Over Upje.

Follow by Email

zondag 14 oktober 2012

Wakker worden.


Zo soms heeft een mens het gevoel dat zijn leven een beetje indommelt. Er gebeuren geen spectaculaire dingen, iedere dag lijkt heel fel op de vorige, gewoontes nemen het over en dat is het dan. Geen hoge toppen, geen diepe dalen, gewoon altijd maar voort. Ik schreef ooit ook al eens dat ik eigenlijk niet zo van dat gevoel hou. De laatste tijd was het er misschien toch weer, voor een groot stuk ook omdat de energie weer ver te zoeken was en is.

Ik schreef eerder ook al over mijn verleden. Een lange, moeilijke periode die gelukkig een jaar of zeven geleden werd afgesloten. In den beginne nog wat hortend, maar de laatste paar jaren is het allemaal wel héél ver naar de achtergrond verdwenen. Da’s een goeie zaak, I know! Er zijn geen redenen om er te veel aan terug te denken en er is niets dat zich door mijn huidige leven heen naar de oppervlakte worstelt, dus dat is alleen maar een goed teken.

Tot je dan op een avond gewoon wat naar de tv zit te staren en deze reportage ziet. Een heel klein stukje maar. In één klap stonden al mijn haren overeind, was ik zo misselijk als wat en voelde ik me verschrikkelijk. Ik ken die man niet, nee. Ik heb hem nooit gesproken. Hij heeft wel beslissingen over mijn leven genomen, en er zijn er bij waar ik nu nog altijd niet kan achterstaan. Maar het idee alleen, dat riep toch heel wat gevoelens op. Veel mensen die ik ken uit ‘het wereldje’ hebben wél therapie gehad van die man. Sommigen zijn ook heel goed door hem geholpen. Ik ben blij voor hen, en aan hun ervaringen hoeft ook helemaal niets te veranderen door wat we nu te weten komen. Ik geloof ook echt dat hij erg belangrijk is geweest voor de behandeling van eetstoornissen, op een goede manier. Toch wierpen zijn bekentenissen en alles wat errond gebeurde mij even helemaal terug in de tijd. Toen gezegd werd dat ‘de geruchten’ al heel lang gingen, dat ‘zijn collega’s’ er vaak ook weet van hadden, dacht ik meteen aan de man die bij ons op de afdeling de leiding had. Daar heb ik het nooit mee kunnen vinden, en ik geloof dat hij mij ook niet moest. Ik dacht meteen: “Hij zal er zo wel een geweest zijn die het wist.” Et voilà, een dag later verschijnt hij op tv en komt melden dat er al in de jaren negentig geruchten en vermoedens waren.

Wat nu maakt dat ik hiér zo door geraakt werd, weet ik ook niet zo goed. Bij de hele misbruikschandalen in de kerk heb ik uiteraard met de slachtoffers meegeleefd, ben ik net zoals zovelen geschokt geweest, maar het beïnvloedde mijn eigen leven of gevoelens niet. Toen ik deze berichten echter zag, was dat wel anders. Het verdriet dat naar boven kwam, de enorme eenzaamheid, de walging en schaamte, die voelden net als heel lang geleden. En net als toen kon ik het niet kwijt. Ik probeerde bij de echtgenoot, maar die vatte het niet. Ik kon geen moeite doen om het uit te leggen. De dag nadien was ik ook volledig van de kaart. Op het werk heb ik voortdurend nieuwsberichten gezocht, filmpjes op deredactie.be bekeken en op facebook gezocht naar anderen die er net als ik toch wel van onder de voet waren. Gewerkt heb ik nauwelijks die dag. Ik voelde sterk de nood om tegen mijn collega-vriendin te zeggen dat het me toch allemaal veel meer deed dan gedacht, maar ze was niet beschikbaar. In mijn wanhoop chatte ik zelfs met iemand van tele-onthaal, maar ik ergerde me alleen maar aan de standaardantwoorden en –vragen die daar gesteld werden. Ik begrijp dat ik te veel van die mensen verwacht, want zij doen heel nobel werk en ze hebben natuurlijk ook maar beperkte middelen en kennis, maar het hielp mij alvast niet. De dag nadien toog ik opnieuw naar de collega, waar ik net toevallig in een gesprek terechtkwam tussen een groepje mensen dat de ernst van de situatie toch maar wat afzwakte en het allemaal wat overroepen vond. Uiteraard zei ik weer niks en ging ik maar terug naar mijn plaats. En het voelde weer helemaal als toen. Zoveel mensen om me heen, en toch tegen niemand kunnen zeggen of uitleggen wat ik voelde. Ontzettend veel verdriet voelen, maar toch staan lachen en zwanzen. Die eenzaamheid ... het was iets waarvan ik had gehoopt het nooit meer te moeten ervaren.

Gelukkig gaat het vandaag alweer een stuk beter. Al een paar dagen zelfs. Ik besef én voel weer dat het nu echt allemaal anders is als toen. De mensen om me heen kunnen het niet begrijpen, en daar kan ik alleen maar blij om zijn. Het diepe verdriet is weer naar de achtergrond verdwenen, dat eenzame gevoel is weer begraven en mijn focus ligt weer op het hier en nu. Terug naar ‘normaal’ ofzo. Wat er wél gebeurd is: ik ben weer wakker. Dood- en doodmoe nog altijd, maar ik wil weer schrijven. Actie ondernemen. Dingen doen en genieten van elke minuut. Ik heb jarenlang zo hard moeten knokken voor een leven, voor mijn leven, en ik besef dus des te meer hoe belangrijk het is ten volle te genieten. Soms is het nodig om even pas op de plaats te maken, jezelf voorbij hollen helpt ook niemand vooruit. Maar nu ben ik dus weer even wakker geschud: vanaf nu vliegen we er weer in. Nog steeds doodmoe, maar dat schijnt ook niet te verdwijnen door nietsdoen. Dan maar weer actie. I’m back.

 

2 opmerkingen:

  1. Heel herkenbaar allemaal... Het was een intense week, vol emoties, vol verhalen, vol perspectieven...
    Goed te horen dat het voor jou intussen al wat aan intensiteit heeft verloren. Weet in ieder geval dat je niet de enige bent die hierdoor even de kluts kwijt was. Mocht je toch nog nood hebben om gedachten te wisselen: weet me te vinden hé...

    BeantwoordenVerwijderen