Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 18 oktober 2013

23 weken en de stand van zaken


(geïnspireerd door Misss. and Mrs.!)

Mijlpalen:    Afgelopen zaterdag, op het kerkhof toen ik stond te wachten om een urne naar het urnenveld te gaan dragen, voelde ik plots Odiel. ’t Manneke heeft wel een bizar gevoel voor timing ... ! Helaas bleef het daarna weer dagenlang stil, tot mijn grote frustratie. Gisterenavond voelde ik hem dan plots wél. Intussen hebben we ook geleerd dat de placenta vooraan ligt, bovendien is er nog altijd dat veel vruchtwater, dus is het niet zo vreemd dat ik hem enkel ‘aan de zijkanten’ voel. Helemaal bovenaan, links, rechts, en vooral op mijn blaas. Waarschijnlijk duurt het nu weer een week voor hij nog eens een teken van leven geeft, maar ik ben toch blij dat ik heel af en toe eindelijk met zekerheid kan zeggen dat hij het is!

De structurele echo: vertelde ons dat meneer het gewoon goed doet en dat zijn organen en ruggetje en consoorten prima gevormd zijn en werken. Zijn geslachtsdelen bleken ook weer ... prominent aanwezig. De enige opmerking bleef natuurlijk dat hij wel erg groot en zwaar is en dat ik echt veel meer dan gemiddeld vruchtwater heb. “Duidelijk een diabetesbaby”, zei de gynaecoloog. Op dertig weken mogen we nog eens verschijnen, want dan kunnen ze blijkbaar het hartje nog beter beoordelen. Tot dan gaan we alvast gewoon heel blij zijn dat hij er zo goed voorstaat. De echtgenoot is trouwens nog helemaal onder de indruk dat hij een echt voetje met teentjes heel duidelijk heeft gezien. Het wordt ook voor hem weer wat reëeler!

Extra gewicht: Het gaat plots hard nu. Eerst op een week zomaar eventjes 3 kilo, intussen alweer eentje extra en ik heb het gevoel dat het tegen de volgende controle wel eens plots vijf of zes kilo boven mijn startgewicht zou kunnen zijn.

Mijn favoriete kleding: Zwangerschapsbroeken zijn echt niet mijn ding! Kleedjes, kleedjes en nog eens kleedjes dus. Enig nadeel daar is wel dat ze alsmaar korter worden naarmate mijn buik gigantischer wordt. Nog een ander probleempje is ook dat ik dan mijn pomp niet zo goed kwijtraak. Ik duw ze normaal in mijn bh in zulke situaties, maar daar begint ook steeds minder plaats te komen. Ik denk dus naarstig na over oplossingen.

Voorbereidingen: We hebben nog verschillende babywinkels gezien intussen en morgen hebben we ook een afspraak bij Dreambaby. Ze zullen ons twee uur lang (!) uitleg geven over hun gamma en daarna kunt ge dan uw lijst leggen. We weten nog steeds niet of we dat nu echt willen doen daar ... maar we zien wel. Voor een kaartje weten we het nog helemaal niet, maar eindelijk is ook de echtgenoot in gang geschoten en heeft zich op allerlei websites gestort. Ook de kleuren voor de muren van het kamertje zijn gekozen (lichtblauw en héél lichtgroen). Mijn lief plant wel pas in december daarvoor tot actie over te gaan, maar ik vermoed dat ik voorheen toch nog wat ‘subtiele’ druk ga leggen ... .

De naam: daar zijn we nog altijd niet uit! Alle formidabele ideeën zijn welkom, hoor. Ga er maar vanuit dat het bij ‘De Grote’ moet passen. Niet dat dat de achternaam is, maar als het daarmee werkt, dan lukt het met onze échte naam ook wel. Van éénlettergrepige namen zijn we precies minder wild, hoewel we ons altijd kunnen laten verrassen.

Wat begint tegen te steken: Het gebrek aan cola light! Ik drink het nog, hoor, maar ik heb de hoeveelheid zwaar verminderd. Ik merk dat ik gewoon véél te weinig drink nu, maar ik krijg mezelf echt niet gedwongen om liters en liters water naar binnen te kappen. Vaak merk ik dan ’s avonds dat ik compleet uitgedroogd ben en giet ik nog snel een paar glazen naar binnen, maar echt ideaal is dat toch niet.

Daarnaast begin ik preparé en gerookte zalm heel fel te missen. Dat heb ik intussen toch al bijna twee jaar niet meer of nauwelijks gegeten ... !

En ik word ook onnozel van het feit dat ik ‘op een ander’ niet zomaar koude groentjes kan eten. Ik ga nu eenmaal best vaak uit eten, maar ik eindig dan meestal bij spaghetti of vol-au-vent, terwijl ik normaal altijd en altijd voor slaatjes ging. En frieten heb ik ook al eeuwen niet meer gegeten, omdat ze mijn bloedsuiker veel te fel en vooral veel te lang gruwelijk ontregelen. Een piekje van een maaltijd, oké, maar als dat twaalf uur lang duurt, wordt het al pijnlijker.

Kwaaltjes: Dat valt gelukkig nog mee voorlopig. Soms doet alles wel echt gruwelijk pijn, maar dat is vooral op de dagen dat mijn buik heel erg gespannen is (vermoedelijk een groeispurtje van Odiel) of dat ik een beetje heb overdreven met wandelen of lang op een stoel zitten. Dat laatste gaat trouwens niet meer al te best, moet ik zeggen. Regelmatig opstaan en een beetje wandelen is echt een must.

Ook met slapen begin ik toch problemen te hebben. Ik probeer op mijn zij te liggen, maar dan word ik compleet geradbraakt wakker. Binnenkort ga ik toch maar zo’n slaapworst (ook wel borstvoedingskussen) in gebruik nemen.

En dan hetgeen het meest op een kwaal lijkt; mijn handen! Als ik ’s ochtends opsta, tintelen die helemaal en slapen vaak ook. De laatste dagen douche ik met een slapende rechterhand. Gelukkig gaat dat in de loop van de dag wel over en komt het alleen terug als ik bijvoorbeeld lang met mijn handen naar beneden heb gehangen (tijdens een wandeling ofzo). Maar daarbovenop – en dat is echt verschrikkelijk lastig – doen die handen echt pijn! Bij mijn linkerhand is het de bovenkant, zo het hele gebied van mijn wijsvinger tot aan mijn pols, en bij mijn rechterhand is het eerder de bovenkant van mijn pols. Ik kan er alles mee doen, maar als ik er ergens mee tegen stoot of probeer erop te leunen etc, is het echt een pijnlijke affaire. Ge schrikt er ook van hoe vaak ge eigenlijk op uw handen leunt zonder erbij na te denken! Ik heb zoiets nog nooit gehad, dus ik vermoed toch dat het door de zwangerschap komt. We zullen het eens vragen aan de gynaecoloog ...

Voor de rest: is het belachelijk druk op het werk en resulteert dat in veel overwerken. Woensdagavond heb ik om 23u23 mijn pc afgesloten, maar dat was er precies toch wel over. De dag nadien voelde ik me zo opgejaagd, dat het nooit goed kon zijn voor Odiel. Ik neem mezelf dus plechtig voor dát niet meer te doen. Helaas zal het niet meteen rustiger worden de komende twee maanden, want ten eerste moet ik een nieuwe collega opleiden, ten tweede verhuist mijn werk en ten derde gaat er (tijdens mijn zwangerschapsverlof) een nieuw systeem in gebruik genomen worden en moeten er nu dus al héél veel voorbereidingen getroffen worden. Daarnaast blijven de klanten natuurlijk hun orders sturen en hun vragen op me afvuren. Het motto is echter: “ik heb twee handen en daarmee zullen ze het moeten doen!”

1 opmerking:

  1. Super om te lezen. :-) Moet zeggen dat dreambaby wel echt bij de goedkoopste is. Wij hebben deze week met vrienden zitten vergelijken met producten van dreambaby en paradisio (zelfde producten he) en dat schol soms 5 tot 6 euro per stuk. (Enkele voorbeelden speelmat nookies, kikker om in bad te hangen, flesjesverwarmer....) Vind ik toch de moeite :-)

    BeantwoordenVerwijderen