Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 16 september 2011

11. Mijn zussen

Ik hoor vaak mensen vertellen over hun broers en zussen. Ze delen alles met elkaar, lopen de deur plat bij elkaar en zouden elkaar echt niet te lang kunnen missen. Ze zien het wel zitten om samen met hun gebroeders en gezusters op vakantie te gaan, ze passen om de haverklap op elkaars kinderen en eten vaak verschillende keren per week samen bij hun ouders. In hun jeugd hebben ze wel vaak ruzie gemaakt, maar het was altijd wel duidelijk dat er liefde genoeg was om dat allemaal te overleven.

Bij ons was het anders. Ik ben de oudste van een roedel dochters. We kwamen heel vlug op elkaar. Ik haatte het om steeds met zo’n bende op stap te zijn, want waar ik ook kwam, mijn zussen waren er ook. Ik had geen vrienden van mij alleen, ik kon nooit iets doen zonder dat zij er met hun neus bovenop zaten, en ik wilde gewoon ik zijn en niet enkel de oudste van.

Thuis was het vaak nodig om te liegen en andere te beschuldigen, gewoon uit zelfbescherming. Toen ontdekt werd dat ik de favoriete zondebok was bij mijn vader, werd daar handig misbruik van gemaakt. De schuld werd altijd in mijn schoenen geschoven, en dat viel in vruchtbare grond. Hoewel ik hen nu wel begrijp, heeft het me veel pijn gedaan.

De zus na mij was ook nogal jong van mentaliteit. Ik was daarentegen belachelijk volwassen. Zij speelde altijd met de jongere kinderen, ik stond altijd alleen. Ik was een buitenbeentje en hoorde er nooit bij.

Uiteraard waren er ook veel fijne momenten. Ik vergeet nooit hoe we met zijn allen hysterisch werden bij de voetbalmatch van de Rode Duivels tegen Turkije waar de keeper (Filip De Wilde) een rode kaart kreeg en ons idool Gilles De Bilde dan maar de handschoenen aantrok en in de goal ging staan. Of hoe je bij ons door het huis kon lopen, iemand kon horen neuriën en twee seconden daarna plots een meerstemmig lied kon horen weerklinken. We hebben uren, zelfs dagen besteed aan spelletjes als Monopolie of Droomtelefoon. En op tijd en stond verzonnen we ook zelf spelletjes in de tuin met welklinkende namen als ‘vod’ ;-).

Vandaag zien we elkaar af en toe. Het zijn zeker niet mijn vriendinnen en ik denk ook niet dat ze mij echt moeten. Maar we hebben natuurlijk dezelfde genen en we babbelen allemaal graag en veel. Dus bij de maandelijkse bijeenkomsten is het nooit echt stil – integendeel :P. Voor zo eens af en toe is het prima. Dichter moeten ze niet komen. We hebben een soort van evenwicht gevonden en zo is het goed.

3 opmerkingen:

  1. Een heel gemeende, warme knuffel meisje. PPffff... deze was heftig.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik lees deze nu, zoveel verdriet.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Maar nee, liefjes, no worries! Vroéger misschien wel, vandaag heb ik er vrede mee. En dat maakt dat er méér mogelijkheden zijn om toch af en toe eens iets samen te doen. No worries, echt! :)

    BeantwoordenVerwijderen