Over Upje.

Follow by Email

woensdag 14 augustus 2013

Dat belooft.

Als ge van plan zijt een kind te krijgen, dan weet ge natuurlijk ook dat ge dikker gaat worden, een veel hoger getal gaat zien verschijnen op de weegschaal en – thank the Lord – vermoedelijk ook nog wat van die extra kilo’s zult blijven meesleuren eens dat kind uit uw lijf geraakt is. Ge weet dat, dus als ge beslist om voor een baby te gaan, dan neemt ge dat erbij. Toch?

Ge weet ondertussen allemaal dat ik nu dus zwanger ben. Ge zijt ook op de hoogte van de ietwat minder geslaagde start. De overstimulatie zorgde ervoor dat mijn buik eigenlijk al opgezwollen was vanaf dag één. Of vroeger zelfs nog, al een dag of vijf voordat ik de officiële bevestiging had! Platliggend in mijn zetel was dat nu niet zo’n ramp, natuurlijk, wie zou er dat zien. Bovendien had ik een excuus. Toen ik vier weken ver was, ging ik bij mijn zus eten en zij zei: “amai, gij ziet er al echt keizwanger uit”. Intussen is die overstimulatie al wel een paar weken verdwenen, maar die buik is wel gebleven. Helaas vind ik niet dat hij er zwanger uitziet, maar gewoon euh ... blubberig. Ik ben nochtans geen gram aangekomen voorlopig!

De laatste paar weken beginnen ook die laatste broeken die nog dicht geraakten een probleem te vormen. De t-shirts waarvan ik dacht dat ik er nog eeuwen in zou kunnen, zijn toch niet allemaal meer zo’n succes. Ook mijn vestjes kan ik al niet meer anders dragen dan met alleen het eerste of misschien nog het tweede knoopje dicht. Voor zwangerschapskleren is het nog een beetje vroeg, denk ik, want al die rekbanden en consoorten zouden dan toch weer nog te veel slobberen. Tenslotte ben ik ook nog maar dertien-en-een-halve week ver, natuurlijk.

Soms zeggen mensen al eens dat ze het beginnen te zien ... en ik vind het vreselijk. Er is een automatische reflex om mijn arm over mijn buik te leggen, om mijn vestje toe te trekken, om mijn buik in te trekken, om te zeggen “maar nee, dat ziet er alleen maar efkes zo uit in deze broek / dit kleedje / dit ... “. Mijn lief zegt meermaals: “Maar allez, dat is een Odettebuik! Da’s toch niet erg!” I know, I know, maar voorlopig schaam ik me er toch nog harder voor dan dat ik trots ben. De echtgenoot zegt dan dat ik er wat over moet aaien, zodat mensen zeker zien dat het geen ‘gewone’ buik is, maar dat ik zwanger ben. Jaaaa, mijn hondeke ... ik moet er toch nog wel aan wennen.

Geen paniek, hé mannen. Ik zit hier niet fanatiek te proberen mijn gewicht hetzelfde te houden of ik wurm mij ook niet persé in patattenzakken waarin elke lichaamsvorm verhuld wordt. Ik eet niet veel, maar gewoon zoals anders. Qua kleren doe ik momenteel gewoon aan waar ik nog in pas, dus de keus is erg beperkt.

Zaterdag gaan we ons dan toch maar eens naar een paar winkels begeven en wat zwangerschapskledij proberen te vinden. Wie weet wordt het dan wel beter. En anders gebeurt dat vast wel met de tijd, raak ik er gewoon aan gewend enzo. Al kan ik me voorstellen dat er soms toch wel een paniekmomentje gaat uitbreken als die buik zo snel disproportioneel blijft groeien! En dat zál gebeuren, hé, I know. ;-)

 

1 opmerking:

  1. Maar dit is echt wel de ambetantse fase. Binnen een paar weken wordt dat echt een zwanger buikje én komt het gefriemel! :)

    BeantwoordenVerwijderen