Over Upje.

Follow by Email

zondag 20 november 2011

Madam Doktoor (2)

De dag na de vorige blog moest ik dan ook nog naar het beruchte medisch onderzoek, waarover ik eerder al schreef. Er moest een vragenlijst worden ingevuld, die wel erg ver ging voor mijn gevoel.

‘Heeft u ooit aambeien gehad?’ Excuseer? Wat maakt dat uit voor mijn job? ‘Bent u regelmatig verkouden?’ U niet dan? ‘Heeft u ooit een zware kneuzing gehad?’ Ik heb ingevuld van wel, en ik moest achteraf dus gaan uitleggen dat ik ooit in mijn studententijd was overvallen en toen tegen de grond was gesmakt en daarbij mijn hand zwaar had gekneusd. Maar dat dat alles uiteraard al lang genezen en bijna zelfs vergeten was. En of ik ooit geopereerd was, dat moesten ze ook weten. Dus moest ik gaan vertellen dat ik op mijn vijfde een oogoperatie had ondergaan. De relevantie van dit alles ontging mij echt.

Maar ik moest ook de hele medische geschiedenis van heel mijn familie opschrijven. Ook als er iemand was overleden, moest je zetten wanneer en waaraan. Er werd ook gevraagd naar hoeveel keer je zwanger was geweest en hoeveel keer daarvan je een levend kind ter wereld had gebracht. Mijn gedachten gingen meteen naar mijn voorgangster, die op 7 maanden zwangerschap haar kindje was verloren. Het lijkt me bijzonder onaangenaam daar nog eens met de neus ingeduwd te worden door zo’n stom onderzoek.

En uiteraard waren er ook de vragen die je het liefst niet eerlijk zou beantwoorden: bent u ooit opgenomen in een psychiatrische instelling en indien ja, dewelke? Vooral het tweede stuk van de vraag deed mijn fantasie op hol slaan: gaan ze straks contact opnemen en mijn hele dossier opvragen of iets van die strekking?! Ik heb er vlug ‘eetstoornis’ achter geschreven ter verduidelijking, want dat lijkt me toch nog de minst kwalijke reden voor een opname in de psychiatrie als je het tegen een werkachtergrond plaatst. Al die persoonlijke details heb ik pas vrijgegeven nadat ik de slotclausule had gelezen: als je de lijst niet naar waarheid beantwoordde en dat zou ooit uitkomen, zouden er sancties en waarschijnlijk zelfs ontslag volgen. Ik weet niet of zoiets zelfs mag, maar ik ben dan weer zo stom om dat allemaal te beantwoorden. Ik hoor dat er collega’s gewoon géén antwoord hebben gegeven op het merendeel van die vragen, en dat was vermoedelijk verstandiger.

Ik begrijp natuurlijk wel dat ze moeten weten dat ik diabetes heb, want als er ooit iets zal gebeuren op de werkvloer, is de kans groot dat het daar iets mee te maken zal hebben. En als je epilepsie hebt, allergieën, gekende hartklachten, dingen die écht voor problemen kunnen zorgen tijdens het werk, dan vind ik het ook niet meer dan logisch dat je dat vermeldt. Maar al die persoonlijke details? Sorry, dat gaat er voor mij ver over.

Maar het ‘onderzoek’ an sich stelde helemaal niets voor. Op de weegschaal (ik weet zelf wel dat ik te dik ben, dank u), onder de meetlat, bloeddruk meten, oogtest en een babbeltje met de dokter. Goedgekeurd en klaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen