Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 31 augustus 2012

‘t Is weer voorbij, die mooie zomer

’t Is weer voorbij, die mooie zomer, zong Gerard Cox al heel lang geleden. Het schoot me vanochtend meteen te binnen, toen ik in mijn bushokje stond te bibberen. Twee dagen geleden bracht ik de avond nog door op een terras, maar er stak al een venijnige wind op toen ik naar huis wandelde. Die nacht trok ik voor het eerst weer een pijama aan. Een licht gevalletje, dat wel. De nacht dáárvoor hadden we ook het donsdeken weer op het bed gelegd, in plaats van enkel de dekbekovertrek. Vandaag stond ik dan in de badkamer en ik besefte: “Dorie, nu ga ik toch echt niet meer anders kunnen dan een jas aantrekken.” De regen viel met bakken uit de lucht en echt warm was het ook al niet. Ik koos mijn leren jas en grabbelde nog vlug een sjaal mee om mijn haar toch nog wat te kunnen bedekken. Ergens had ik nog verwacht dat ik die hele handel weer zou moeten uitdoen eens ik op de bus zat, maar niets was minder waar. Toen ik dan uiteindelijk moest overstappen en nog tien minuutjes op mijn andere bus moest wachten, had ik het echt vreselijk koud. Zou het echt voorbij zijn? Krijgen we nu echt geen paar mooie, zachte dagen meer? Ik blijf stiekem toch hopen.

Wat zéker achter ons ligt, is de vakantie. Ik heb dan wel geen kinderen die weer naar school moeten, ik werk niet in het onderwijs of moet niet zelf studeren, maar toch merk ik een duidelijk verschil. Alle activiteiten hebben minimaal twee maanden stilgelegen, en ze zullen volgende week weer starten. De muziekschool begint volgende week, de tennisles een beetje later en het koor zal vanaf september ook weer meer aandacht gaan vragen. Ook mijn vriendinnen slaan opnieuw aan het ropeskippen, fitnessen, marathonlopen, dansen, zingen en het aantal dagen waarop we kunnen afspreken verkleint dus drastisch.

In mijn dagelijkse tocht naar het werk zal ik ook heel fel merken dat het gedaan is met de rust. Waar ik nu zonder problemen de bus van 7u26 kon nemen en toch nog rond 8u aankwam, zal ik vanaf maandag moeten zorgen dat ik weer die van 7u01 kan halen of ik ben hopeloos te laat. Ik heb nu al zo sterk het gevoel dat ik mij moet haasten ’s morgens, dus dat belooft! Dan hebben we het nog niet over de massa’s schoolgaande jeugd die plots de bus zullen overbevolken met hun muziek die door de koptelefoon heen luider klinkt dan de radio van de chauffeur, hun zinloos luidruchtig gezwets en hun veel te grote boekentassen die uiteraard ergens tussen mijn ribben geduwd zullen moeten worden. De eerste week zal dat weer zwaar wennen zijn, maar daarna raak ik het wel gewend. Dan kan ik vast ook zien dat ze niet allemáál zo zijn.

Dat hij voorbij is, die zomer, da’s dus waar. Was hij ook écht mooi? Wees maar zeker. Het weer heeft een tijd zwaar tegengewerkt, maar dat heb ik niet aan mijn hart laten komen. Het is prettiger op een terras met een vriendin bij te praten, maar binnen boven een dampend bord stoofvlees lukt het ook prima, hoor. De zon is uiteindelijk toch ook een paar weken in wisselende mate aanwezig geweest, waar ik dan ook ontzettend van heb genoten. Een bezoekje aan Planckendael, een fietstocht naar het ouderlijke dorp, een familiale verplaatsing naar Lier met de fiets, ijsjes eten bij elke gelegenheid; dat heb ik allemaal gedaan. Er zijn een hoop rokjes uit de kast gekomen, ik heb zelfs verschillende dagen in short rondgelopen (in huiselijke kring weliswaar), en ik herinner me toch heel wat momenten dat ik dacht: “Aha, ik ga hier een kleurke pakken!” Ik ben dus tevreden over mijn zomer. Veel spectaculairs hoeft dat immers allemaal niet te zijn. De herinneringen eraan, die blijven toch heus wel!


1 opmerking:

  1. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat je moet stoppen met plezier maken, naast al die drukte hé! Succes.

    BeantwoordenVerwijderen