Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 4 augustus 2012

Geluk of ongeluk.

“Van mij moogt ge helemaal zelf kiezen wat ge doet, hoor”, zei ik, “maar als ge er zo ongelukkig van wordt, moet ge u misschien toch eens afvragen of dat iets is dat ge de rest van uw leven wilt.” “Ongelukkig, ongelukkig”, sputterde zij tegen. “Ik heb niets te klagen over hem, hoor. Hij is lief en goed, ik heb financieel alles wat ik maar kan dromen, ik heb een kind, hij laat me vrij te doen en laten wat ik wil ook. Ongelukkig, dat zou ik niet zeggen.”

Twee minuten daarvoor had ze het nog op een vol terras uitgesnikt, omdat ze het allemaal niet meer wist. Ze is doodongelukkig, ik zal het u zeggen. Ze staat op een punt in haar leven waar ze niet vooruit of achteruit kan, maar blijven stilstaan is ook geen optie. Knopen doorhakken betekent mensen kwetsen, nietsdoen richt ook schade aan, dat merkt ze elke dag. Maar zeggen “ik ga weg”, dat maakt het ook niet op slag beter. Integendeel, het zou pas écht zwarte sneeuw betekenen op korte en middellange termijn.

Daarom oreerde ik dus wat verder dat geluk niet afhangt van de rationele dingen in iemand zijn leven. Het kan allemaal wel wezen dat haar bankrekening er goed voorstaat. Nice to have. En ik geloof graag dat haar vriend echt een goede mens is. Dat hij haar graag ziet. Het is natuurlijk formidabel dat haar schoonouders er altijd staan om de dochter op te vangen of met iets in het huishouden te helpen. En het is zeker waar dat ze kan gaan en staan waar ze wilt. Voltijds werken hoeft ook niet, dat schept mogelijkheden voor hobby’s en afspraken met vriendinnen.

Maar of je gelukkig bent of niet, dat heeft te maken met hoe je je daarbij voélt. Het helpt niet om een droomleven te leiden, als je gevoel daarin niet mee is. Hij schreef daarover al eens een mooie en wijze blog. Op de vraag of je gelukkig bent, moet je niet met feiten aan komen zetten. Daarop zou het antwoord gewoon heel duidelijk ja of nee moeten zijn.

De vriendin moest later op de avond inderdaad concluderen dat het antwoord helaas nee was. Het was toch een opluchting om dat te durven uitspreken. Meteen daarna volgde ook de conclusie dat het dan duidelijk was dat ze toch iets moest doen. Daarom niet morgen, niet volgende week of zelfs niet volgende maand. Maar nadat ze had durven onder ogen zien dat de toestand nu eerder onder ‘ongelukkig’ viel, gaf ze zichzelf de ruimte om een toekomst te gaan creëren. Een gelukkige, wel te verstaan.

Of ik gelukkig ben? Daarover zal ik het later nog wel eens hebben.

3 opmerkingen:

  1. Mooi tekstje.... Maar tussen besef en ernaar handelen zit de grootste stap, vind ik.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb ook zeer goed nagedacht en uiteindelijk mijn verloving verbroken. Hij was knap, lief, best grappig met momenten, verdiende niet slecht en wou met MIJ trouwen.
    Beste beslissing ever genomen door me te realiseren dat er 'iets' ontbrak.
    Het vergt moed, maar is meestal geen slechte beslissing.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wauw, Mystic. Dat kan anders ook wel tellen! Petje af ...

    BeantwoordenVerwijderen