Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 6 juli 2013

Acht jaar.

Ik zal nooit vergeten hoe ik een weekend bij een vriendin logeerde om haar verjaardag te vieren. Je had mijn hint in een mailtje goed begrepen en volledig gereageerd zoals ik had gehoopt. Ik zweefde de komende dagen door en toen was plots het moment daar dat we aan het museum hadden afgesproken. We lachten allebei een beetje onwennig, we togen naar de kaaien (dat ik eerst nog op de kaaimuur sprong uit angst voor een woeste hond, vond je alleen maar hilarisch) en toen stak je een speech af. De liefste ooit gehoord, uiteraard. Toen vroeg je of ik het met jou wilde proberen. Heel mijn hart riep luid ‘ja!’, maar toch bracht ik eerst nog wat bezwaren aan. “Het zal niet gemakkelijk zijn. Er zijn dingen waar je tegenaan zult lopen en ik wil dat je daar nu al rekening mee houdt. Nu heb je nog de kans om je terug te trekken en ik zal het helemaal begrijpen.” Maar het was geen probleem en je wilde ervoor gaan. Samen. We wilden ons kleine momentje vieren en haalden dus een blikje cola en een waterijsje in de nachtwinkel. We dwaalden door de Antwerpse straten en babbelden heel veel.

Ik had gelijk toen en het is zeker niet gemakkelijk geweest. Er waren bergen obstakels, die van beide partijen veel moed en inzet vroegen om te overwinnen. En toch was er niets makkelijker dan samen blijven. Wat er ook gebeurde, dat heeft nooit in twijfel gestaan. Intussen hebben we een huis, zijn we getrouwd en verwachten we nu zelfs samen een kindje. Vaak lijkt het alsof we ingedommeld zijn, maar toch komt er dan ook altijd weer iets dat héél duidelijk maakt hoe graag we elkaar nog altijd zien. Zo ontzettend graag.

Vandaag is het acht jaar, liefje. Doe dat zeker nog maar eens maal tien. Ik kijk er al naar uit!

1 opmerking: