Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 29 juni 2013

Turkije - vervolg.

Voor het vervolg ga ik eventjes een email gebruiken die ik naar een vriendin schreef afgelopen woensdag. Ik heb dit hele verhaal al honderd keer moeten schrijven, mailen, smssen, vertellen ... dus vergeef me eventjes mijn luiheid, ok? Uhm, voordat jullie gechoqueerd zijn: de vriendin en ik schrijven alles behalve beschaafd Nederlands naar elkaar. ;-)
 
Voilà, ik heb hier mijn pc eens aangekregen en zal je eindelijk eens laten weten hoe het hier gaat, hé. Helaas niet helemaal zoals gehoopt, maar alé, gene paniek, ook niks al te erg. Het is wel een heel verhaal, dus zet u maar efkes, zene :P.

Zoals ge ongetwijfeld al wist, mochten we uiteindelijk toch op vakantie vertrekken. We hadden tien keer aan die dokter gezegd dat we zouden annuleren als dat nog maar zelfs misschién een beter idee was, maar nee, we moesten zeker vertrekken en gaan genieten van ons verlof. Enig minpuntje: ik moest daar van die geweldig sexy steenkousen gaan aandoen tot aan mijn gat en in den beginne zag het er zelfs naar uit dat ik dat ook onder mijnen bikini ging moeten doen!! Thank God kreeg ik dan vrijdagavond laat nog telefoon dat dat toch niet hoefde en dat ik ze wel x aantal uren per dag moest aandoen, maar niet de hele tijd. Oeffff!

Al maar goed ook, want ik zou daar echt weggesmolten zijn, hoor. De eerste dagen waren echt zalig; waaarm (soms zelfs een beetje té, 45° is nu niet direct nodig voor mij), wat boekskes lezen, een beetje zwemmen, waterijsjes binnensteken, buffetten plunderen, enfin, het gekende concept. Maar toen werd het dus woensdagnacht en ineens werd ik zo om halféén wakker en ik voelde mij keislecht. Ik had megaveel zeer aan mijn zij en mijn rug, zo precies iets van mijn nieren ofzo, en mottig dat ik was, niet te doen ... . Eerst wou ik de echtgenoot niet wakker maken, maar door al mijn gedraai en gekeer gebeurde dat dan toch precies. Alé, ikke nen dafalgan binnengestoken, maar dat hielp natuurlijk geen steek, en na een uur liggen kermen (letterlijk) besloot mijn lief dat dat toch niet vanzelf ging gaan verdwijnen en hij belde zo’n verpleegster die 24 op 24 beschikbaar was van het hotel. Ondertussen begon ik daar ook nog over te geven en al, allemaal héél plezant. Dat madammeke kwam er dan aan met nog nen andere kerel, want zijzelf sprak alleen maar Turks. (Straf vind ik dat, zene, in een megatoeristisch hotel, maar alé kom). Toen we lieten vallen dat ik zwanger ben, wilden ze zich helemaal nergens meer aan wagen, toen ik zei dat ik diabetes had ook, nog minder. De pijn die ik aanwees deed inderdaad aan de nieren denken, maar voor de rest werd er dan besproken met een of anderen dokter dat we naar het ziekenhuis moesten komen om te kijken hoe of wat. Met die zwangerschap moesten ze eerst zeker zijn voor ze iets deden. Op die moment had ik zoveel zeer, dat ik er maar mee instemde ... .

In dat ziekenhuis aangekomen, bleek daar ook weer geen kat Engels ofzo te spreken. Turks was de voertaal, maar laat ik dat nu net niet spreken! Gelukkig waren er wel tolken, maar da’s toch ook niet altijd zo handig, hoor. Enfin, ze bekeken eerst de boel eens en lieten al direct weten dat het kindje wel in orde was en dat het hartje zelfs al klopte. Dat was natuurlijk wel supernieuws! Maar waarom ik daar lag te creperen, ja, dat konden ze dan weer niet direct zien of zeggen. Er werd bloed afgetapt, urine ingeleverd, en dan werden we naar de kamer gebracht. Ze gingen me wel al wat pijnstilling geven, maar door die zwangerschap mocht dat allemaal niet te veel en niet te vaak. Ge kunt u dus voorstellen dat het niet den beste nacht van mijn leven was ;-).

Ahja, trouwens ... die overstimulatie waar ik eerst mee zat en waarvoor ik zo moest platliggen, was de eerste dagen van de reis echt opvallend beter. Ik kan natuurlijk niet zelf in mijn buik kijken of daar ook al alles terug genormaliseerd was, maar dat het béter was, was wel zeker. Toen ik die woensdagnacht ging slapen, was dat nog altijd zo, maar nu ineens (pakt om twee uur ’s nachts) was heel die stomme overstimulatie vollen bak terug! Mijnen buik keidik en gezwollen, erg grote eierstokken (die zijn normaal zo 2 à 3cm, en bij mij waren ze er daar 12), keiveel vocht in mijnen buik ... Die Turk wist gewoon niet wat hij zag en hij stak dus eigenlijk ook alle ellende daar een beetje op. Ik kon toch echt niet geloven dat het alléén maar dat was ...

Gelukkig mocht de echtgenoot daar ook blijven slapen, want anders had het daar wel een triestige bedoening geweest, zene. In dat ziekenhuis moést ge trouwens wel vrienden of familie bijhebben, want drinken geven, daar doen ze bijvoorbeeld niet aan. Twee keer per dag krijgt ge een taske afgrijselijke en veel te straffen thee, maar zo water of iets? Nope. Daarvoor moet uw bezoek zorgen. En aangezien ze zeiden dat ik drie liter per dag moest proberen te drinken, heeft diene jongen dus wel heel wat flessen water mogen aanslepen! :P

Dan de volgenden dag gingen ze nog allerlei onderzoeken doen en man, die hebben mij daar zeer gedaan!! Maar alé, de conclusie bleef dat ze niks vonden. Plezant, zene, terwijl ge daar nog altijd wel ligt te vergaan van de zeer! Iedere keer als ik (alé, de echtgenoot voor mij :D) vroeg of ik nog een pijnstiller mocht, moest er eerst een heel team (dokter, verpleging, tolk, ... ) komen zeggen dat er wel geen reden was waarom ik zeer zou hebben en dat ik wel zwanger was, hé. Jaja, dat weet ik ook wel mannekes, maar wat moet ik dan doen?! Enfin, nadat ze een paar keer héél lang hadden gewacht om me iets te geven, en ik dan iedere keer ook van de pijn gewoon moest overgeven op den duur, kreeg ik daarna wel iets als ik erom vroeg. Weinig en blablabla, maar goed, het deed dan toch iéts. In de loop van dien tweede dag zakte de pijn ook wat weg van die nier zogezegd naar mijn blaas, wat bij mij het vermoeden toch alleen maar groter maakte dat er een niersteentje of wat gruis of weet ik veel moest zijn. Hoe kunt ge dat anders verklaren?! Ik moest ook ineens ieder uur naar de wc (dag en nacht, olé), dus ik bleef erbij dat heel dat pijnlijk grapke niét alleen met die overstimulatie had te maken.

Omdat die mannen dan niet meer wisten wat ze met mij moesten aanvangen, vroegen ze of we niet konden bellen naar mijn dokter hier in België en of ze dan geen onderling contact konden hebben om eens te bespreken hoe of wat. Het is te zeggen: een tolk zou dan tegen mijn dokter babbelen, hé, want dien dokter daar kon alleen maar Turks ... . Alé, na hééél veel gebel en gedoe kreeg ik dan mijnen dokter aan de lijn en dieje wou dat gerust wel doen. Die Turken hebben dan mijn bloeduitslagen doorgestuurd enzo en de volgende ochtend gingen ze contact hebben.
                                                                                                                                                               
Oh, ja! Ergens in de loop van dien dag kreeg ik ook wel efkes de schrik van mijn leven: ineens een megabloeding! Ja, wij dachten natuurlijk al dat we ons kindje kwijt gingen zijn, hé! Alé, binnen de tien minuten nen echo en huppakkee, het zat er nog met een kloppend hartje en al. Hoera! Ze houden ne mens wel wakker op zo’n manier, pfffff.

Ondertussen begon de pijn gelukkig allemaal wel wat te zakken. Mijn blaas deed nog altijd wel zeer en ik had nog last van die overstimulatie, maar dat was allemaal veel draaglijker dan dat niergedoe. Sindsdien heb ik dus ook geen pijnstillers meer moeten nemen ofzo.

Dan wouden ze vijf minuten voor ze naar mijn dokter gingen bellen nog eens een echo doen, gewoon om de laatste stand van zaken te kunnen doorgeven. En ineens zeggen die daar zo ‘the baby is doing fine’ – wij al blij – ‘but we have a problem’. Uuuh? Bleek dat er een bloeding in mijn baarmoeder zit, ofzoiets. Ikke zo gevraagd van: en is dat erg voor de baby? en die hun antwoord deed eigenlijk uitschijnen dat we het gewoon gingen gaan kwijtgeraken. Wij weeral in zak en as natuurlijk, hé. Bon, terug naar boven gebracht, daar dan zitten wachten tot ze kwamen zeggen wat ze met mijn dokter hadden bedisseld, en dat was toch wel de raarste mededeling ooit: als uw bloed morgen nog is zoals vandaag, dan onstlagen we u. Maar dan moet ge ook zorgen dat ge sito presto naar huis geraakt, vlugger dan uw normale vlucht, nog voordat uw eigen situatie gaat verslechteren. Ja hallo, en wat bedoelen die daar wel mee??? (Moet ge weten dat wij normaal maandag terugvlogen, en dat die ‘morgen’ wel al zaterdag was, he ... Wat voor rampen gingen er dan op die anderhalve dag ofzo wel gaan gebeuren???)

