Over Upje.

Follow by Email

dinsdag 13 september 2011

9. Mijn geloof

Nummertje 1 tot en met 8 zijn voorlopig nog ergens verzwolgen door de migratie van web-log.nl, maar dan doen we hier gewoon voort, toch?!

Nummertje negen: mijn geloof

Heb ik een geloof? Da’s een moeilijke.
Ik ben katholiek opgevoed en ging in mijn jeugd (verplicht!) wekelijks naar de mis. Omdat naar de kerk gaan toch nogal saai was, werd ik op tienjarige leeftijd misdienaar. Dan had je tenminste nog wat taken en bezigheden. Vermoedelijk vond de pastoor het niet altijd een even goed idee, want wij hebben daar in dat paterskleedje héél wat afgelachen … . Toen ik dertien was, ben ik zelfs een tijdje hoofdmisdienaar geweest, samen met mijn vriendin. Maar dat was geen succes: het bracht gigantische verantwoordelijkheden met zich mee, ook heel wat praktisch geregel, en daar voelden we ons niet klaar voor.

Ongeveer op hetzelfde moment ging ik ook in de plusvereniging: een jeugdbeweging met zeer katholieke inslag. Zij die denken dat we daar de hele tijd over Jezus en God zaten te praten, hebben het echter wel stevig mis. We praatten over waarden, over proberen iets bij te dragen in de samenleving, over minderheidsgroepen. Daarnaast deden we ook wel activiteiten die scouts of chiro ook zouden doen: filmavonden, naar een toneelstuk, boswandelingen, fietstochten, … .
Die plusvereniging had ook een koortje. Ik werd daar een vast lid en dus zong ik maandelijks in de jongerenviering. Na een tijdje hielp ik die ook mee in elkaar steken.
Ik vond dat wel tof, zo teksten zoeken, wat rond een thema werken … . Maar ook hier: God of Jezus en allerlei abstract gedoe kwam er eigenlijk bijzonder weinig in voor.

Verder heb ik ook nog regelmatig muziek gespeeld in doopvieringen, ben ik een tijdje ‘hulpje’ geweest bij de catechese voor de eerste communiekantjes, en stond ik ook elk jaar paraat om de vormselvieringen op te luisteren.

Maar u merkt het al: ik dééd altijd wel vanalles, ik was heel actief, maar over ‘de diepgang’ van dat geloof heb ik het niet echt. Ik weet ook niet of die er wel is.

Ik weet dat ik het soms (toen ik wat ouder was) fijn vond om in de kerk te zitten. Daar was de tijd en ruimte om een beetje na te denken, stil te staan bij dingen. Ik luisterde echt niet naar hetgeen de priester allemaal stond te verkondigen, maar ik liet mijn gedachten de vrije loop. Ik ervoer het ook wel als prettig om regelmatig eens in groep te praten over waarden en over hoe je – misschien – de wereld op jouw manier een beetje beter kon maken.

Vandaag ben ik getrouwd met een absoluut atheïstische man. Hij komt enkel in de kerk voor een begrafenis, een trouw of een doop. En dan nog enkel als het echt niet anders kan (of als ik hem dwing). Mijn wens om daar in die kerk te zitten is nu ook weer niet zó groot dat ik elke zondag op mijn eentje uit mijn bed strompel om naar de mis te gaan. Hier ken ik ook geen mensen, en dan is het toch ook minder ‘leuk’. Ik ga dus niet meer.

En toch stel ik mij soms voor dat ik met eventuele kindjes naar de kerk teen. En toen ik ging trouwen, vond ik het ook erg jammer dat mijn toenmalige verloofde niet voor het idee van ‘in de kerk’ gewonnen was. Ik kan er ook niets aan doen, maar ik wil dat mijn kinderen naar een katholieke school gaan. (Ik vermoed dat daar nog een stevig woordje over gepraat zal moeten worden hier :P) En ik zou toch ook graag willen dat de kindjes gedoopt worden en dat ze later hun communie doen. Waarom? Ik weet het niet. Het is een gevoel.

En toch durf ik niet te zeggen dat ik echt overtuigd geloof. Ik weet het allemaal niet. Maar ik voel me wel ok bij zo’n gemeenschap. Maar ik kan dat niet uitleggen.

Ik ben ook wel overtuigd van de ‘katholieke waarden’. Eerlijkheid, goedheid, vriendelijkheid, delen met wie minder heeft, dat soort zaken. Maar dat is natuurlijk niet ‘eigen’ aan het geloof. Dat kan je ook prima ten uitvoer brengen zónder.

Waar ik overigens ook voor de volle honderd procent van overtuigd ben, is dat ik net zo goed moslim of hindoe of nog iets helemaal anders had kunnen zijn. Ik ben nu katholiek omdat mijn ouders dat waren en omdat zij (vooral mijn moeder dan) het belangrijk vonden dat aan hun kinderen door te geven. Ook omdat mijn omgeving dat was en de kinderen uit de buurt en de klas dus óók naar de kerk gingen. Als ik toevallig ergens in een moslimland geboren was, dan zou ik er hoogstwaarschijnlijk geen probleem mee gehad hebben om moslim te zijn. En ik had best een Boeddha kunnen aanbidden. Ik vind het dus alvast prima dat er meer dan één geloof is, en dat iedereen gelooft wat hij gelooft. Van extremisme houd ik niet, maar dat heb je ook buiten het geloof om.

Geloof … een moeilijke!

3 opmerkingen:

  1. Ik beschouw mezelf als overtuigd atheïst want ik ben te nuchter (ja echt ;-) ) om in iets te geloven zonder dat ik het kan vastgrijpen. Toch kan ik me in 't meeste van je tekst wel vinden. Het klinkt meer als zingeving voor mij. En dan is geloof voor mij slechts het inpakpapier. Ik heb onlangs een jongeman leren kennen die sinds een paar jaar Boeddha aanbidt. Hij is een gewone, platte Antwerpenaar, maar hij vond er wat ie zocht. Ik vind dat niet raar, ik ben blij voor hem...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb, zoals zovelen, ook een Katholieke opvoeding gehad maar van dat geloof schiet er eigenlijk niets meer over. Het kerkbezoek zelf is ook beperkt tot huwelijken, begrafenissen etc maar daar probeer ik ook niet onderuit te komen.

    Wij hebben besloten om ons kindjes niet te laten dopen en daar waren we het zelfs snel over eens. Bij zo'n beslissing horen natuurlijk wel de "boze blikken" van de gelovige familieleden die het not done vinden om uw kind niet te laten dopen. Maar we zijn toch bij ons standpunt gebleven :)
    Ik hoop dan ook dat jullie later ook vlot een compromis kunnen vinden samen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. hou maar vast aan wat je belangrijk vindt voor jezelf. Ook jouw schaap mag vast houden aan wat hij belangrijk vindt.
    Kinderen kunnen later ook zelf kiezen om gedoopt te worden. Don't worry.

    BeantwoordenVerwijderen