Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 17 maart 2012

#Wijvenweek - Zelfcensuur

Die madammen van de wijvenweek vragen dus om eens voor een keertje niét aan zelfcensuur te doen. Nu weet de trouwe lezer hier natuurlijk al lang dat ik persoonlijke onderwerpen doorgaans niet schuw. Ruzies met mijne vent of zaagsel over diezelfde manspersoon zijn hier al wel gepasseerd, gezeur over die eeuwige vermoeidheid of geklaag over dokters, ’t is mij allemaal niet vreemd. Ik schrijf dan wel geen namen en ik probeer zoveel mogelijk details te vermijden, maar dat is eerder om te voorkomen dat iemand zichzelf zou herkennen. Ook over mijn woelige verleden vertel ik soms. It’s part of me, you know. Er is echter één onderwerp waar ik het alleen nog maar zijdelings over heb gehad. Ik lees er ook zelden of nooit over bij andere blogsters. Seks. Geen paniek, ik ga hier geen pornografisch stukske schrijven. Maar moest ge denken: “Iew, daar moet ik niks over weten, zu!”, dan krijgt ge bij deze nog de kans om dat vensterke hier vlug terug dicht te klikken. Seks, godbetert.

Dat ik een vlotte babbel heb, vinden ze. Ongetwijfeld. Of dat ik vlotjes meega in hun dubbelzinnige opmerkingen, dat ook. En dat ik zelden geshockeerd ben door hun ranzige praat. Meningen van venten. Over mij. Want het is waar, als dat moet, kan ik heel goed doen alsof. Nee, dirty lezer, ik fake niet in bed. Dat ga ik hier heus niet komen opbiechten. Het is nog veel erger dan dat. Ik doe wel alsof ik van wanten weet, en dat heb ik altijd al gedaan.

In werkelijkheid heb ik tot mijn 22e vriendjes de deur uitgegooid vanaf dat ze meer wilden dan kussen en handjes vasthouden. De verwachtingen maakten bang, want ik wist heel goed dat ik ze nooit zou kunnen inlossen. Als ge het echt wilt weten, dacht ik op mijn 23e voor de eerste keer: “Met deze kerel wil ik het misschien ooit wel eens proberen.” Voor het geval ge nu denkt: “Ach, niet iedereen kan er op zijn veertiende al bij zijn”, schets ik wel nog even verder de situatie. De eerste paar maanden mocht die ene geweldige kerel mij kussen. En hij mocht met zijn handen onder mijn kleren. Dat ik helemaal verstijfde, regelmatig zijn handen weer van me afhaalde, tien keer diep ademhaalde, en daarna zei dat hij wel weer eventjes kon terugkomen, moest hij er wel bijnemen. Dat ik gek werd als hij liefkozend in mijn gat kneep. En dat ik alleen bij hem durfde blijven te slapen als hij beloofde dat hij niet aan me zou komen. Ook dat ik ’s nachts dan toch niet echt sliep, uit een soort van angst. Van de vent die ik op heel korte tijd zo graag was gaan zien, ja. Het heeft maanden geduurd voor ik niet meer tegen het plafond vloog van het verschieten als hij opgewonden geraakte, als ge begrijpt wat ik bedoel.

We hebben er samen aan gewerkt. We zetten kleine muizenstapjes vooruit. Toen we eindelijk all the way wilden gaan, bleek het niet te lukken. Via de huisarts kwamen we bij een seksuoloog terecht. Die stuurde me dan weer naar een kinesist voor oefeningen. Om de spieren down there te leren ontspannen, voornamelijk. Ik was een topleerling, dus na tien sessies had ik geleerd dingen in te brengen die overeenkwamen met het spel van het lief. Beeld u maar even de situatie in waarbij ge in uw hoofd moet bedenken hetwelk de juiste maat heeft en het aanwijzen. Very awkward. Maar goed, het werkt, dus nu was ik er helemaal klaar voor. Ik zou gewoon een ware seksgodin gaan worden!

