Over Upje.

Follow by Email

zondag 23 oktober 2011

17. Mijn favoriete herinnering

Dit is weer een héél erg moeilijke. Ik kan echt niet bepalen wat hét favoriete moment was uit mijn voorlopig 29 jaar en ongeveer vier maanden durende leven. Vandaar een korte opsomming van de dingen die zo meteen in me opkwamen toen ik hierover zat na te denken:

twee weken zeilen op een klein bootje met drie vrienden – mijn eerste optreden waar ik solo zong (met mijn zus en mijn gitaar en het was pas de avond voordien beslist dat we zouden meedoen!) – gewoon ontelbare momenten waarop iemand bij ons thuis begon te zingen en je plots uit al die slaapkamers hoorde meezingen, vaak in meerdere stemmen – het openen van een mail waarin stond dat  ik plots bij de zeven finalisten bleek te zijn voor de wedstrijd van de gedichtendag (helaas kon ik niet op de prijsuitreiking aanwezig zijn, waardoor je sowieso niet meer kon winnen) – de periode waarin we met de muziekschool de musical ‘Pallieter’ opvoerden (we genoten daar met zijn alle zo van, de sfeer was geweldig, weken aan een stuk leek het of we in een parallelle wereld leefden ofzo, en er zijn echt véél traantjes gevloeid toen het allemaal afgelopen was) – onze afgelopen reis naar Turkije, waar ik mij tien dagen alleen maar heb moeten bezighouden met eten, aan het zwembad liggen en met elke dag een boek uitlezen – de eerste reis van mijn lief en mij naar het zuiden van Frankrijk – een periode waarin het superslecht ging, maar waarin ik wel merkte wie er echt was voor mij: de ontelbare terrasjes die er toen zijn gedaan, alleen maar om mij een beetje op de been te houden, ze waren bijzonder deugddoend – mijn trouwfeest uiteraard – het lezen van het boek ‘Komt een vrouw bij de dokter’ - …

Eén ding is duidelijk: ik leid precies een zalig leven! ;-)

2 opmerkingen:

  1. Schitterend! Mijmeren over herinneringen.. Nostalgie.. En nu ben ik benieuwd naar het boek. Heb je de film ook gezien?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, en ik heb er even hard mee gebruld van het lachen, maar ook tranen met tuiten gehuild als met het boek. (Dat is overigens ook net hetgeen ik er zo geweldig aan vond. Een boek dat me luidop kan laten lachen en een half uur later kan laten wenen op een manier dat het écht niet onopgemerkt voorbij kon gaan ... Da's straf én zalig!)

    BeantwoordenVerwijderen