Over Upje.

Follow by Email

zondag 20 januari 2013

Pfoe!

De afgelopen twee weken was er veel: koorrepetities, generales op verplaatsing, een concert zingen terwijl koningin Paola in de zaal zit, zanglessen, tennisslessen, pianolessen, haastige bibliotheekbezoekjes, opruimwoede met als resultaat een berg gesorteerde en gealfabetiseerde partituren, er waren bezoekjes aan de schoonmama, aan de schoonpapa, aan mijn eigen familie ook. Ik sprak af met vriendinnen om een hapje te eten, ging op cadeautjesjacht en bezocht een überschattige baby. Ik ondernam een halve dagtocht naar de stadsbibliotheek en Na een cafébezoekje schoven we op een avond huiswaarts en met dank aan de versgevallen sneeuw lagen we – midden in de week – pas om kwart voor één in bed. Er was een belangrijke meeting met een klant, wat voor heel wat stress zorgde. En als kers op de taart was er gisteren een halve dag ‘Klara in De Singel’, alwaar ik zelfs vier minuten mee op het podium stond. Daarna sprong ik op de tram naar mijn zus, om een paar duetten te oefenen die we heel binnenkort moeten uitvoeren. Daarna togen we naar Kinepolis voor ‘Maria Stuarda’, een opera in de cinema.

Het was druk, héél druk. Ik was moe, echt extreem. Daarnaast was ik eigenlijk al een hele tijd half ziek: nooit voldoende om thuis te blijven of dingen te cancellen, maar genoeg om me continu vrij ellendig te voelen en vooral ook om iedere keer te vrezen dat mijn stem het nu toch écht zou gaan begeven en dat mijn zangplannen dan gewijzigd zouden moeten worden. Bij momenten deed mijn lichaam echt pijn van vermoeidheid. Niet echt een goed teken, I know. Ook vóór deze veertien dagen was het al uitputtend druk in mijn agenda. Ik hoef dus vast niet uit te leggen hoe hard ik uitkeek naar vandaag. De dag waarop ik zou gaan crashen in de zetel. Het leek al weken alsof alles beter zou worden, als ik vandaag maar zou halen.

De sneeuw kwam me prima uit, nu hoefde ik zelfs het schoonvaderlijk bezoekje niet af te leggen. Ik sloeg mijn dagelijkse douche over (de echtgenoot gaf me toestemming om met frietvethaar rond te lopen), sleepte me naar de ontbijttafel, bekeek alle opgenomen series die ik nog moest zien, kwam alleen uit mijn zetel voor een hapje en een drankje, zag nog een stuk of vier afleveringen van ‘The Killing’ (mijn nieuwe verslaving, you know) en euh ... dat was het dan. En nu is het elf uur en ik kruip in mijn nest. Eigenlijk zou ik nog moeten opruimen of was plooien, maar dat zal voor een andere keer zijn. Vandaag ... deed ik écht niets. En deugd dat dat gedaan heeft!

3 opmerkingen: