Over Upje.

Follow by Email

woensdag 12 september 2012

Houston, we have a problem!

"Weet ge", zei ik tegen het lief, "ik denk dat ik mezelf een beetje te hard tegen de teleurstelling heb behoed." Huh?, was de begrijpelijke reactie. "Ja, ik heb mezelf de hele tijd lopen voorhouden dat het leven zo met zijn tweetjes ook goed is. En dat het dus ook niet zo heel erg is als we niet zwanger geraken." Hoe bedoelt ge? Wilt ge dan geen kinderen meer? "Jawel, ik denk het wel. Maar ik zou nu precies toch eerst heel hard schrikken als ik plots zwanger zou blijken. Eerst geschrokken, dan pas blij. Dat denk ik tenminste." Misschien heb ik dat ook wel. We hébben het goed zo, en dat houden we onszelf ook al zo lang voor. We zouden dat allemaal op het spel zetten, hé.  "Wilt ge nu zeggen dat gij er dan geen meer wilt? Want dan is het nu wel het moment om dat te zeggen, hé!" Ik weet het niet. Ik denk van wel, hoor. 
 
Of hoe zelfbescherming en zichzelf voorbereiden op mogelijks ongewenste scenario's misschien toch ook niet altijd goed is. Of het in ieder geval niét meteen gemakkelijker maakt.
 
(Kleine noot: intussen zijn we eruit dat we er zeker nog wél blijven voor gaan, hoor. Voordat ik hier een berg ongeruste / paniekerige / ... mailtjes krijg ofzo ;-).) 

2 opmerkingen:

  1. Geloof me; deze fase maakt IEDER zwanger koppel mee. En geloof me nog es; dat is zo vergeten als je dat kleine wormpje in je armen hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jup, zeker niet abnormaal :) Ik ben ook eerst (hard) geschrokken, ook al was het helemaal gepland. Bij beide keren toch een paar dagen nodig gehad om daar van te bekomen en tja, mij daar qua gevoelens en gedachten en alles op af te stemmen. Ook nu nog schrik hoor, voor alle praktische toestanden, voor het emotionele (dat is nu toch zo fijn en goed met ons drietjes, moet N mij dan als mama ineens delen ...). Dat hoort eigenlijk al bij die dingen 'die ge niet moogt zeggen' denk ik, want zwanger en baby's is natuurlijk alleen maar blij-leuk-happy-joy ;)

    BeantwoordenVerwijderen