Niets is minder waar. Op onze verlovingsreis, eigenlijk zelfs de dag waarop hij me vroeg, lukte het voor de eerste keer. Dat is dan wel weer mooi, natuurlijk. Maar toen waren wij wel al bijna vijf jaar samen. Die man verdient een gouden medaille! Maar vlot, dat is nog een ander paar mouwen. Intussen zijn we weer twee jaar verder, en het is nog altijd een hoop geklungel. Puur technisch lukt het, maar daar is het mee gezegd. Ik kan niet bewegen, want dan kan ik mijn spieren niet meer genoeg controleren om ontspannen te blijven. Genot heb ik er nog nooit aan beleefd, en dat ligt niet aan hem. Elke keer weer moet ik in mijn hoofd bewust bezig zijn met denken: “Rustig ademen. Doelbewust ontspannen.” Ik ben dolblij voor hem als hij er iets aan heeft. Want voor mij is dat het doel van de hele turnoefening. Soms denk ik dat hij net zo goed een opblaaspop zou kunnen gebruiken. De medewerking is even groot, vermoed ik. Laten we er maar van uitgaan dat een kus op tijd en stond en gewoon mijn formidabele uiterlijk *kuch* toch voldoende verschil maken.

Sinds juni vorig jaar proberen de echtgenoot en ik een kindje te maken. Ge begrijpt dat daar regelmatig voor geturnd moet worden. Gelukkig zag de gynaecoloog snel hoe de situatie was. Hij stelde voor dat we van die testen gebruiken van op tv om te weten wanneer het goede moment is. Zo ‘moeten’ we niet te veel zonder te weten of het zin heeft. Dat kind is er nog steeds niet. Ik kan de mensen die altijd grappend zeggen “het oefenen is al minstens zo tof, hé!” intussen al lang iets doen. Als het kan nog met zo’n vadsige grijns erbij. Ge moest eens weten. Een mannelijke collega staat ook altijd maar op te scheppen over zijn wilde escapades en moet dan van mij weten of ik niet hetzelfde zou doen in zijn situatie. Soms wil ik hem afsnauwen en brullen dat het niet iedereen op de wereld is gegeven ‘zomaar’ ‘even’ seks te hebben. Met het feit dat er misschien nooit een kind zou komen, kan ik leven. Met het gedoe dat er allemaal nodig is om er eventueel toch eentje te krijgen, al wat minder. Elke maand extra wordt het zwaarder.

Sorry dat ik hierover schrijf. Ik besef dat deze post mogelijks het beeld dat ge gaat hebben als ge mij ne keer in ’t echt tegenkomt, geheel ongewild kan blijven beïnvloeden. En hoewel sommige vrienden dit al wel weten, zou het ook erg raar zijn als ze hier zouden lezen en deze blog aan mijn persoon zouden linken. Maar net omdat ik er zelden of nooit over hoor, wil ik het wel schrijven. Seks is niet voor iedereen evident. In mijn geval is de basis een behoorlijk trauma, maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Intussen is dat trauma trouwens al lang en breed verwerkt, en toch is het probleem niet volledig opgelost. Voor zij die dit misschién lezen, en denken “potverdekke, er zijn er nog”, schrijf ik dit hier neer. Of misschien ook wel voor zij die ervan uitgaan dat het voor iedereen vanzelf gaat.

5 opmerkingen:

  1. Ik vind het eigenlijk leuk eens te lezen dat het niet voor iedereen even vanzelfsprekend is. Voor mij was het vroeger ook niet vanzelfsprekend, maar bij mij had het meer met de juiste persoon te maken. Ontspannen is iets wat ik niet kan, tenzij bij de juiste persoon, zo bleek later.
    Ik hoop dat je snel mag genieten van een schitterende zwangerschap !

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dikke kus, wat een courageus meiske zijde gij.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @ Brufenneke: Ah voilé sé. We are not alone. Bedankt om dit ook even hier te delen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @ Anoniem: Je zou ook kunnen zeggen: wat ne gouden vent hebde gij. Want dat heb ik wel een beetje weinig benadrukt in mijnen blog, vind ik nu!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat ne gouden vent hebde gij.

    BeantwoordenVerwijderen