Over Upje.

Follow by Email

donderdag 13 oktober 2011

Medisch onderzoek

Als u de woorden ‘medisch onderzoek’ hoort, denkt u dan ook terug aan uw kindertijd? De momenten waarop iedereen in zijn ondergoed moest zitten wachten om bij de dokter te komen, de rijen kinderen die stonden aan te schuiven bij de wc’s om in een potje te plassen, de streng ogende verpleegsters die de losgeslagen jeugd wilden temmen, ... Altijd was er achteraf ook wel iemand zwaar beledigd door dingen die in het verslag voor de ouders stonden. ‘Kind weegt te veel en moet dringend afvallen.’ ‘Kind heeft ondergewicht, geef het krachtvoer!’ ‘Kind vertoont tekenen van zus of zo (achteraf bleek in 99,9% van de gevallen onterecht vermeld)’.

Ik had altijd al mijn twijfels, vooral na die ene keer waarop we weer in het potje hadden moeten plassen en er nadien één klasgenootje weer bij de dokter werd geroepen. We hoorden wat verhit gepraat achter de deur, en plots ging ze open en werd ... mijn naam afgeroepen! Wat bleek? Ze hadden in één staal een grote hoeveelheid suiker gevonden. Ze dachten dat dat het staal van het vriendinnetje was, maar dat was uiteraard het mijne. Niet dat die suiker in de urine bij mij plots minder erg was, maar ik had al eeuwen de diagnose diabetes gekregen en dan viel het dus wel te kaderen. Maar wat hadden ze nu gedaan als het probleem nog niét gekend was geweest? Dan hadden ze aan allerlei alarmbellen getrokken bij dat meisje, ongetwijfeld een hoop paniek veroorzaakt, haar vermoedelijk naar een andere arts gestuurd, om dan te moeten concluderen dat ze perfect gezond was. Maar ik zou intussen nog altijd met mijn probleem rondlopen, wie weet voor hoe lang. Mijn ouders zouden een brief hebben gekregen waarop stond dat alles in orde was, dus ze zouden eventuele sypmtomen misschien alleen als ‘een fase’ of ‘ze heeft weer kuren’ zien. Want als de dokter gezegd heeft dat je kind in orde is, dan zál dat toch wel?

Binnenkort moet ik weer op medisch onderzoek. Gelukkig niet met zoveel andere mensen, en ik mag hopen dat het ook niet in mijn ondergoed hoeft te gebeuren. Dit keer is het op het werk te doen. Ik kan nu al voorspellen dat ze gaan vinden dat ik te dik ben (alsof ik dat zelf nog niet wist) en dat ze in grote letters in hun dossier gaan schrijven dat ik al lang diabetes heb. Met grote waarschijnlijkheid krijg ik ook wel weer een opmerking over een sterk verhoogde bloeddruk, maar ik weet dat die enkel veroorzaakt wordt door het feit dat daar een dokter voor mij staat die ik niet ken. Er zal een oogtest gebeuren, terwijl ik sowieso al twee maal per jaar bij een oogarts moet verschijnen. Als je wilt, kan er ook een bloedonderzoek gebeuren. Ik zal eerst eens vragen wat er dan allemaal bekeken zou worden, want cholesterol- en suikerwaardes worden toch al driemaandelijks bepaald.

Ik begrijp nog altijd het nut van dit soort onderzoeken niet. En ik heb er nog steeds nul komma nul zin in. Ik kijk er zelfs tegenop. Maar ach, what needs to be done … ;-)

4 opmerkingen:

  1. Wij hebben ook om de x aantal jaar een medisch onderzoek. Dit vooral voor de ogen ivm het computerwerk. Het plassen in een potje hoort er niet meer bij :)
    En dan krijgen we een hele preek over ergonomie en zo. Kan wel interessant zijn, maar nu éénmaal niet haalbaar als je bij klanten thuis moet zijn. Dan kan je in een mooi bureau terechtkomen, maar al evengoed ook aan een keukentafel of misschien wel met de laptop op de schoot ergens in een zetel...

    Zie er maar niet teveel tegen op Upje :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Vergeet dus vorige reactie.
    Gebeurt dat onderzoek omdat je in een bepaald soort firma werkt?
    Ah, het duurt maar een uurtje, zeg hun(!) op voorhand dat je geen negatieve dingen wil horen.
    En glimlach erbij, dat helpt meestal.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oooh wat heb je dat mooi beschreven. Al die kindjes in die hemdjes en onderbroekjes, met bungelende beentjes op koude banken. Ik vond het eigenlijk altijd wel leuk, we hadden altijd dolle pret. Zelfs toen bleek dat we allemaal een beugel moesten dragen en dat bijna de hele klas scoliose had. De tanden staan niet recht, omdat de beugel er nooit gekomen is en de rugpijn geeft aan dat die scoliose diagnose nog niet zo verkeerd was;

    Je bent volwassen nu. Geef je grenzen maar aan. Bepaalde dingen zullen vast wel moeten, maar wie weet heb je meer inspraak dan je denkt?

    BeantwoordenVerwijderen