Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 20 oktober 2012

Bibliotheek.

Toen ik klein was, had mijn moeder iets te veel tijd ofzo. Hoe dat mogelijk is met een hele kroost dicht-op-elkaar-komende kinderen, weet ik ook niet, maar toch. Ze hield zich er dus mee bezig mij te leren lezen, zodat ik dat kon op driejarige leeftijd. Vanaf dat moment ging er een wereld voor mij open. Het begon met beertje Pom, maar later verslond ik gewoon eender welk boek. Vanaf het eerste leerjaar nam ze mij mee naar de bibliotheek, om mijn verschrikkelijk grote leeshonger te stillen. In de lagere school trok ik iedere dag op mijn eentje naar daar om telkens vijf nieuwe boeken mee naar huis te nemen. Aan zo’n tempo lezen kon natuurlijk niet blijven duren ... en op een bepaald moment waren de boeken dus ‘op’. Toen ik twaalf was, had ik echt alles voor mijn leeftijd gelezen. Ik heb gesméékt om aan de volgende categorie te mogen beginnen, maar dat was niet toegestaan. ‘Adolescentenboeken’, daar mocht je immers pas na je veertiende verjaardag aan beginnen. De man van de bibliotheek had wel met me doen, geloof ik. Op een dag vroeg hij: “Is het voor school dat je dit boek moet lezen?” Zijn blik vertelde me dat ik ‘ja’ moest antwoorden. Vanaf toen moest ik plots héél veel boeken voor school lezen, hmmmm.

Later werd mijn leven een beetje te druk om aan zo’n hoog tempo te blijven lezen, en uiteraard waren de boeken voor ‘volwassenen’ (vanaf zestien) niet van dien aard dat je er meerdere op een dag wílde lezen. Ik werd ook wat kieskeuriger en liet bepaalde schrijvers en onderwerpen toch liever links liggen. Toch ben ik altijd graag en veel blijven lezen.

Vandaag gaan we hier gewoon naar de plaatselijke bibliotheek. Ik neem er boeken mee, de echtgenoot cd’s. Tot een tijd geleden mocht je tien stuks meenemen voor een maand, en je kon ze nog eens met een periode van een maand verlengen. Prima, toch? Voor de cd’s en eventuele dvd’s moest je wel een halve euro per stuk betalen. Dat was niet geheel onlogisch, want puur om er een beetje naar te luisteren nam je die dingen natuurlijk niet mee naar huis ... . Iedere keer nam ik tussen de 7 en de 10 stuks mee naar huis. Er waren wel periodes dat ik niet alles uitgelezen kreeg op die twee maanden, maar dat wilde dan toch meestal zeggen dat één van de exemplaren me niet echt héél erg aansprak.

Nu is de regeling dus veranderd: je mag twintig stuks – eender wat - meenemen voor drie weken. Daarna kan je nog eens met drie weken verlengen, maar je betaalt per stuk per dag een extra som daarvoor. Hiermee wordt ‘de oorspronkelijke gebruiker’ van een bibliotheek, namelijk degene die een boek meeneemt, dus echt gestraft. Alsof je twintig boeken uitgelezen krijgt op drie weken. Met een cd is veel minder een probleem uiteraard. Overnemen en klaar. Ik moet nu echt uitkijken wat ik meeneem, want drie weken zijn kort. Vier boeken lukt vaak wel, vijf is meestal net een brug te ver. Ze roepen me echter allemaal zo hard toe: “Neem me mee, neem me mee!” Ook dit keer heb ik er vijf mee: twee dunnetjes of tenminste waarvan ik verwacht dat ze vlot weglezen, maar ook een boek waarvan ik bij haar las dat ze er drie weken over had gedaan omdat het toch best zwaar was. Ik moet het duidelijk nog een beetje leren ... .

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen