Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 13 april 2013

Wéér in snelheid gepakt.

Om een lang verhaal kort te houden: bij de eerste inseminatiepoging bleek al dat de kans klein was dat het zou gaan lukken. Bij de tweede poging werd dat vermoeden alleen maar bevestigd. Er was geen keuze meer: met de gegeven informatie zouden ze niet meer insemineren. “Maar niet getreurd,” zei de gynaecoloog, “dan doen we toch gewoon IVF. Of zelfs ICSI, als het materiaal niet goed genoeg blijkt te zijn voor IVF.” How, how, stop! Ik heb altijd gezegd dat ik geen IVF wilde en dat was nog altijd het geval. Toen ik dat zei, lachte meneer eens. “Dat zal nog wel veranderen.” De echtgenoot schoot al meteen in een halve depressie toen ik met bovenstaand nieuws thuiskwam. Een half jaar geleden hadden ze alles onderzocht en gezegd dat er geen enkele reden was waarom wij niet op natuurlijke wijze een kind zouden kunnen krijgen. Dat schept toch hoop, eerlijk gezegd. Als resultaat dan toch uitblijft en er wordt tot inseminatie overgegaan, zijt ge nog altijd heel hoopvol. Twee mensen die allebei prima een kind kunnen verwekken, die hebben toch véél kans. Ergens hielden we er altijd rekening mee dat het misschien ook niét ging lukken, maar dan zouden we ons daar gaandeweg wel bij neerleggen. Dat geen IVF willen nu al héél snel zou betekenen dat we alle hoop moesten opbergen, daar kon de echtgenoot precies niet meer mee leven.

Eerlijk? De moed zonk me in de schoenen. Hij zou me niet dwingen en hij zou zich er ook wel bij neerleggen als ik bij mijn beslissing bleef om het niét te doen, maar als je weet dat hij het toch heel erg graag wilt proberen ... wat doe je dan? Dan vraag je toch al maar een blad voor terugbetaling aan, begin je al met de pil te nemen (blijkbaar moet dat de eerste maand) en maak je toch maar een afspraak met die gynaecoloog. Met de moed der wanhoop ... en met de duidelijke afspraak dat we één keer proberen en dat ik daarna alle recht heb om te zeggen dat ik het nooit meer wil doen, als het echt zo hard tegenvalt als ik nu vrees. De gynaecoloog deed alsof ik van al die hormonen helemaal niets ging merken, maar dat lijkt me de grootste onzin ooit. Ge hoort toch heel andere verhalen ... . Bovendien wilde ik weten wat het dan allemaal precies inhield, maar daar bleef hij ook echt vaag over. Volgende week gaan de echtgenoot en ik er nog maar eens naartoe voor een ‘bespreking’. Ik wil van die man weten wat er precies moet gaan gebeuren, hoe vaak we ongeveer zullen moeten verschijnen, hoeveel tijd ons dat gemiddeld zal kosten. Uiteraard moet ge met de natuur rekening houden en kan niet alles op voorhand gepland worden, maar ik wil niet aan heel dit avontuur beginnen met de slappe uitleg die hij toen gaf. ‘Bwa, ge begint met de pil en dan geeft ge elke dag spuitjes en dan moet ge eens komen om te zien of er genoeg follikels groeien en dan halen we die weg en dan is nog eens de inseminatie, hé.” Wat weet ge daar nu mee. Het zal wel wat meer, wat ingrijpender zijn dan dat.

Intussen ben ik trouwens met die pil begonnen. Toen hij ze voorschreef, vroeg ik nog of dat geen kwaad kon voor mijn diabetes. “Maar nee, dat is maar voor één of maximum twee maanden, hé. Dat is geen enkel probleem.” Het is dan alleen wel erg toevallig dat ik sinds de dag dat ik ermee begonnen ben, opvallend hogere waardes heb. In die mate zelfs, dat ik momenteel al een dubbele hoeveelheid insuline gebruik per dag, met nog steeds te veel hoge waardes. Dat is geen ramp en met wat tijd en geduld is dat wel op te vangen, maar dat had hij er nu echt niet bij kunnen zeggen, of wat?

Maar goed. Wéér een nieuw traject dus.

3 opmerkingen:

  1. Ik deed pas stage op een IVF-afdeling (als student vroedkunde) en was echt compleet verbaasd, zelfs gedegouteerd over hoe licht de gyn's en consulenten daar allemaal overheen gaan. We geven gewoon even hormonen, jullie komen gewoon even een paar keer per week op echo, dan doen we gewoon even een pickup en daarna gewoon een terugplaatsing. Niet zwanger? Jammer, we starten weer met de hormonen.
    *unk*
    Alsof er geen job, leven, partner, .... is om rekening mee te houden. Alsof het evident is om je om de 2 dagen vrij te maken voor een echo van nog geen 5 minuten, waarvoor je dus wel naar het ziekenhuis moet rijden. Alsof die hormonen niks doen met je gemoedstoestand en alsof het geen ramp is als je niet zwanger bent... Ik zag mensen die hun job hadden opgegeven (!) om zich helemaal te wijden aan de IVF-toestanden!
    Maar ik begrijp je gevoel helemaal. Het was zo een evidentie dat iedereen die op gesprek kwam, ook startte. We doen dan "gewoon" even. Tussen de soep en de patatten door...
    Anderzijds was het een interessante stage, zeker het dagje in het labo. Die ICSI "life" meemaken was toch wel speciaal...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Voor hen is het dagelijkse kost hé... Weinig gynaecologen beseffen hoe zwaar dat traject is en hoeveel invloed dat heeft... op àlles.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Voor hen is het inderdaad dagelijkse kost.
    Wij zitten gelukkig nog niet in dit stadium, hoewel ik bang ben dat het er ooit van komt. Maar ik kan begrijpen hoeveel twijfels je hebt. En die grenzen ken ik ook. Ik had er ook een aantal... maar ik weet ondertussen dat ik ze allemaal ga verleggen om dat kindje te krijgen dat we zo graag willen.
    Ik duim alvast mee voor jullie!

    BeantwoordenVerwijderen