Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 14 september 2012

Wie a zegt ...

Die moet ook b zeggen, hé. Ben ik dus gelukkig? Awel, JA!
 
Er zijn een hoop dingen die ik anders zou willen. Ik droom van een ander huis, een totaal andere job, een nieuwe studie, een kind dat er voorlopig maar niet wilt komen, wat uitdaging, wat meer memorabele dingen in plaats van het saai voortkabbelende leventje dat we nu leiden, … . Ik zou het dus helemaal niet slecht vinden als er vanalles veranderde. En kom, ja, ook aan mijne vent zou ik wel het een en ander ánders willen zien soms. Aan mezelve eveneens, hoor, ook ikzelf ontspring de dans niet. Maar er is altijd en in elke situatie de wetenschap dat de basis goed zit. Misschien zou ik mijn leven maar iets tussen een zes en een zeven geven op een schaal van tien. Er is zeker ruimte voor verbetering dus. Maar ik stap mijn bed niet uit met de gedachte dat het leven een hel is. Ik durf te plánnen, omdat ik er op de één of andere manier toch vanuit durf te gaan dat er een toekomst is. Dat is ooit wel heel erg anders geweest. Als de werkdag gruwelijk tegenzit, dan weet ik dat ik naar huis kan en daar tot rust kan komen. En hoe graag ik ook vanalles anders droom, weet ik dat er ook zoveel mogelijk is. Toch hoeft er ook niets. Het leven laten zoals het nu is, volstaat ook om gelukkig te zijn.

Minstens vijftien jaar lang moest ik mijn geluksgevoel buizen. Maar sinds een paar jaar durf ik volmondig ‘ja’ te antwoorden als iemand me de grote vraag stelt. Zélfs als ik misschien net een half uur heb gezaagd over allerlei trivialiteiten. Ja, ik ben gelukkig. Echt!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen