Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 3 december 2011

24. Iets waar ik van moet wenen

Wat denken jullie? Ben ik een bleitkous? ;-)

Wel, het hangt ervan af. Met een film, een ontroerend programma (schoon muziekske, goeie setting, u kent dat wel), soms zelfs een boek, kan ik regelmatig wenen. Beelden van een welgemeende, intense band tussen een ouder en kind doen me ook altijd wat.  Vorige week keek ik dan weer naar ‘The Voice van Vlaanderen’ en de tranen schoten me al meteen in de ogen toen een 18-jarig meisje voor het eerst in haar leven optrad. Wat een stem, wat een interpretatie … .

Mijn echtgenoot weet al wanneer het gaat gebeuren meestal, en dan zit hij vanuit zijn ooghoeken te kijken tot de tranen inderdaad op komen zetten. Hij lacht me dan uiteraard superhard uit, dat spreekt voor zich.

In het echte leven gebeurt het echter bijzonder weinig dat ik moet wenen. Ik ben meer het type om dingen op te kroppen, om in mijn schulp te kruipen als iets me écht raakt. Alleen als ik me onterecht aangevallen voel, kan het al eens gebeuren dat ik in snikken uitbarst. Helaas is dat meestal net niet wat je gaat helpen dan, natuurlijk. Veel mensen verliezen immers hun respect voor je, als je in het heetst van de strijd begint te snotteren. Mijn vader wenst al niet meer voort te ‘praten’ als je weent. Op het werk komt zoiets ook niet geweldig professioneel over, en ze zullen dan niet meer geneigd zijn naar heel je verhaal te luisteren. Maar zoals gezegd: váák komt zoiets gelukkig niet voor.

2 opmerkingen:

  1. je bent geen bleitkous. Je bent een gevoelig mens en daar is niets mis mee. Je hebt oog voor andere mensen en je slorpt makkelijk emoties op. En ne keer goed bleiten kan opluchten...

    BeantwoordenVerwijderen