De echtgenoot in alle staten natuurlijk, dieje zat daar ocharme keihard te wenen (dat heb ik in acht jaar samen zelfs nog nooit gezien) “en straks ben ik jullie alletwéé kwijt!” ... Nu had ik wel ni direct den indruk dat ik ging doodvallen, maar echt gerust was ik er toch ook allemaal niet op.

Ondertussen gaven die mannen ook supertegenstrijdige instructies. De ene minuut zeiden ze dat ik moest stilliiggen om te voorkomen dat er een nieuwe bloeding zou zijn, vijf minuten later zeggen ze: neenee, heel veel rondwandelen ... Dan moest ik weer stoppen met mijn medicatie en gingen ze mij spuiten geven in de plaats, maar wij zagen wel nergens spuiten verschijnen ... Allemaal behoorlijk verwarrend dus.

Ik heb dan gebeld naar mijn eigen ziekenhuis en de situatie een beetje uit de doeken gedaan, en gevraagd of ze alstublieft alstublieft aan den dokter konden vragen of hij mij efkes kon terugbellen om zijn visie over hun gesprek te geven. Diene kon ons dan tenminste in het Nederlands efkes zeggen hoe of wat, hé. En die mens is ook gespecialiseerd in ivf enzo, en dat was daar bij die Turken misschien wel lichtelijk anders. Thank God heeft mijn dokter dat ook binnen de tien minuten gedaan, en die stelde ons dan wel helemaal gerust. Mijn eigen situatie ging normaal helemaal niet gaan verslechteren, maar alleen maar verbeteren. En van dat bloed in de baarmoeder ... dat is inderdaad een extra risico, want ALS het loskomt, dan komt het babytje mee. MAAR ge ziet zoiets bij heel veel zwangere vrouwen, en als ge rust houdt, komt dat in het merendeel van de gevallen ook wel goed. Dat was dus ook direct zijn advies: ligt goed plat, zeker NIET te veel rondwandelen, want zowel voor die bloeding als voor de overstimulatie is rust dus belangrijk.

Mannekes toch, waren wij efkes blij dat hij had willen bellen (doen toch ook ni alle dokters, denk ik) en dat hij ons zo kon geruststellen!!!

Bon, de zaterdag zag alles er dan stabiel uit, dus we gingen wegmogen. We moesten dan aan de verzekering vragen om een vroegere vlucht proberen te regelen, maar tussen zaterdagochtend en maandagochtend is het natuurlijk nogal kort dag. Bovendien kon die verzekering er pas aan beginnen als ze van het ziekenhuis de toelating hadden gekregen dat ik mocht vliegen. Die gingen ze geven bij mijn ontslag, maar ... dat duurde maar en duurde maar! Om 10u hadden ze ons laten weten dat we mochten vertrekken, dat we alleen efkes op de papieren moesten wachten, en om 15u hadden we nog altijd niemand gezien! Wij weer liggen bellen naar die tolken van ‘seg, hoe zit dat hier’ en die beweerden dan dat ze wachtten op de bevestiging van de verzekering dat ze de factuur gingen betalen. Maar die hadden die bevestiging al direct op den eersten dag van ons verblijf gegeven! De echtgenoot dus weeral gebeld naar die verzekering, die zeiden dat ze dat idd al lang hadden gedaan, maar ze gingen nog ne keer terugbellen ... en ineens was het dan op vijf minuutjes in kannen en kruiken. Man, man, man ...

Ondertussen was het dus al een uur of 4, dus dat madammeke van de verzekering zei dat we gewoon best met onze normale vlucht naar huis gingen komen. Dat betekende dus dat ik daar de rest van den tijd in mijn bed in het hotel moest gaan liggen ... :P De echtgenoot heeft braaf wat eten aangebracht enzo, dus dat viel wel te overleven.

Ik was wel nog alles behalve op mijn plooi, want ik kreeg eigenlijk alleen maar yoghurt binnen en voor de rest waren mijn darmen volledig van slag. Ik zag het al helemaal zitten om op die vlieger te gaan kruipen, als ge begrijpt wat ik bedoel!! Man, man.

