Over Upje.

Follow by Email

zondag 24 juni 2012

Een dipje.

De afgelopen paar weken werd er weer veel tijd bij dokters doorgebracht. Een operatietje, de gynaecoloog, de huisarts X 3, een spoedbezoekje bij de NKO-arts op de planning en ook diabetesgewijs liep alles niet zoals gehoopt. Allemaal niets levensbedreigends of zelfs niet eens bijzonder pijnlijk of lastig, maar leuk is het niet. En dan komt er dus het moment dat je het echt volledig zat bent. Wanneer gaat dat onnozele lijf nu eens gewoon doen? Waar is de tijd dat ik gewoon regelmatig eens een verkoudheid had en natuurlijk altijd ergens op de achtergrond die diabetes, maar verder helemaal niets?

Dokters spreken elkaar ook regelmatig tegen, en daar krijg ik iets van. Ze nemen ook een hoop beslissingen over jouw hoofd heen en luisteren niet naar wat jij daar als onnozel patiëntje zit te vertellen. Op de koop toe dient een dossier blijkbaar tot niets, want elke keer opnieuw moet ik dezelfde details helemaal zélf vermelden, of ze weten weer van niets. (Oh, heeft u diabetes dan? – Nog maar een kleine vijfentwintig jaar, ja. / Alé, jong, oefenen voor een kind is toch keitof! – Misschien kunt ge ne keer in uw dossierke lezen hoeveel moeite het ons heeft gekost om überhaupt aan de turnoefening te kunnen beginnen, kieken, dan zoudt ge zo’n opmerking niet maken. / Ah, u heeft een buisje in het oor? Waarom? Veel oorontstekingen? – Nee, gehoorverlies, en u persoonlijk heeft mij daarvoor naar die NKO gestuurd.) Uiteraard zijn ze niet allemaal zo, dat weet ik wel. Maar het is wel wat ik ervaar. Afgelopen dinsdag belde ik na het zoveelste doktersbezoek totaal gefrustreerd en over mijn toeren naar de echtgenoot om verslag uit te brengen. “Maar alé, ge gaat precies wenen?!”, stamelde hij. Ge moogt dat gerust weten, ik was er niet veraf. Toen ik dan nog heel mijn relaas zat te doen aan de keukentafel en hij naar mijn gevoel niet meer wilde luisteren, kwamen die tranen dan toch met uitgesteld relais. Ik ben het even zo kotsbeu allemaal.

En net op dit moment begint er mogelijkerwijze weer een heel nieuw traject. Daarover zal ik misschien wat meer schrijven, mettertijd. Omdat ik denk dat ik er mogelijks achteraf toch wel op zal willen kunnen teruglezen, maar ik wil niemand ermee platbombarderen. Vandaar dat ik een manier zoek om een andere pagina aan te maken. Keuze dan aan de lezer of hij dus wel of niet gaat kijken, hoe vaak en wanneer.

Maar geen paniek: ondanks de frustraties omtrent het weerbarstige lijf, en de kwalen overal, staat het leven niet stil uiteraard. Over mijn belevenissen komen zeker nog meer posts. ;-)

2 opmerkingen:

  1. Ik heb dezelfde ervaringen met dokters, dus ik begrijp je frustratie maar al te goed...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ongelooflijk. Ik heb misschien geen diabetes, maar dan wel een hoop andere kwalen. Ook ik zit te worstelen met de gedachten om een nieuw minder leuk traject wel of niet op mijn blog te zetten.
    Zo'n keuze is niet simpel.
    Zo'n ziekenhuisbezoeken ook niet.

    BeantwoordenVerwijderen