Over Upje.

Follow by Email

zondag 20 november 2011

Madam Doktoor (1)

De afgelopen paar weken heb ik er al heel wat doktersbezoekjes opzitten. Geen paniek, dames en heren, het gaat gewoon goed met mij, hoor. Maar af en toe heeft een mens zo wel eens iets kleins, weet u. Een ingegroeide en ontstoken teennagel bijvoorbeeld. Daarvoor ging ik de eerste keer. Normaal ben ik niet zo happig om naar madam Doktoor te gaan (uitstelgedrag is daarvoor my middle name), maar ik had toch eens besloten de adviezen aan diabeten op te volgen en bij voetproblemen toch een dokter te raadplegen. Ik had mij de moeite kunnen besparen, want ze zei dat ik gewoon een paar maanden (!) geduld moest uitoefenen en dan zou het vanzelf wel goed komen.

Omdat ik er dan toch zat, bracht ik ook een steeds voortdurend probleem van een enorme druk op mijn linkeroor aan. Er werd gekeken, niets gezien en dus naar huis gestuurd. Met een neusspray weliswaar, maar ook met een sterk gevoel dat die meer voor de schijn was voorgeschreven dan voor het bewerkstelligen van één of ander resultaat.

Maar intussen drie weken geleden werd ik een beetje verkouden en op slag hoorde datzelfde linkeroor nog nauwelijks iets. Als ik ’s nachts op mijn ‘goed’ oor lag, hoorde ik nu mijn echtgenoot zelfs niet meer zwaar ademen. Voordeel! Voor de rest van de tijd was het vooral heel erg lastig uiteraard. In grote groepen verstond ik niets meer, als mijn lief iets vertelde op iets zachtere toon, moest ik hem tien keer vragen iets te herhalen, … . Ik veronderstelde dat die halve doofheid iets te maken had met dat prutsverkoudheidje, en dat ze dus ook vanzelf weer zou verdwijnen. Maar tien dagen later was elk verkoudheidssymptoom uiteraard al lang en breed verdwenen, maar nog steeds deed dat oor niet beter zijn werk.

Aldus werd er weer naar de huisarts geteend. Wéér kon ze niets zien, maar in plaats van dit keer het gevoel te hebben dat ‘het wel tussen mijn twee oren’ zou zitten volgens haar, bleef ik er toch maar op hameren dat ik écht minder hoorde. Dus verwees ze mij door naar een NKO-arts. Enerzijds vond ik dat eng (Oh help, zou het iets ergs zijn? Komt dit terug goed?), maar anderzijds was ik blij dat er nu toch eens iemand met kennis van zaken naar zou kijken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen