Over Upje.

Follow by Email

zondag 20 november 2011

Madam Doktoor (3)

Aan de mannen onder ons: sorry. U kunt zich nu nog uit de voeten maken en dit niet lezen, dit wordt een echte vrouwenpost met gezaag over cyclussen en consoorten.

U weet ongetwijfeld dat mijn lief en ik aan het proberen zijn een lief klein baby’tje te maken. Hoe dat in zijn werk gaat, weet u vermoedelijk. Dat dat voor ons niet allemaal evident is, dan weer niet misschien. Daarom had de gynaecoloog mij aangeraden ovulatietesten te gebruiken, omdat je daardoor precies weet wanneer je tot de nodige turnoefeningen moet / mag overgaan om de grootste kans op slagen te hebben. Wij dus naar het Kruitvat, daar een berg van die dingen meegesleurd en braaf getest zoals het hoorde. In principe duurt mijn cyclus 32 dagen, al heel wat maanden lang. De vorige keer was er dan plots een cyclus van 36 dagen, dus veiligheidshalve calculeerde ik zo’n optie ook al mee in de berekeningen van het moment waarop ik moest beginnen testen en hoe lang ik door moest testen als ze nooit het signaal zouden geven dat we ervoor moesten gaan. Laten we zeggen dat die testen op zijn minst een verwarrend resultaat weergeven. De ene dag zie je iets dat misschien mogelijkerwijs met een beetje geluk voor een streepje kan doorgaan. Omdat het toch wel erg onduidelijk is, doe je de test een paar uur later nog eens over en is het heel duidelijk helemaal niets. Twee dagen later doet dit scenario zich nog eens over. En een dag later weer. Op den duur zaten we al te testen voor een cyclus van 40 dagen en nog steeds hadden die testen nooit een duidelijk signaal gegeven. Omdat we het allemaal toch wel raar vonden, hadden we ons uiteraard niet ingehouden om het turnoefeningetje toch al ijverig te doen.

En toen kwam dus de dag waarop ik eigenlijk had verwacht ongesteld te worden, maar er gebeurde niets. We wachten nog vrolijk wat af, want zo’n lijf, daar valt toch geen klok op te zetten en blablabla. Maar dan is dag 36 voorbij, en nog steeds is er geen enkel teken dat er iets zal gaan gebeuren. Normaal gezien staan mijn suikerwaardes namelijk opvallend hoger de paar dagen voor ‘de russen’ komen, en dat was nu helemaal niet het geval. En dan – echt pas dan! – begin je je toch af te vragen of je heel misschien niet zwanger zou kunnen zijn. Maar je blijft er nog steeds van uitgaan dat het niets is en je gevoel zegt ook van niet. De dagen tikken weg en er gebeurt niets, dus je koopt toch maar een zwangerschapstest. Die geeft een negatief resultaat, dus je denkt: “Alé, stom lijf, schiet nu eens in gang?! Niet met mijn voeten spelen, hé manneke!” In de bijsluiter van die test staat wel dat je na drie dagen nog eens opnieuw moet testen, want misschien is er gewoon nog niet genoeg hormoon aanwezig. Dat verdubbelt in het begin elke dag, dus misschien kan je na een paar dagen wél positief testen. Aangezien ik nog steeds niet ongesteld ben, gaan we wéér naar het Kruitvat. Ze kennen mij daar al wel, denk ik! Maar ook de nieuwe test is negatief. Je wordt een beetje slechtgezind, want waarom doet je lijf nu weer zo belachelijk?! Niet zwanger, dat kunnen we wel accepteren, maar kan het dan niet gewoon doen wat het anders altijd doet?! Nee, het er nog zo’n beetje dubbel inwrijven. Uiteindelijk kom je aan dag 45 en je gaat toch maar eens naar de dokter. Alleen een bloedtest kan écht uitsluitsel geven, weet u wel. Ik was weer bang dat ze me keihard zou uitlachen en zou zeggen dat ik gewoon geduld moest hebben, maar dat gebeurde niet. Ze nam bloed en beloofde zelfs dat ik de volgende ochtend al voor de resultaten mocht mailen. Haar aan de telefoon proberen te krijgen zou vermoedelijk veel langer duren, en als ik op een brief of iets in die trend moest wachten, zou ik het pas de volgende week weten. “En zeker als het over wel of niet zwanger gaat, weet je het liefst snel natuurlijk!”, lachte ze nog. Ik stuurde dus mijn mailtje, maar geen antwoord. We zagen dat ze de dag nadien geen consultatie had, dus wéér geen antwoord. Pas drie dagen later kreeg ik de uitlag: inderdaad negatief.

En intussen zijn we aan dag 50 en nog altijd zijn mijn waardes niet verhoogd of zijn mijn regels niet doorgekomen. Mijn humeur is diep onder nul gezakt. De huisarts zei dat ik dan misschien “gewoon een cyclus had overgeslagen”, maar sinds wanneer is zoiets gewoon?! En hoe weet je dan in godsnaam wanneer het ‘de goeie periode is’ om een kindje te maken? En gaat dat vanaf nu ineens de standaard worden? Ik mag hopen van niet? Kunt ge niet beter naar de gynaecoloog tenen om te zoeken hoe dat hier nu zo plots komt? Het is wel gemakkelijk om het allemaal op ‘teveel bezig zijn met’ of ‘stress rond’ te steken, maar daar geloof ik hier echt niet in. Ik ga er altijd vanuit dat het niets is, en daar kan ik ook prima mee leven. Pas als we echt dagen overtijd gaan, kiemt er een klein klein beetje hoop. En dán wordt het allemaal een beetje stressy, dat dan weer wel. Maar voorheen echt niet. De echtgenoot wilt dat ik nu bel naar de gynaecoloog voor een afspraak, ik ben alleen maar bang dat ik me daar weer keibelachelijk ga maken. Dus ik wil nu alleen maar dat die stomme russen komen, zodat ik daar hopelijk aan kan ontsnappen.

Oh ja, bij dat bloedonderzoek is overigens wel gebleken dat ik een aanzienlijk ijzertekort heb. Ze zal voorschriften voor pillen opsturen. Te weinig ijzer zorgt vaak voor vermoeidheid, dus wie weet ga ik daar ooit nog eens vanaf geraken? U helpt het me ongetwijfeld hopen. Ik ben toch ook wel een klein beetje slechtgezind op madam Doktoor, want ik heb daar dus al wel vaker bloed laten trekken in verband met die eeuwige (extreme) moeheid. Er is nooit naar ijzer gekeken. Echt niet. Het had mij misschien veel uitgeputte tijd kunnen besparen.


6 opmerkingen:

  1. Ik zou precies toch eens een andere dokter zoeken... Bloed testen voor vermoeidheid en géén ijzer testen? *dingdingding dom!* Nog goed oefenen hoor! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zou toch ook maar een second opinion zoeken ivm die roesjes. Tof dat jullie aan het proberen zijn om zwanger te worden! =)

    Thumbs up!
    Trouwens, véél herkenbaarheid over het "het zal wel niks zijn", maar dan uiteindelijk toch maar naar de dokter gaan... En dan niet eens altijd een bevredigend antwoord krijgen :(
    Ik mag binnenkort de wijsheid laten wegsnijden. Ook zoiets waar mijn haren van overeind gaan staan bij voorbaat. Hoe zou het toch komen dat ik nog niet gebeld heb voor die eerste afspraak? Rarara... ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. hou de moed erin prutsie. We duimen allemaal met jullie mee xx

    BeantwoordenVerwijderen
  4. het is precies ook wel niet de beste madam doktoor die je hebt....

    Laat ons hopen dat je snel van de grote vermoeidheid afraakt en dat je "uitgerust" kunt zwanger worden :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Neem jij geen pillen die typisch zijn als je wil zwanger worden? Volgens mij zit daar een flinke dosis ijzer in. (ik moest dat nemen vanaf een maand voor ik zwanger wilde worden, ik denk dat ze duomine noemden of zo).

    BeantwoordenVerwijderen