Over Upje.

Follow by Email

zondag 1 april 2012

Start-to-run

“Wanneer gaan we er terug aan beginnen?”, vroeg ik een tijdje geleden. “Als het zomeruur is!” En zo geschiedde. De afgelopen week zijn we nog maar eens opnieuw begonnen aan het opbouwprogramma met als doel om vijf kilometer te kunnen lopen. Het is al de vierde keer, geloof ik, en helaas zijn we er nog nooit in geslaagd het einddoel te halen. Ik weet al niet meer wat voor excuses we allemaal al hebben bovengehaald, maar altijd kwam er wel een punt waarop we het niet meer zagen zitten en niet meer verder deden. De laatste keer was het eigenlijk te stom voor woorden. We waren er al in geslaagd om twee maal een kwartier te lopen met maar één of twee minuutjes wandelen tussenin. Geef toe, éigenlijk ben je dan ook gewoon in staat een half uur aan een stuk te blijven doorgaan. Maar toen gingen we twee weken op vakantie, kwam het er de week erna ook niet van en moesten we in week vier ontdekken dat het van geen kanten meer lukte. Weg moed, gedaan met trainen.

Regen vinden we allebei niet prettig. Te hoge temperaturen zijn helemaal een ramp. Duim dus dat het dit keer toevallig altijd droog is én niet te snikheet als wij een loopsessie plannen. Gepland moet het zeker worden, dat klopt. Hoe krijg je het anders gedaan om elke week drie keer op de atletiekbaan te staan? Op maandag en woensdag hebben we sowieso al vaste activiteiten. Op vrijdag gaan we naar de winkel en spreekt de echtgenoot vaak met zijn vrienden af. En als ik zélf met vriendinnen afspreek, dan is het op dinsdag of donderdag. Dat is niet wekelijks het geval, hoor. Maar het maakt het inplannen van het lopen echt niet gemakkelijk.

Maar goed, we zijn opnieuw gestart. Helemaal terug met de eerste les van ons Evi, want als we iets hebben geleerd, dan is het wel dat opbouwen echt belangrijk is. Natuurlijk zouden we het op dit moment al in stukjes van meer dan twee minuten kunnen volhouden, maar dan lopen we binnenkort letterlijk en figuurlijk weer tegen een muur. Als we traag opbouwen, is de kans het grootst dat we het misschien toch eens gaan halen. En hoewel we allebei echt niet graag lopen (meer nog, ik haat het!), hopen we daar toch wel op. Als ik dus de komende tijd wat zaag dat ik weer moet gaan lopen, doe dan maar alsof je het niet hoort, hoor. Op voorhand al mijn excuses. Maar als ik ooit zou zeggen dat we de laatste les met ons Evi hebben afgerond, dan mag er wel gejuicht worden. En lof toegezwaaid. ‘Als’, natuurlijk …  

1 opmerking: