Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 29 juni 2013

Beginnen bij het begin.

Ik schreef op twitter het een en ander, waarop ik een bezorgde reactie kreeg. Ik beloofde meer uitleg op mijn blog ... maar voor ik aan dat gedeelte van het verhaal kan komen, moet ik natuurlijk bij het begin beginnen.

“Ge moogt op donderdag 6 juni ’s ochtends bloed laten nemen en dan in de namiddag bellen voor de uitslag.”, hadden ze gezegd bij de terugplaatsing. Die maandag zei ik nog tegen de echtgenoot dat ik dringend eens buikspieroefeningen moest gaan doen, want het was niet meer te doen hoe papperig mijn buik eruitzag. Ik voelde wel het een ander, wat sterk leek op aankomende maandstonden. Wel van de straffe soort dan, amai. Dinsdag was dat gevoel er nog sterker, maar nog steeds niets te zien. Ik kreeg mijn broeken niet meer toe en herinnerde me nu toch niet dat ik dat in mijn jonge jaren (toen ik ook aan gespannen buiken kon merken dat ik ongesteld zou worden) ook had gehad. Ergens begon het te dagen ... Ofwél was dit een menstruatie van de gruwelijke soort, of anders was dit dan overstimulatie. En als het dat laatste was ... dan zou dat betekenen dat ik zwanger was. Ik kocht dinsdagavond een zwangerschapstest waarmee je vier dagen voor de verwachte menstruatie kon testen. Als het écht overstimulatie was, moest dat immers aan de gynaecoloog gemeld worden, best zo snel mogelijk. Maar ik zou doodgaan van schaamte als het gewoon mijn regels waren die wat vreemd deden, hé ... . Woensdagochtend deed ik de test, maar die was negatief. OK, geen probleem dan maar. Waarom bleven dan alleen die maandstonden uit?! Als het dan toch niet gelukt was, mocht het wel dringend gaan stoppen met die opgezwollen buik en dat vreselijke, gespannen gevoel, hoor! Donderdagochtend liet ik bloed trekken, donderdagnamiddag belde ik geheel gespannen ... en kreeg niemand aan de lijn. Poging twee, drie en vier bleven ook onbeantwoord en toen werd ik het eventjes kotsbeu. Ik belde naar de fertiliteit om te vragen of ze wisten waar de dokter zat, want dat ik dus wel moest bellen voor de uitslag. “Oei, donderdagnamiddag is dr. L. zijn vrije namiddag ... “ Excuseer?! De mevrouw aan de andere kant van de lijn had duidelijk wel met mij te doen, dus ze stelde voor dat ik ’s avonds om 18u nog eens zou proberen. “Misschién neemt hij dan op ... “ Ik verwachtte geen succes, maar probeerde toch maar. Weer geen resultaat, natuurlijk. De echtgenoot was al behoorlijk slechtgezind, want donderdag was hij thuis en kon hij dus ofwel op zijn eentje heel teleurgesteld zijn, of anders natuurlijk ontploffen van vreugde. Op vrijdag zou hij een dodelijk drukke dag hebben op het werk en wisten we zelfs niet eens wanneer ik hem zou kunnen bellen om de uitslag te vertellen! Intussen was mijn buik steeds maar dikker geworden en waren er nog altijd geen regels doorgekomen, dus ergens begon ik ervan uit te gaan dat ik toch wél zwanger zou zijn. Vrijdagochtend belde ik en kreeg hem gelukkig wél meteen aan de lijn.

“Proficiat, u bent goed zwanger, mevrouw!” Ik was natuurlijk blij, maar dat verandere meteen toen ik zei: “Euh, ik heb wel redelijk wat last van mijn buik ... “ “Ja, de waardes in uw bloed zijn ook wel hoog. Platte rust, nu meteen.” Ik stond daar wel op mijn werk, hé! En op de koop toe moest ik toevallig die dag back-up doen voor twee collega’s, terwijl ik voorheen al niet meer zo goed geweten had van welk hout pijlen maken. “Euh, en over hoe lang hebben we het dan?”, vroeg ik nog. “Twee weken.” “Euh, maar dokter, wij zouden normaal komende week zaterdag op vakantie vertrekken ... ?” Dat werd vakkundig genegeerd. Platliggen en woensdag op controle komen, was het bevel.

Sja, er zit niets anders op dan meteen naar mijn bazin te stappen en de situatie uit de doeken te doen, dacht ik bij mezelf. Eerst proberen de echtgenoot te verwittigen, maar die was dus niet beschikbaar. Mijn bazin ook niet, bleek later, dus daar zat ik dan. Hoe moest ik dit gaan aanpakken? Uiteindelijk riep ik twee coaches bijeen en vroeg hen hoe ik dit moest gaan doen. Ze waren heel blij voor mij en beloofden dat ze wel zouden zorgen dat het werk gedaan raakte. Hoe, dat was een andere zaak, want er waren veel collega’s al op vakantie of ziek ... maar er zat gewoon niets anders op. Intussen kon ik dan toch de echtgenoot bereiken, die stante pede besloot een namiddag vrij te nemen.

Ik liet de boel dus de boel (met 139 ongelezen emails is dat wel een opgave!) en toog naar huis ... alwaar ik begon aan mijn sessie platliggen.

Vele afspraken moesten afgezegd werden, mijn eigen verjaardag werd gevierd met een pizza in plaats van een heerlijk etentje, en de verveling sloeg al vrij snel extreem toe. Ik was uiteraard heel blij, maar zo liggend laptoppen was niet evident, dus ik had toch geen mogelijkheid om mij al in de beginselen van een zwangerschap te verdiepen ofzo. Gek genoeg had ik dat nog nooit gedaan, als een soort van zelfbescherming. En die vakantie, wat moesten we daar nu mee aanvangen? We gingen naar Turkije, waar ik sowieso niet veel anders wilde gaan doen dan aan het zwembad liggen. Maar zouden we mogen vertrekken? Zou het een risico zijn? We moesten woensdag pas op controle, maar we zouden wel al zaterdag vertrekken. Zouden we toch al maar het een en ander voorbereiden om een koffer in te pakken, of lieten we alles aan het toeval over? We raadpleegden al eens onze annulatieverzekering, die liet weten dat een medisch attest zou volstaan om zonder enig probleem te kunnen annuleren.

Woensdag gingen we op controle (de echtgenoot nam alweer vrij, want hij vond het toch ook wel stressy allemaal) en het zag er niet geweldig slecht uit. Ja, er was overstimulatie, ja, mijn eierstokken waren nog vijf keer zo groot als normaal ofzo, ja, er zat een hoop vocht in mijn buik en dat vocht zat zelfs rond mijn lever, maar het had allemaal veel erger gekund. Er is altijd een risico dat je bloed gaat indikken of dat je ademhalingsproblemen krijgt, maar dat had ik allemaal niet. De dokter (niet onze gebruikelijke, maar wel een hele lieve) zag niet meteen een probleem voor de reis. “Bent u zeker, dokter?” “Ja hoor, dat is geen probleem. Maar kom vrijdagochtend toch nog eens op controle, zodat we kunnen zien hoe het geëvolueerd is en of er echt geen verdere risico’s zijn.” Oh Lord, dus dan konden we eventueel nog vrijdagnamiddag onze reis van zaterdagochtend gaan annuleren?! Neuuuh, stress kregen we daar helemaal niet van, hoor. Intussen kwam de beste man ook met het leuke nieuws dat ik steunkousen moest gaan dragen. Ja, zo van die sexy dingen helemaal tot aan mijn gat. “Heel de dag?”, vroeg ik nog hoopvol, met “jaja, dag en nacht” als antwoord. Op slag zag ik dat hele Turkije al een stuk minder zitten, natuurlijk. Zo’n steunkousen onder mijn bikini, in veertig graden? Hmpf. En had ik überhaupt wel zomerkleren waar ik nog in zou raken met die opgezwollen buik? Ik woog vorig jaar ruim tien kilo meer, maar toch raakte ik in niets van die kleren nog in. Stress, stress, stress.

Uiteindelijk spraken de echtgenoot en ik af dat we zouden afwachten. We zouden meermaals heel duidelijk zeggen dat we er niets mee inzaten om te annuleren, als er ook maar het minste risico was verbonden aan toch vertrekken. Als de dokter echter géén risico zag, zouden we toch maar gaan. Dan zouden we tenminste eindelijk eens een straal zon te zien krijgen, we hoefden ons niet druk te maken over eten maken (laat de bufetten maar komen!) en van hier thuis in de zetel liggen zou mijn humeur ook niet echt beter worden, redeneerde ik ... . De dokter (alweer een andere) constateerde dat mijn eierstokken nog altijd 10cm waren, er nog altijd veel vocht was en dat ook mijn lever wel een klopke van de hamer had gehad, maar hij bleef er ook bij dat we absoluut moesten vertrekken. Hij legde uit dat vooral schokken vermeden moesten worden, omdat mijn arme eierstokken dat niet aan zouden kunnen. Maar hij zei ook dat de overstimulatie op dat moment op zijn hoogtepunt zou moeten zitten, en het dus alleen maar zou gaan beteren. Ik moest wel heel rustig doen en die steunkousen dragen, maar ik mocht ook wel rustig een beetje rondwandelen ofzo. En die steunkousen ... het zou van de bloedresultaten afhangen of ik die echt héél de tijd moest dragen, of slechts een paar uur per dag. Vrijdagavond om 18u kreeg ik dan het verlossende antwoord dat ik steunkousloos aan het zwembad mocht gaan liggen, zo lang we het aantal uren maar beperkten.

De echtgenoot laadde onze koffers in (ahja, ik moest zo veel mogelijk plat liggen) en om 3u ’s nachts werden we thuis opgehaald om te vertrekken naar Turkije ... .

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen