Over Upje.

Follow by Email

donderdag 9 mei 2013

Roddel en achterklap.


De gulden middenweg tussen gewoon even meningen uitwisselen over anderen of vooral over situaties met anderen enerzijds, en tussen koudweg roddelen anderzijds ... ik vind het moeilijk te vinden waar hij is, maar eigenlijk ook om te bepalen wanneer iets zich op die middenweg situeert en wanneer het erbuiten valt. Wat is roddelen precies? Volgens wikipedia is het praten over iemand anders, meestal negatief en vaak onwaar, zonder dat de persoon in kwestie aanwezig is. Dat onwaarheden verkondigen uit den boze zijn, lijkt me duidelijk. Maar wanneer is het verkeerd over iemand te praten? Zélfs als het negatief is?

Ja, ik maak mij er soms schuldig aan. Het gebeurt ook zo snel, hé. Ge ergert u dood aan iemand en ge wilt even uw hart luchten. De ander heeft misschien dezelfde ervaring en voor ge het weet escaleert dat allemaal. Of misschien komt de persoon tegen wie ge het vertelt wel met een gelijkaardig verhaal over iemand anders op de proppen. Een paar weken later valt er dan weer iets nieuws voor en aangezien uw luisterend oor nu toch al de voorgeschiedenis kent, stapt ge daar ook weer terug naartoe. Of ge hoort misschien iemand anders over uw ‘onderwerp’ klagen en ge beaamt dat en ... . Zo gaat dat toch meestal, niet? Wat ik wél opmerk bij mezelf, is dat ik er niet tegen kan als altijd dezelfden kop van Jut zijn. Ik kies altijd partij voor de underdog, ook als ik die niet echt geweldig goed kan hebben. Dus als de hele wereld altijd en overal tegen een bepaalde collega is, dan ben ik toch het kwezeltje dat komt zeggen: “Dat is allemaal waar en ik erger me ook dood, maar hij is géén slecht persoon. Hij is gewoon een beetje ... onaangepast.” Of als een andere collega een stil muurbloempje is en ook geen enkele poging doet om contact te leggen met anderen en daar dus – achter de rug – weer voor van langs krijgt, werp ik op dat hij toch helemaal zelf moet kiezen wat hij in zijn vrije tijd doet en dat zelfs ‘niks’ goed genoeg is, zolang ge er zelf maar van geniet.

Enerzijds creëert het een band tussen mensen. A heeft een probleem met B en C eigenlijk ook en misschien D ook nog wel en A, C en D voelen zich dus verbonden als ze hun ergernissen even kunnen delen. Of als iemand u iets vertelt over iemand anders dat ge nog niet wist, dat is toch ook wel leuk, niet? Maar er is ook de keerzijde, natuurlijk. Als ze anderen vrolijk de grond inboren, wie zegt dan dat ze dat op een bepaald moment niet met u gaan doen? Vooral als ge merkt dat de stellingen ingenomen worden, maar dat er net zo makkelijk weer naar de andere kant wordt overgelopen als de samenstelling van het gezelschap verandert.

Gisteren hoorde ik op het werk zo’n gevalletje. In het team naast het mijne zitten niet bepaald de meest positieve mensen. Als persoon X er niet is (en dat is best vaak), wordt er gezamenlijk over haar geklaagd. Ze doet haar werk niet meer graag, ze is niet gemotiveerd, ze is voortdurend ziek, ze weet altijd wel een reden te verzinnen om thuis te kunnen “werken”, haar back-up is nooit goed geregeld bij afwezigheid, ... . Als persoon Y er dan weer niet is, komt exact dezelfde commentaar, maar dan weer over hem. Toen persoon Y dus afwezig bleek, startte het geroddel weer. Er werd heel hard geklaagd dat ze op deze manier veel te veel werk kregen en dat het niet meer houdbaar was, maar ze hadden blijkbaar wel de tijd om meer dan een uur (!) over hem bezig te zijn. Toen ik dat allemaal hoorde (Voor de duidelijkheid: aangezien er een schutting tussen onze teams zit, dachten ze blijkbaar dat ik dat allemaal niet hoorde. Wel dus!), bedacht ik me dat het nu echt genoeg was geweest. Gedaan met roddelen.

Maar toen begon ik me dus af te vragen wat roddelen precies inhield en waar de grens ligt. Wat er uit veel van mijn relaties nog zou overblijven als eender welke vorm van ‘spreken over een ander’ gebannen zou moeten worden. Ik heb op geen van beiden een antwoord.

Voorlopig ben ik niet van plan om al te veel te veranderen. Maar het is wél iets om even over na te denken. Erbij stil te staan ... .  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen