Over Upje.

Follow by Email

zondag 25 september 2011

Openheid

Ik ben 29, getrouwd, gelukkig. We hopen binnen afzienbare tijd zwanger te zijn. Het leven is echter lang niet altijd gemakkelijk geweest. Thuis was het niet gemakkelijk: ik had geen beste relatie met mijn ouders en eigenlijk ook niet helemaal met mijn zussen. Daarnaast werd ik door twee mannen ook jarenlang seksueel misbruikt. Het resultaat van heel deze minder prettige jeugd was dat ik meer dan tien jaar lang een eetstoornis heb gehad. Periodes van niet eten, periodes van overeten, dat alles overgoten met een voortdurend overslaan van insuline en er eigenlijk alles aan doen om mijn suiker zo hoog mogelijk te laten staan. Dat zorgt gegarandeerd voor afvallen, weet u. Gezond is het echter niet. Daarnaast heb ik ook jarenlang vrij stevig geautomutileerd. Ik ben er niet trots op, maar het was nu eenmaal mijn manier om te kunnen volhouden. Omdat je dat soort problemen echt niet op je eentje opgelost krijgt, ben ik dus jarenlang bij een psychiater in behandeling geweest en ik heb er ook drie psychiatrische opnames opzitten. Dat alles en mijn eigen doorzettingsvermogen hebben ervoor gezorgd dat het vandaag prima met mij gaat. Ik ben nog altijd niet zo blij met mijn gewicht, maar ik doe niets ongezonds meer om af te vallen. Ik heb hard moeten knokken, maar ik ben vandaag blij met wat ik heb bereikt. Ik leid een volkomen normaal leven, en daar had ik lang niet meer op durven hopen. 
 
Dit zijn allemaal minder fraaie feiten. Zo heb ik er nog wel een paar, vermoedelijk. Maar ik voel niet de behoefte ze geheim te houden. Uiteraard begin ik er niet over tegen jan en alleman op straat. Het is ook helemaal niet het onderwerp van de dag bij gesprekken met vriendinnen. Maar als het eens die richting uitgaat, of als het toch eens nodig lijkt een beetje uitleg te geven, dan schroom ik het niet erover te praten. Uiteraard hoeft niet iedereen alle details te weten, maar dat lijkt me vanzelfsprekend. 
Ik vind persoonlijk dat het allemaal zoveel gemakkelijker is als je open bent. Ik zou er gek van worden als ik om de haverklap moet liegen of heel erg vage antwoorden geven. Ik hou persoonlijk nogal van duidelijkheid, weet u. 
 
Laatst kwam mijn echtgenoot thuis met een verhaal over zijn collega. Hij vermoedt al lang dat die man homo is, maar er wordt nooit over gesproken. Hij heeft het in verhalen altijd wel over 'wij', maar er wordt nooit gezegd 'mijn vriend'. De naam valt nooit en er worden geen verdere details gegeven. Maar nu wilde hij toch iets vertellen: ze hebben een tweeling geadopteerd. Die kinderen zijn er al, maar niemand wist dat ze daarmee bezig waren! Hij heeft het nu ook aan mijn man en zijn naaste collega verteld, maar hen gevraagd om het verder niet te vertellen. Hallo?! Waarom wil je in godesnaam je kinderen voor de buitenwereld verborgen houden?! Omdat hij bang is voor de reacties, vermoedelijk. Want ergens zullen ze dan toch moeten uitleggen waarom ze geadopteerd hebben (omdat twee mannen nogal moeilijk een eigen kind kunnen krijgen uiteraard) en dan zouden er misschien mensen zijn die het niet vinden kunnen dat twee mannen samen kinderen hebben. 
 
Uiteraard kunnen er reacties komen. Ik begrijp ook prima dat dat soms pijnlijk kan zijn. Maar ik geloof nog steeds dat vandaag de dag het merendeel van de mensen gewoon positief zal reageren. Het is toch in ieder geval eenvoudiger als mensen het gewoon weten? Altijd op je woorden moeten letten. Niet kunnen vertellen over die twee schattige ukjes waar je ongetwijfeld tot over je oren verliefd over bent. Maar ook niet eens kunnen zagen over een probleem met hen. Of vermelden dat je doodmoe bent omdat ze je de hele nacht hebben wakker gehouden. 
 
Mijn lief zegt dat hij dat begrijpt. Ik heb er wel een vorm van begrip voor, maar ik begrijp het nog in geen honderd jaar. 
 
Ik heb zelf gemerkt hoe veel vrijer je je voelt als je gewoon open en eerlijk kunt zijn. Ook bij andere mensen heb ik dat al kunnen constateren. Maar je kunt mensen natuurlijk niet dwingen ... . 
 
Toch heb ik eigenlijk met die man te doen. Wat moet gemaakt hebben dat hij nu niet dúrft te praten over zijn persoonlijke keuzes. Dat gebeurt toch niet vanzelf? Ik ken ook andere mensen die heel lang niet hebben durven praten over homoseksualiteit, of over psychische problemen, of over een pijnlijke thuissituatie. Of abortus, of dan weer het feit dat hun kinderen met behulp van de medische wetenschap 'gemaakt' zijn. Waarom toch? Vermoedelijk omdat ze net die keer te vaak een foute opmerking hebben gekregen. En dat is héél erg. 
 
Openheid zou met openheid - een open luisteraar - beantwoord moeten worden. Dat vind ik ... 

2 opmerkingen:

  1. I agree.. maar heel wat mensen zullen ook niet akkoord zijn. Niet iedereen kan ook zijn leven blootgeven, omdat ze dat veel te delicaat vinden. Vaak door slechte ervaringen in het verleden?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je zal begrijpen dat ik daar uiteraard helemaal mee akkoord ga. En toch zijn er mensen in mijn directe omgeving die daar anders over denken. Ik word daar erg kwaad van. En dan gaat het niet alleen over mijn geaardheid. Ik heb zelfs recent de opmerking gekregen dat ik best mijn insulinepomp niet zichtbaar draag in een bepaalde situatie. Als dat al zou nodig zijn, zou ik dat liever zelf bepalen !
    Maar chapeau voor wat jij hier schrijft, Upje. Het bewijst dat je de problemen kan plaatsen en verder kan gaan. Ik probeer ook altijd zo open mogelijk te zijn, maar ik weet hoe moeilijk dat soms is. Want vaak krijg ik tegenwind...

    BeantwoordenVerwijderen