En de maandag zijn we dan teruggekomen, hé. Wij hadden natuurlijk weeral schrik, want dat betekende dan wel ineens x aantal uren na elkaar zitten ipv liggen ... Maar alé, we zijn veilig en wel thuisgeraakt. Ikke in de meest marginale outfit ever, trouwens, want ik geraak(te) in geen kleren meer door die stomme mega-opgezwollen buik! Dus ben ik in een driekwartsbroek van mijn lief gekropen in een soort van joggingstof, daar had ik dan nog altijd die onnozele steunkousen onder, dan maar slefferkes, en erboven een tshirt van Guns ‘n Roses dat echt een miljoen maten te groot is, maar het enige was dat niet spande. Ik denk dat de wereld nogal gedacht moet hebben, zene! :D

Gelukkig mochten we dan dinsdagochtend direct bij de gynaecoloog verschijnen om alles nog eens te controleren, maar hij had nog steeds dezelfde uitleg als aan de telefoon: het babytje doet het goed (en om ons te pesten is de uitgerekende datum 14.02 – wij zijn valentijnhaters! :D), we hebben het hartje nog maar eens horen kloppen en kunnen weeral een fotoke aan onze verzameling toevoegen (we hebben er begot al meer als dat kind weken oud is!) en die bloeding in de baarmoeder is er inderdaad en moet dus zeker goed opgevolgd worden, maar met rusten, rusten, rusten is de kans groot dat het in orde komt.

Hij schreef me wel al ineens tot 14.07 thuis! Slik ... ik gaan mij hier nog duchtig vervelen, zene! Deze week is de echtgenoot nog thuis, maar daarna moet dieje natuurlijk ook gaan werken. Ik ben hier nu systematisch maar wat films aan het opnemen, met dan de bedoeling die te kijken als hij er niet is, hé. En voor de rest zal ik mij wat op de sport toeleggen: wimbledon en den tour, daarmee geraken mijn dagen ook wel gevuld, zeker :P.

Voilà, dat was dan de hele story, hé. Als het allemaal goedkomt en ons Odette (zo dopen we het kind efkes tijdelijk; ik had liever een tweeslachtige naam gehad, want alé, als het nu ne jongen is en ge hebt daar x aantal maanden Odette tegen gezegd??? :D Maar mijn lief vond tijdens al die commotie dat we een werknaam moesten hebben en we zaten naar één of ander onnozel hollands jeugdprogramma te zien en daar kwam een een Odette voorbij en dat vond hij dus wel gepast. Alé dan maar :D) geraakt nog ne keer geboren, dan zal ze dat hier allemaal wel onder hare neus gewreven krijgen, zene ;-). En ik denk dat we de eerste tien jaar toch precies niet meer naar Turkije gaan gaan ... ;-)

Ondertussen gaat het met mij wel, maar ‘de vorige keer’ met die overstimulatie (voor de vakantie dus) was het toch gemakkelijker. Toen lag ik hier heel den dag, maar als ik naar ’t wc moest of drinken ofzo moest pakken, dan kroop ik gewoon uit mijne zetel en ging dat doen. Nu heb ik om één of andere reden superveel pijn in mijn rechtlies (ofzo, ik ben genen doktoor, hé) als ik dat probeer te doen, dus de boodschap is echt zoveel mogelijk mee in mijne zetel slepen, héél dicht bij mij leggen, zodat ik me er niet te ver voor moet uitrekken, en de wc ... zoveel mogelijk uitstellen, zeker? ;-) Deze nacht bijvoorbeeld kon ik ni meer slapen (ah nee, als ge al heel den dag ligt, waar gaat ge dan moe van worden??) en ik wou dus naar de wc, maar awel, ik heb er anderhalf uur liggen draaien en keren, maar ik geraakte daar niet uit. Natuurlijk was er nog een ander mens in mijn bed, dus ik wou dieje ook niet wakker maken, anders was het op de een of andere wijze wél gelukt natuurlijk (met veel zeer en gevloek), maar ik heb hem dus uiteindelijk moeten wakker maken om te vragen om mij uit bed te helpen (hij trekt dan heel lief en voorzichtig aan mijn armen en op die manier is het wel uit te houden) en ben dan maar beneden gaan liggen om hem niet verder te storen ;-).

Maar alé, laten we hopen dat die stomme pijn nog rap verdwijnt en dan zal het allemaal wel weer goedkomen, zekerst.

De echtgenoot gaat maandag volgens mij geen sikkepit minder gestressed naar zijn werk gaan dan voor zijn verlof, zene. Hij heeft ook nog niet te veel op zijn gat kunnen liggen, natuurlijk. ‘k Heb er wel mee te doen!

Bon. Dan zijt ge ook weer op de hoogte hoe het hier allemaal zit, hé. Hopelijk hoef ik in de toekomst niet meer van die lange updates te schrijven, want dat zou betekenen dat alles gewoon goed gaat en dat de enige kwaal die ik nog heb, enorme verveling is! ;-)
 

1 opmerking:

  1. Ow my...ik dacht dat jij het ergste achter de rug had.. maar het kon dus kennelijk nog erger!

    BeantwoordenVerwijderen