Over Upje.

Follow by Email

maandag 12 augustus 2013

De tijd vliegt!

Jongens, jongens, wat gaat de tijd snel! Het lijkt nog maar gisteren dat we te horen kregen dat ik zwanger was, eigenlijk ook gisteren dat ik daar weken en weken plat lag, ook nog maar gisteren dat we al die ellende doorstonden en ook gisteren dat ik terug begon met werken. Hoewel, dat laatste lijkt alsof het nooit anders is geweest, ook wel. In werkelijkheid zijn we intussen al ruim dertien weken ver en zien de dingen er een heel stuk normaler uit. Niets onrustwekkends meer te melden, behalve dan dat ik nog steeds bloedarmoede blijk te hebben en dat de ijzerpillen voorlopig niet echt geweldig aanslaan. En dat mijn bloeddruk nu al eigenlijk te hoog is ... terwijl de doorsnee mens in het eerste trimester eerder een lágere bloeddruk krijgt. Enfin, momenteel nog niets om ons zorgen over te maken, maar wel iets om op te volgen. We doen ons best. Voor dat eerste dan, hé.

Voor de rest proberen we langzaamaan los te laten wat we allemaal hebben doorstaan die eerste 2,5 maand. Door alles wat er gebeurd is, durfden we eigenlijk nog niet echt blij zijn of te veel denken aan hoe het zou kunnen gaan zijn met een babytje in ons midden ofzo. Ik heb echt afgezien, en we zijn echt ontzettend bang geweest, om eerlijk te zijn. Mijn zus lachte me deze week al uit: “Maar allez, gullie wilt al zo lang een kindje en hebt er keiveel voor moeten doen en nu zegt ge mij dat ge er nog aan moet wennen dat het er gaat komen?!” Vreemd misschien, maar zo is het wel. We komen er echter wel ... langzaam maar zeker.

Intussen zijn we toch ook eens in gang geschoten met de praktische kant van de zaak. Eigenlijk moesten we blijkbaar al meteen beginnen zoeken naar kinderopvang, maar dat is er dus niet van gekomen. Toch is het intussen al in orde. Ik stuurde een paar mailtjes uit, kreeg alleen maar antwoord van degene waar we – puur op het criterium afstand – het meest voor gewonnen waren, ik maakte een afspraak en een paar dagen later zagen we dat het goed was. We betaalden dus een fiks voorschot, ondertekenden het contract en kijk ... we hebben een plekje vanaf juni 2014. Zot is dat, niet? Maar we zijn ontzettend blij dat tenminste dat hoofdstuk achter de rug is.

Verder wilden we al lang een nieuwe zetel kopen en ik heb bovendien geëist een nieuw bed te krijgen. Toen ik daar zo’n beetje lag  creperen een paar weken geleden, had ik al opgemerkt dat rechtop zitten onmogelijk was in ons huidig bed, maar bovendien kondt* ge u er ook niet goed in recht duwen. Dat was dus vreselijk lastig toen ik stekende pijn had van zodra ik probeerde mijn lichaam naar boven te plooien of godbetert mijn buikspieren te gebruiken. Gelukkig dat die pijn wat gezakt was tegen dat de echtgenoot terug moest gaan werken, want anders had ik daar heelder dagen schoon hulpeloos gelegen. In ieder geval kon ik precies al voorzien dat recht geraken in de komende maanden nu niet meteen vlotter zal gaan, dus ik eiste gewoon een ander bed. Eentje met een écht hoofdeinde of anders een zonder, zodat ik tegen de muur zou kunnen zitten. Verder leek het me ook niet te zot om bij eventueel borstvoeden in bed (weet ik veel hoe we dat gaan doen, daar heb ik mijn hoofd nog niet over gebroken) toch ook zelf een beetje te kunnen steunen, hé. Plat op mijn rug lijkt me niet meteen geweldig handig.

Lang verhaal kort: we hebben vij meubelwinkels gedaan op één weekend en uiteindelijk beide besteld in Gero wonen in Lier.

Ik heb het stille vermoeden dat we aan het derde trimester beland gaan zijn voor we het goed en wel doorhebben ... . Aaaah! ;-)


* Dat schrijft ge echt zo! Ik heb het opgezocht!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen