Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 6 april 2012

Topweek

… of toch ook niet.

·         Nauwelijks twee of drie weken geleden was ik ziek. Ik stond ’s morgens op met 39° graden koorts en rugpijn, en bleek een hoge urineweginfectie te hebben (richting nieren). Al voor de tweede keer in anderhalve maand tijd moest ik antibiotica nemen. Die werkte wel wonderbaarlijk snel: twee dagen had ik die hoge koorts, maar daarna was eigenlijk alles over. Misschien bleef er nog wat vermoeidheid, maar dat ben ik al gewoon.

Vanmiddag voelde ik me alles behalve ok. Mijn onderrug deed weer pijn, dus ik werd al bang. Ik sleepte me nog door allerlei winkels en bij thuiskomst had ik toch weer 38° koorts. Dafalgan, slapen en enkele uurtjes later zijn we alweer aan 38,5°. Tot en met dinsdag had ik een bijzonder druk programma gepland, dat volstond met babybezoekjes, doopfeesten, een huwelijk, een zangrepetitie, … , dus het zou heel prettig zijn als ik me morgenvroeg plots weer kiplekker voel. Maar ik vrees ervoor … En ik heb géén zin om naar een dokter van wacht te moeten, of om wéér aan de antibiotica te gaan. Duimen dus aub!


·         Het maken van een kind is weer een soap. Ik had al eens verteld dat we ovulatietesten gebruikten. Die dingen vertellen je dan normaal gezien gewoon wanneer het ongeveer ‘het moment’ van de eisprong is en dan moet je die dag of ten laatste die erna het turnoefeningetje uitvoeren. Volgens de handleiding kan je stoppen met testen voor die maand als het resultaat positief is geweest. Ik ben stiekem gewoon te wantrouwig, dus ik blijf voortdoen. Deze maand hebben die ondingen nog twee keer extra gezegd dat de eisprong zou komen. Wat uiteraard niet kan, dat spreekt. Maar goed, we hebben braaf ons nummertje opgevoerd, elke keer opnieuw, om toch maar geen kansen verloren te laten gaan. Toen ik dus twee weken geleden ziek was, ben ik dan maar gestopt met testen. Dan zouden we al aan een cyclus van 45 gezeten hebben, wat onwaarschijnlijk is. En met 39° koorts was ik nu ook niet echt van plan om ge-weet-wel. Eens die test positief is geweest, zou je veertien of vijftien dagen later ongesteld moeten worden. De gynaecoloog had het nog gezegd: “Als dat niet gebeurt, dan zijt ge zwanger.” Om een lang verhaal kort te maken: ook toen we vanaf de derde keer raak geteld hadden, bleven die maandstonden uit. Geen seconde heb ik geloofd dat ik in verwachting zou zijn, maar we deden toch maar een test. Negatief, uiteraard. De dag nadien nog eens, one never knows. Maar weer niets. Intussen zijn we een week verder en er is nog altijd niets gebeurd.
Ten eerste wilt dat dus zeggen dat die stomme ovulatietesten liegen als de pest. Onbetrouwbaar zijn tot en met.
Ten tweede betekent dat dat ik weer een belachelijk lange cyclus heb. Dat ik dus weer niet weet wanneer ik ongesteld ga worden, dat we weer een kans minder hebben gehad en … eigenlijk dat mijn lijf weer idioot doet. Ik word daar bijzonder slecht gezind van. Geen kind, tot daar aan toe. Maar een onbetrouwbaar lichaam, daar lach ik niet langer mee.


·         Op het werk kregen we begin deze week plots ontelbare e-mails uit de hogere regionen. Dat betekent meestal niet veel goed, en zo dus ook nu niet. Crisis, blablabla, met als resultaat dat er wereldwijd 900 banen zullen verdwijnen. Momenteel maak ik me nog niet te veel zorgen, maar helemaal gerust ben je natuurlijk ook niet. Eind volgende week zal er al geweten zijn wie er nu moet vertrekken. We gaan ervan uit dat het niemand van ons team zal zijn. Maar als al die anderen verdwenen zijn, betekent dat op termijn ook dat er bij ons minder werk zal zijn. Minder materiaal geproduceerd, dus minder orders etc. Er wordt nu al gesproken over een mogelijke tweede ronde. En daar … ben ik nu al bang voor. Doorgaans kijken ze naar de performance reviews. Zoals ik hier al schreef, was het cijfer dat ik kreeg echt niet goed, ook al was het onterecht. Een ontslagcommissie (of hoe heet zoiets) gaat echt niet kijken naar de uitleg die erachter zit, maar wel naar het getalletje. Zal ik ontslagen worden? Dat weet je natuurlijk nooit zeker. Misschien glip ik wel door de mazen van het net. Maar in dat geval zullen het dus andere collega’s zijn die moeten verdwijnen. Prettig is dat ook niet. En de spanning die er de rest van het jaar ongetwijfeld gaat blijven, daar kijk ik ook niet naar uit.

Maar volgende week zal beter zijn. Ik voel het!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten