven tekst ....

Maar hoe gaat het met zoonlief intussen? Goed! Het is een geweldig grappig kereltje en eenmens kan rustig heeeeeeeeel lang naar dat wonder zitten kijken. We hebbe hier al vaak zitten gieren met dat kind. Of smelten, dat kan ook.

Helaas zijn intussen de krampjes gearriveerd en die zorgen voor veel gedoe, vooral tussen 23u en 3u ofzo. Heerlijk, zo net als ge zelf elke grens van vermoeidheid hebt overschreden. Maar het ventje kan er ook niks aan doen natuurlijk, dus ge probeert hem toch maar elke keer weer te troosten en niet té hard te vloeken als hij een nieuw concert start net als ge het licht hebt uitgedaan om in een comateuze slaap te gaan vallen ;-).

In het begin dat we thuis waren, had meneer het wel gepresteerd om een hele week niets bij te komen. De zelfstandige vroedvrouw (zeker laten komen, gouden tips geven zo'n mensen en antwoorden op echt AL je dwaze beginnersvragen!) volgde het mee op en gelukkig kwam het weer goed. Intussen hebben we toch de indruk dat zijn pakjes al heel wat krapper zitten, dus dat zit wel snor precies :-).

Het is toch een hele ontdekkinstocht, zo'n baby ... . Ge snaptxer niks van, ge doet ook maar wat in uw zombie-achtige vermoeidheid, en toch wordt dat manneke rustiger in uw armen. Meestal dan toch :p ... . Na een hysterisch krijsconcert wilt ge hem stiekem wel uit het raam smijten, maar als hij dan 5 minuten laterxeindelijk slaapt, dan staat ge met twee vertederd te kijken.

Ons leven is heeeeel erg door elkaar geschud door Kasper zijn komst, maar we zien het welzitten precies. En hoewel ik altijd heb gezegd dat ik wilde dat kindjes op een leeftijd vanb2 geboren zouden worden, weet ik nu al dat ik veel dingen van die babytijd keihard ga missen!

En oh, die geur ... Zo zalig dat dat ruikt, een baby! Als hij tenminste niet net een pamper heeft gevuld, he :p.

Ik ga nu maar even een dutje doen, zodat ik  straks uitgerust aan de nacht kan beginnen ;-) ....


Rozengeur en maneschijn.

Het is bijna zo ver: de echtgenoot moet volgende week terug aan het werk. Vermoedelijk heeft  elke kersverse moeder het daar wel wat lastig mee, maar in mijn geval zorgt het voor regelrechte paniek. Ik ben namelijk nog steeds zo goed alsinvalide, aangezien mijn rechterhand nog altijd ongeveer onbruikbaar is. Ik kan Kasper nog steeds niet ecverzorgen en dat maakt me wanhopig.

Het eerste gruwelijk emotionele moment was er toen ik zoonlief eten gaf en hem nadien wat op het borstvoedingskussen liet uitrusten. Hij gaf verschrikkelijk veel terug, ik kreeg hem met de beste wil van de wereld niet opgetild en het kind lag daar dus zielig in zijn eigen kots. Ik weet wel dat hij zich dit allemaal niet zal herinneren en dat hij er ook geen schade zal van ondervinden, maar het was toch niet bepaald een topmoment ... . De dag nadien heb ik met pijn in  het hart besloten dat ik fulltime zou gaan kolven en flesjes geven. Het ging gewoon niet op mijn eentje, die live borstvoeding. Een fles erin duwen, dat lukt nog net.

Een tweede gigantisch huilmoment kwam er toen ik mij dus plots realiseerde dat ik dus heel gauw op mijn eentje met dat kind ga zijn, maar dat ik dus nog steeds zogoed als niets van zijn verzorging doe. Kan doen. Hoe moest dat ooit gaan goedkomen?! Dus moest ik gaan bedelen bij de mensen om me heen om me te komen helpen. De tijd dat ik alleenzal zijn met Kasper zo veel mogelijk te beperken. Heel leuk ... Ik vind het dus een ramp.

De huisarts vond dat ik maar gewoon geduld moest hebben tot drie maanden na de bevalling. Als het tegen dan niet beter zou zijn, mocht ik nog eens teropnieuw komen klagen. De vroedvrouw vond dat te zot voor woorden. Ze raadde me aan om eens bij eenosteopaat ten rade te gaan en dat heb ik dus ook gedaan. Tot dusver is er wel iets veranderd precies, maar mobieler ben ik er nog niet van geworden en de pijn is zeker nog niet draaglijker. Ik geef haar nog twee weken en dan ga ik nog eens elders aankloppen. Al blijf ik hopen dat het nirt nodig zal zijn...

Al die ellende zorgt er nog maar eens voor dat ik niet ten volle van het prille moederschap kan genieten. Woest word ik ervan ... Ik denk namelijk dat ik dat allemaal zo slecht niet zlu doen, maar nu is het een triestige boel.

Rozengeur en maneschijn? Forget it. Zucht .....