Over Upje.

Follow by Email

zondag 30 oktober 2011

19. Waar heb ik spijt van?

Ik probeer gewoon nérgens spijt van te hebben. Dat klinkt verschrikkelijk vrijgevochten en zelfverzekerd, niet?

Helaas is niets minder waar. Het maakt dat ik alles zevenhonderdduizend keer overdenk en té vaak moet concluderen dat ik iets niet heb gedaan, uit angst dat het de verkeerde keuze zou blijken te zijn. En dan heb ik eigenlijk weer spijt dat ik niet eens heb geprobeerd, dus het helpt dan nog niet eens.

Zo had ik muziek willen studeren, maar ik was bang dat dat soort onderwijs te erg bestond uit afbreken en minder uit opbouwen. Daar voelde ik me niet sterk genoeg voor. Of ik had psychologie willen doen, maar er werd gezegd dat ik de statistiek daar nooit zou aankunnen met mijn vooropleiding Latijn-Moderne Talen. En vandaag zou ik dat nog altijd wel willen doen, maar ik vrees dat ik er niet voldoende energie voor heb, of dat achteraf dan toch zal blijken dat het niet mijn ding was en dat ik er dan zoveel geld en tijd in gestoken zal hebben voor niets. Er was ook wel een deel van mij dat graag in het onderwijs wilde gaan, maar de angst om niet tegen een stel tegendraadse pubers op te kunnen was te groot om ervoor te gaan.

Ik heb spijt dat ik het jarenlang niet heb aangedurfd om zangles te nemen. Dat ik nooit naar een concert in de AB ofzo ben geweest. En dat ik nooit durfde uitgaan in mijn jonge jaren. Maar ook dat ik mijn activiteiten met blinden en slechtzienden heb opgegeven, gewoon omdat mijn lief nu niet meteen in zulke dingen geïnteresseerd was. Ook wel een beetje om het feit dat ik mijn angst voor het autorijden zo groot heb laten worden, in plaats van gewoon door te bijten en regelmatig achter het stuur te kruipen. En nu ik eraan denk: van het feit dat ik tot mijn vijftiende (!) nooit andere muziek heb gehoord dan klassiek of Kinderen voor Kinderen. Ik heb nog altijd het gevoel dat ik een geweldige achterstand moet inhalen!

Er is natuurlijk ook soms wel spijt om iets dat ik wél heb gedaan of gezegd. Als ik iemand al dan niet onbewust heb gekwetst, blijft dat nog lang door mijn hoofd spoken. Zelfs al was het gewoon omdat die persoon mijn woorden compleet anders had ingevuld dan dat ze bedoeld waren. Of als ik totaal over me heen heb laten lopen en dus heb ingestemd met dingen waar ik het eigenlijk niet mee eens ben. Ergens heb ik het er nu toch ook lastig mee dat ik mijn lichaam zoveel schade heb berokkend in mijn woelige jaren.

Maar, zoals we uitbundig moesten zingen in de muziekschoolmusical ‘Pallieter’ in het jaar 1997: “Spijt komt steeds te laat.”

Vanaf nu zal ik dus proberen geen spijt te hebben van de dingen die ik wél heb gedaan of gezegd. En als extraatje probeer ik niet op voorhand al in te calculeren dat ik ergens spijt van zal gaan hebben. Wie weet kom ik er dan ooit nog eens toe om bepaalde dromen na te jagen. ;-)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen