Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 28 juli 2012

Vakantie.


Intussen is mijn zomervakantie al zo goed als achter de rug. Ik trok een week naar het wonderschone Letland, woonde er de mooiste trouw uit mijn leven bij, toog terug naar huis en bekwam daar van allerlei vermoeiende bezigheden. Alsof er hogere machten mee gemoeid waren, sloeg het weer hier plots volledig om die week. Ten goede, wel te verstaan. Onder een stralend zonnetje koerste ik naar het ziekenhuis voor een MRI (en smolt ik weg in een bus waar geen airco was én waar de dakramen stuk waren), ging ik wat proviand inslaan, begaf ik me de dag nadien in het soldengeweld dat nogal meeviel uiteindelijk en had ik ’s avonds een geïmproviseerde spaghettiavond in de tuin van een vriendin in het gezelschap van vier andere mensen en een massa muggen. De sfeer was zo zomers dat ik er zelfs naartoe fietste en ’s nachts nog met een bijzonder zomers kleedje aan toch op temperatuur bleef. De dag nadien karde ik opnieuw naar het ziekenhuis voor de uitslag van de MRI (maar de pc gaf de geest, dus ’t was nogal lastig), zat ik weer op diezelfde bus zonder airco en met defecte dakramen te puffen, later ruimde ik eindelijk wat rommel van de reis op en bedacht ik wat voor cadeaus ik kon kopen voor de echtgenoot die dit weekend al verjaart. Gisteren deed ik niets, behalve naar de winkel gaan en mijn eerste mosselen van het jaar opsmikkelen in de ouderlijke stulp. Vandaag kroop ik speciaal uit mijn bed om in de zetel te hangen en naar de Olympische Spelen te kijken, ik strompelde er ook even terug uit om naar de bibliotheek te gaan en viel er daarna weer terug in en kwam er niet meer uit. Ik bedacht vlug nog wat extra cadeautjes voor de verjaardag morgen. Hoogstwaarschijnlijk zal mijn enige bezigheid op mijn laatste dag verjaardag eruit bestaan naar het frituur te gaan (lievelingseten van de jarige echtgenoot) en nog wat verder naar de tv te staren.

En dan is het dus alweer werken geblazen. De goesting is ver weg. Er werd toch weer even gedacht: “Nondedju, het onderwijs, waarom heb ik dat toch niet gedaan. ’t Heeft zeker zijn nadelen, maar eens mens kan wel heel regelmatig écht tot rust komen.” Maar goed, we hebben het tenminste gehad nu, en ’t heeft deugd gedaan. De keel- en oorontstekingen die al weken bleven aanslepen, zijn intussen volledig weg. Ik dreig niet meer elke minuut in slaap te sukkelen als ik eens gewoon rustig ergens zit. En mijn lichaam voelt een duidelijk verschil met werkweken, dus ik ben helemaal ontstrest op dit moment.

Vakantie … *mijmert wat verder*

Geen opmerkingen:

Een reactie posten