Over Upje.

Follow by Email

woensdag 6 maart 2013

Februari.


In februari kwamen we in een rollercoaster terecht. Het was de maand waarin:

ik vier keer bij de gynaecoloog zat
-  dat daarvan drie keer een andere persoon was
- we tussen nummer één en twee alle hoop om het zonder hormonen te kunnen gaan doen, zagen vervliegen
-  ik dus vijf dagen lang clomid nam, maar moest toegeven daar niets van te voelen
- we op dag elf op controle gingen om te zien of die pilletjes hun werk deden en er dus een eicel aan het groeien was
- we absoluut in snelheid gepakt werden toen die mens plots zei: ‘ok, dan kunnen we morgen of overmorgen insemineren’ (wij hadden dus verwacht dat dat nog minimaal een week langer zou duren)
- er bloed getrokken werd, véél bloed, op véél verschillende momenten
- ik plots ook nog een spuit pregnyl moest zetten, omdat dat spul ervoor zorgt dat dat zo-goed-als-rijpe eitje gaat springen op het moment dat het de gynaecoloog uitkomt :P
- dat wel betekende dat ik uit de cinema moest weghollen om die spuit nog op de juiste dag te kunnen zetten
- de inseminatie natuurlijk weer net moest gaan plaatsvinden op een moment dat mijn collega en tevens back-up niet op kantoor was
- ik dus al meteen aan de heren van ons team moest vertellen hoe de vork aan de steel zat, omdat zij plots even een paar uur lang onze mailboxen in de gaten moesten houden
- we meteen leerden dat een afgesproken uur met een fikse korrel zout te nemen valt
- geleerd werd dat een kind willen impliceert dat je zomaar te pas en te onpas en volledig zonder tijdige aankondiging je werk moet kunnen verlaten
- minder prettig nieuws tussen neus en lippen door werd gegeven en daarna ook werd gedaan alsof het er niet toe deed
- ik ontdekte dat zo’n inseminatie toch niet meteen aangenaam te noemen is
- er – terwijl ik van heel dat gedoe nog een beetje stond te bekomen – nog een extra spuit pregnyl tegenaan gegooid bleek te moeten worden
- we dan buitengebonjourd werden met een doktersbriefje
- zowel de echtgenoot als ik natuurlijk achteraf nog vragen hadden en beseften dat we zelfs niets wisten wat er nu nog moest gebeuren
- we dan maar beslisten af te wachten of ik al dan niet ongesteld zou worden

Het heeft allemaal niets uitgehaald in ieder geval. Ik had niet echt hard gehoopt, maar toch was de teleurstelling groot. Natuurlijk voor een stuk omdat het wéér niet prijs was, maar voor een minstens even groot deel omdat ik echt heel weinig zin heb om nog eens door heel dat circus te gaan. Ik begrijp op slag ook waarom mensen het zo moeilijk vinden om het zwanger worden van zich af te zetten eens ze met fertiliteitsbehandelingen beginnen. Het is zo’n tijdrovende bezigheid en je moet wel bijzonder nauwgezet met je lichaam en met het hele gebeuren bezig zijn. I hate it. Maar vandaag raapte ik dus toch maar mijn moed bij elkaar en belde de gynaecoloog voor een nieuwe afspraak. Ik bedoelde wel daar weer op dag elf ofzo, maar als verrassingsact moet ik morgenvroeg alweer opdraven. Geen idee waarom, dat zal ik morgen wel weer ontdekken, zeker? En als kers op de taart is diezelfde collega er wéér niet morgen. Ik vind het steeds leuker ... .

Geen paniek. Ik ga niet iedere maand of iedere week of weet ik hoe vaak komen schrijven over al dat gedoe. Als er iets te vertellen valt, horen jullie het wel. En als het ooit eens prijs is, dan komen jullie het op tijd en stond echt wel te horen. Don’t worry.

Een nieuw tijdperk ... maar ik hoop toch heel hard dat het supersnel word vervangen door een ander nieuw: dat van het ouderschap!


3 opmerkingen:

  1. Aangezien het al enorm vermoeiend overkomt om te lezen, vermoed ik dat het beleven nog veel vermoeiender was. Het klinkt idd écht als een circus, maar het zal het uiteindelijk wel allemaal waard zijn hé... Hou het doel voor ogen en probeer ondertussen ook te genieten van andere dingen... ;-) En van mij mag je hier zoveel je wil daarover schrijven. Als dat deugd doet voor jou, dan is dat het belangrijkste.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Welcome to my world. Ik duim dat het snel raak mag zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. warme knuffel voor jullie allebei... het lijkt me een enorme beproeving, maar ben wel fier op jullie.

    BeantwoordenVerwijderen