Over Upje.

Follow by Email

dinsdag 17 april 2012

Heerlijkheden

Laatst was ik op een doopfeest. Daar werd al heel erg duidelijk dat het kindje nogal eenkennig is: alleen de mama kan haar tot rust brengen, en verder niemand. Geen oma, geen papa, en al helemaal geen dwaze ik die daar eens om de zoveel maanden komt. Maar goed, dat trekken we ons niet aan, natuurlijk. Zo af en toe heeft de mama haar handen vol en dan moet ze wel even bij iemand anders zitten.

Nauwelijks enkele dagen later waren we met dezelfde familie op een huwelijk uitgenodigd. De mama van het kleintje wilde toch nog vlug even naar de wc voordat de plechtigheid begon, dus vroeg ze of ik de baby even wilde vasthouden. Geen probleem, uiteraard. De eerste vijf minuten bleef ze wonderlijk kalm, maar toen begon ze dan toch aan een heus huil- en krijsconcert. Ik wist dat dat er zat aan te komen, dus ik bleef natuurlijk rustig. Maar ik wilde wel proberen haar tutje te geven, in de hoop dat dat iƩts zou uitmaken. Maar ze zat met haar rug tegen mij aangeleund, ze hielp ook niet echt mee, dus ik zat wat te klungelen om haar mond te vinden met die tut.

En toen zei haar broertje, net vijf geworden: “Als je die tut wilt geven, moet je eventjes op haar wang aaien. Dan gaat die mond open.” Hij demonstreerde het, en hap, ze had de tut te pakken. Intussen was ik wel al helemaal gesmolten uiteraard ... !

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen