Over Upje.

Follow by Email

maandag 20 augustus 2012

Introspectie.

Elders las ik iets dat mijn rechtvaardigheidsgevoel zwaar aansprak. De schrijver in kwestie had dat hoogstwaarschijnlijk helemaal niet zo bedoeld, maar het leek even alsof er tegen elkaar opgeboden zou worden met verschrikkelijke verhalen, om de blogeigenaar te zeggen dat ze niet moest zeuren. Pas op, ter verduidelijking, die woorden werden helemaal niet gesproken, misschien ook niet zo bedoeld, het was mijn interpretatie. Vermoedelijk was die al lichtelijk gekleurd, want ik heb in mijn opnameperiode meer dan eens gemerkt dat dat gebeurde. Ik werd daar woest van. Als een meisje van nauwelijks 30 kg blijft zeggen dat ze geen reden heeft om een eetstoornis te hebben, want er is haar niets ergs overkomen, dan steiger ik. Als er geen trauma’s en consoorten zijn, is er dan nog altijd geen reden? Blijkbaar is ze dan toch ongelukkig genoeg om zichzelf uit te hongeren, haar lichaam volledig kapot te maken en het zich niet meer aan te trekken wat dit voor een eventuele toekomst betekent. Ik kon er ook niét mee lachen dat mensen bij mijn laatste opname het plots logisch vonden dat ik was ingestort. “Ahja, uw zus is wel dood, hé!” Pas op, dat was een verschrikkelijk iets, uiteraard. Maar het impliceerde wel dat er voorheen precies géén reden was. Toch waren alle redenen die er waren voor de dood van mijn zus een veel belangrijkere factor in heel die eestoornis. En eigenlijk ging het al terug slecht maanden voordat ze was overleden.

Maar goed, om even terug te gaan naar de hele situatie met die blog. Ik voelde dus al enige verontwaardiging opkomen, en ik schreef een antwoordje. Dat gebeurde op mijn geheel eigen wijze: ik zei wat ik te zeggen had en probeerde toch iedereen in zijn recht te laten. Blijkbaar is dat alweer schromelijk mislukt. Op een bepaald moment schreef ik: “ [...] een vriendin heeft dankzij CMV een soort van plant gebaard. [...]” Plots werd er door iemand daar dan weer op gereageerd: “Wow. Respectvol, zeg.” Het was als een stomp in mijn maag, die de hele avond bleef opspelen. Ook terwijl ik het nu typ, ben ik helemaal van mijn melk. Mijn eerste reactie was mijn opmerking weghalen, maar dat heeft toch geen zin. Daarna wilde ik me gaan verdedigen. Gelukkig besefte ik meteen dat dat toch niet zou uithalen, en dat het ook geen zin heeft om die mooie post van die stoere blogschrijfster mogelijks te vervuilen door een welles nietes spelletje. En toch moet het mij van het hart: ik ben er niet goed van dat iemand zou denken dat ik niét respectvol was. Heel dat verhaal van die vriendin speelde zich al een hele tijd geleden af, en het arme kindje is intussen helaas ook overleden. De vriendin sprak zélf liefkozend over haar ‘plantje’. Het zo bekijken heeft haar ook geholpen om te aanvaarden dat dit gebeurd was. Dat ‘plantje’ klinkt misschien alsof ze het liever kwijt dan rijk was, maar niets is minder waar. Ze heeft de keuze gehad om de zwangerschap te onderbreken, op twee verschillende momenten is de vraag gesteld omdat elke mogelijke test negatief uitdraaide. Toch beslisten ze om de baby toch een kans te geven. Je weet maar nooit of het uiteindelijk toch nog meevalt. En als het kindje gehandicapt zou zijn, zouden ze het ook nog altijd graag zien. Ik heb toen in die moeilijke periode misschien honderd keer met haar gebeld; toen het kindje in het ziekenhuis lag en de mama en de papa een beurtrol hadden om erbij te blijven, vergezelde ik haar regelmatig naar het ziekenhuis. Ik mocht niet mee binnen in de kamer, maar zij vond het prettig dat ze niet alleen die moeilijke weg moest gaan. En toen haar ‘plantje’ uiteindelijk overleed, begon het pas echt, natuurlijk. Intussen zijn we een slordige tien jaar verder, en ze heeft twee gezonde kindjes nu. Toch zijn er nog momenten dat ze verdrietig wordt bij de gedachte aan haar eerste. Die worden niet genegeerd, maar er is ruimte om erover te praten. Ik ben zeker niet heilig. Ik heb méér dan eens gedacht: “Ik denk niet dat ik de zwangerschap zou uitgedragen hebben.” of “Ik denk niet dat ik dit zou kunnen.” Ik heb ook wel eens gezegd: “Sorry, meid, maar vandaag niet.” Misschien had ik dan geen grootse plannen, maar zag ik het even niet zitten. Heilig ben ik dus zeker niet, ook niet de goedheid zelve. Maar respectvol? Ik denk toch echt van wel.

En toch ... brengt het me bij die introspectie. Een beetje zelfbeschouwing. Ik had het absoluut niet respectloos bedoeld, maar het is wel zo overgekomen. Net zoals er in de initële reacties waarschijnlijk ook niemand bedoeld had dat de blogschrijfster niet mocht zeuren. Of dat haar problemen niet de moeite van het vermelden waard waren. Toch kwam het op mij wel zo over. Alleen overkomt dit mij wel vaker. Ik ben soms nogal bot van tong of schrijven, en dat wordt lang niet altijd geapprecieerd. Daardoor krijgen mensen een heel ander beeld van mij. Een verkéérd. Maar het is de perceptie die telt, toch? De indruk die je wekt, is hetgeen bij anderen blijft hangen. Niet hetgeen je eigenlijk bedoelde. Je kunt gaan uitleggen wat je allemaal wou zeggen en dat het allemaal niet de bedoeling was en ... . Helaas vertrek je dan al uit een verdedigende positie, daarnaast zal men al niet meteen bereid zijn naar jouw visie te luisteren. Net omdat ze al een negatief beeld gevormd hebben over jou.

Ik ben niet bereid mijn visies of mezelf te veranderen. Wel vind ik het niet meer dan normaal om toch even stil te staan bij wat er gebeurt. Ik zal de komende tijd misschien wat bedachtzamer omgaan met reacties. Niet uit een soort van gekrenkte trots, maar in een soort van zoektocht. Hoewel dit even een rotmomentje is – ook al ken ik de persoon van de reactie totaal niet en ook al is dat misschien een lichtelijke overreactie weer van mijn kant -, maken we er ook maar meteen een leermoment van. En die gulden middenweg vinden ... tussen mezelf blijven en tot niemand voor het hoofd stoten, dat blijft dan weer een leerproces. Moeilijk!

3 opmerkingen:

  1. Blijf maar gewoon wie je bent: recht voor de raap, eerlijk en vol respect. Want dat is de enige manier waarop ik je ken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik had het ook gezien en had zelf al zin om je te gaan verdedigen ;) Ik vond het zeker niet onrespectvol overkomen. Een beetje gratuit ook om iemand anoniem op 1 zinnetje zo te veroordelen vind ik, maar soit. Mooi stukje!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dàt is een moeilijk stuk,je krijgt alle steun die je even nodig hebt.
    Grote, dikke kus.

    BeantwoordenVerwijderen