Over Upje.

Follow by Email

woensdag 25 april 2012

De afgelopen tien dagen …


·         slabakte het weekmenu vrij hard. Vorige week stond er vanalles gepland, maar er werd weinig uitgevoerd. Deze week staat er zelfs niets op papier (ok, in een Excel dan). We gaan de diepvriezer leegeten, alias we zullen wel zien op het moment. Vandaag stonden we dus alweer in de Delhaize brol te kopen. Sommigen onder ons toch. Ik at alvast een smakelijk stukje zalm en gestoomde groentjes.
 
·         werd ook die start-to-run onder een paar kilo stof begraven. Of ik zou misschien beter zeggen: in een paar liter regen verzopen. Echt elke dag valt het water met bakken uit de lucht net op het moment dat wij zouden gaan lopen, meteen na het werk dus. De eerste keer vond ik dat wel lollig, want ik had stiekem echt geen zin. De tweede dag dacht ik nog: “Ach, morgen dan maar.” Intussen zie ik het al gebeuren dat we door deze stop helemaal niet meer terug in gang gaan geraken. Ik was nog zo vol goeie moed … . Ja, ik besef dat een mens niet dood gaat van een beetje regen. Slik die opmerking maar al vlug terug in, want anders loopt ge het risico doodgebliksemd te worden. Door mij, inderdaad. Vergeet niet dat ik lopen haat, en de echtgenoot ook. Dat dan nog gaan doen onder barre weersomstandigheden, zou toch echt een brug te ver zijn.  

·         heb ik echt gedacht dat ik mijn job kwijt ging zijn. Het management liet een paar uitspraken vallen, en toevallig paste ik helemaal in het plaatje dat geschetst werd. Ik ben de laatst bijgekomene, en ik zal dat nog geruime tijd blijven. Maar voorlopig ben ik het nog, en ik mag dus op mijn stoel blijven zitten. Nu toch nog. Intussen is mijn instelling wel veranderd: als het ooit zo ver komt, dan zal ik waarschijnlijk wel panikeren. Nu ga ik er geen nacht slaap voor laten. Dat bewaar ik wel voor dan. Bij ontslagrondes is het quasi onmogelijk om de logica van “de hoge mannen” te begrijpen. Wie er op basis van welke redenen moet gaan, dat heeft toch vaak ook met willekeur te maken. Dus we doen voort, en we houden er in ons achterhoofd wel rekening mee dat dit misschien niet voor altijd zal zijn.

·         onderging ik een ieniemienie-operatie: er werd een diabolo geplaatst of ook wel ‘een buisje in mijn oor’. Het gedoe in het ziekenhuis was weer de moeite, maar alles is in orde. Ik hoop dat het ook resultaat gehad heeft, want daar ben ik op dit moment nog niet zo zeker van. Misschien ook daarom dat er pas na veertien dagen een vervolgafspraak is.

·         zong ik samen met mijn zus twee duetjes op een concertje van haar muziekschool. Het was best tof om te doen en eigenlijk ging het ook wel vrij goed. To be continued, denk ik.

·         dacht ik echter vooral de hele tijd dat het nu al mei zou zijn. Ik heb namelijk volgende week vakantie, en daar kijk ik heel hard naar uit! Een weekje rustig aan doen, slapen tot ik uit mezelf wakker word, piano oefenen (hard nodig!), boeken lezen, wat doelloos lummelen, wie weet wel eens het onkruid uittrekken, misschien eens gaan shoppen want de broeken vallen hier van mijn lijf, … meer moet dat niet zijn. Het stak begin deze week eventjes dat het nog een week wachten was, maar intussen is het nog maar twee dagen werken. Het is lang geleden dat ik zoveel nood had aan een paar dagen vrij!

·         was het echter niet zo dat ik verzoop in het werk ofzo. Mijn buurvrouw ook niet, en hoe langer hoe meer mensen beginnen te klagen over verveling. Vanmiddag moest ik mijn eigen werk doen, plus dat van twee collega’s. Ik zweer het u, ik zou geld gegeven hebben voor wat opdrachtjes. Als er dan al eens een mailtje binnenkwam, kon ik het binnen de vijf seconden afhandelen. Er lag toch niks anders te wachten. Ik kon zelfs bij alles zeggen waarover het ging, wat de voorgeschiedenis was, waar we stonden in het proces en wat ons te doen stond. Als je maar een paar gevalletjes hebt liggen, lukt dat wel. Dat is niet normaal, ik zeg het u. Dat die stomme crisis maar snel verdwijnt en dat de economie (vooral de bouwsector) maar vlug weer aanzwengelt, want dit is echt niet goed.

·         sleepte ik mezelf weer de dagen door. Had ik niet een week of drie geleden nog verkondigd dat het precies beter ging met de vermoeidheid? Ik blijf altijd moe, maar het extreme was er wel weer af. Vergeet dat. It’s back. Dus ik slaap in de zetel dat het niet schoon meer is, mijn weekends zijn voor driekwart gevuld met “dutjes” en daartussen zijn mijn ogen open, maar is wakker toch niet echt het woord om mijn staat te omschrijven. Maar ’t zal beteren, dat is zeker. Volgende week misschien, tijdens mijn week verlof.

·         negeerde ik ook wel vakkundig het onkruid in mijn voortuin. Antiworteldoektoestanden, dikke centimeters schors, het baat allemaal geen sikkepit. Een week of drie geleden heb ik al het wintergroen eruitgesleurd, maar intussen ziet het er weer uit alsof we voor een soort van verwilderd gras aan ’t sparen zijn. ’t Is een beetje schandalig aan ’t worden, maar de collega’s zegden daarstraks nog dat het nu toch geen zin heeft om het uit te trekken. Ik luister uiteraard braaf. En als het dan heel binnenkort opnieuw schitterend weer wordt (ik ben al tevreden met een graad of twintig), dan zal ik mij er wel eens over buigen. Wie weet volgende week? Want dan heb ik vakantie, wist ge ’t al?

·         schreef ik me ook nog uit voor een slordige tweehonderd (!) nieuwsbrieven, waarvan sommige nogal van de hardnekkige soort. Die zitten nu braaf in mijn lijst van geblokkeerde mailadressen, dat komt ervan. Ik zegde ook nog een stuk of twintig accounts op waarvan ik al paswoorden moest gaan opvragen omdat ik er in geen duizend jaar mee was ingelogd. Echt hard missen zal ik ze dus niet. (En als ik toch terug lid wil worden, dan doe ik dat toch gewoon? Ahja.) ’t Is toch wel een verademing dat al die reclametoestanden niet meer binnenvallen en dat ik niet meer word overspoeld door zogezegd nuttige nieuwtjes.

·         begon ik al aan een paar blogs, maar delete ik zo ook weer even snel. Vandaar dat u er nu eentje kreeg met vanalles-een-beetje.


1 opmerking: