Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 12 juli 2013

En plots weet ge het.

Het is geen geheim dat ik al bijna heel mijn leven diabetes heb. Type I, het soort dat absoluut en altijd insuline behoeft. Het is een chronische ziekte en zal dus nooit overgaan, er zijn massa’s risico’s aan verbonden (op korte termijn zijn vooral hypo’s een lastig verschijnsel, op lange termijn kunnen er heel veel enge complicaties opduiken), maar doorgaans valt er best goed mee te leven. Dat zeg ik nu, natuurlijk, nu ik dus nog geen noemenswaardige complicaties heb en nu ik de boel behoorlijk goed onder controle heb. Zo’n uitspraken zou ik misschien niet meer doen als blind was, een voet kwijt was of aan de nierdialyse moest ... . Maar goed, we wijken af. Ik heb het al een dikke 25 jaar en heb dus heel wat evoluties gezien. Het begon met twee spuitjes op een dag en dat was het dan, vandaag de dag draag ik volcontinu een insulinepomp, die me ieder uur en ook naar wens van insuline voorziet. Sinds enkele dagen heb ik zelfs een sensor, die me om de vijf minuten kan vertellen hoe mijn waardes staan. Technologie, mannen, het staat voor niks.

We weten ook allemaal dat ik in die lange diabetescarrière er heel wat jaren met mijn pet naar heb gegooid, om allerlei uiteenlopende redenen. Gelukkig is die tijd voorbij en ga ik er nu voor de volle honderd procent voor. Daardoor durf ik zeggen dat ik behoorlijk op de hoogte ben van wat er allemaal voor handen is in diabetesland, maar ook van hoe je de boel het best aanpakt. Uiteraard is ieder lichaam anders en werkt wat voor mij werkt lang niet zeker ook voor mijn buurvrouw, maar de basisbeginselen heb ik meer dan onder de knie.

Sinds een aantal jaren zijn er speciale diabetesverpleegkundigen; die houden zich dus enkel en alleen met diabetesgerelateerde zaken bezig. Als ik dat nu eens zou worden? Nieuwe patiënten uitleggen wat hun ziekte inhoudt, oude rotten op tijd en stond een schouderklopje geven of proberen bij te sturen waar nodig, patronen proberen te zoeken in de waardes van mensen en aan de hand daarvan een behandeling bijstellen, ... . Ja, dat zou ik nog wel zien zitten. Als ik daar mijn tijd voor zou nemen, zou ik dat zeker kunnen.

Alleen ... moet je daarvoor eerst een opleiding verpleegkunde doen. Diabetesverpleegkunde is dan nog een extra jaartje. En dat stoort me nu, beste mensen. Ik wil helemaal geen verpleegster worden en ik geloof ook dat ik daar absoluut niet geschikt voor ben. De dvk’s van vandaag hoeven echt geen bloed meer te kunnen trekken (in de meeste ziekenhuizen gebeurt dat op een aparte dienst), geen wondes te verzorgen, weinig medische handelingen uit te voeren. Ja, spuitjes leren zetten, maar dat kan ik al, hé!

Ik pleit er dus voor dat ze diabeten die bewijzen genoeg kennis te hebben, ook toelaten tot de opleiding tot diabetesverpleegkundige. Zij hebben immers nog een éxtra troef: ze weten waarover ze het hebben.

Maar ik vermoed niet dat dat meteen zal gaan gebeuren ... . Bummer!

4 opmerkingen:

  1. Ik ben vroedvrouw maar ik werk als verpleegkundige. Ik ken nuldebotten van diabetes. Ik steun uw plan 100%!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hmm, daar haalt ge natuurlijk wel nog een hiaat in mijn verhaal aan; dat niet iedere diabetesverpleegkundige ook echt in die richting werk vindt en dat ze dan vaak moeten uitwijken naar verpleegkundige. Dat zou in mijn geval dan natuurlijk lastig worden. Maar ik zou mijn huidige job uiteraard niet hoeven te verlaten voor ik echt een stekje als dvk had. ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. En wat is dan het verschil in opleiding tussen een diabeteseducator en een diabetesverpleegkundige?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Voor zover ik hier kan vinden, is dat hetzelfde. Je hebt nl een postgraduaat dvk/dbeducator.

    BeantwoordenVerwijderen