Over Upje.

Follow by Email

zondag 6 oktober 2013

Een dikke patat. Maal twee eigenlijk.

Afgelopen week mochten we ‘onzen Odiel’ nog eens gaan bewonderen. Ik was wel een ietsiepietsie zenuwachtig, want er ging nu een structurele echo gebeuren om te kijken of zijn orgaantjes het wel goed doen etc. Dit zou met éxtra aandacht gebeuren, omdat ik dus diabetes heb. Bovendien voel ik meneer nog altijd helemaal niet, dus ergens begonnen we ons toch ook al af te vragen of hij wel echt beweegt etc.

Wel, hij beweegt. En véél! Het is de eerste keer dat we dat konden zien, maar het was wel een geweldige opluchting! Verder zag alles er prima uit volgens de gynaecoloog. Ik moet wel nog een éxtra morfologische echo laten doen in het ziekenhuis. Standaardprocedure bij moeders met diabetes blijkbaar. De gynaecoloog stelde: “Met vier ogen ziet ge gewoon meer dan met twee, dus het is voor de zekerheid. Ik miszie helemaal niets aan jullie baby, maar een mens wilt toch liever niets aan het toeval overlaten, hé.” Nee, inderdaad ... !

Tot dusver alleen maar goed nieuws. Maar toen kwam het natuurlijk. “Ik moet wel zeggen ... zijn omvang is indrukwekkend.” zei de dokter. Hij weegt 560gr nu. Aan zijn gezicht zagen we dat dat duidelijk véél was, maar ik vroeg toch maar even wat ‘normaal’ is. “400 was al heel mooi geweest”, zei hij. De lectuur leerde ons dat de gemiddelde baby op 20 weken 300 à 360gr weegt, dus onze zoon is inderdaad euh .. een dikke patat. Gelukkig loopt zijn lengte ook wel al een paar weken voor, maar toch. Uiteraard kan dat allemaal stabiliseren en zal hij misschien uiteindelijk altijd maar een week of twee blijven voorlopen en dan is er niets aan de hand. Helaas is dat weinig waarschijnlijk ... . Moeders met diabetes hebben vaak heel zware kinderen, dus de verwachting is dat het verschil tussen ‘gemiddeld’ en ons ventje alleen maar groter zal worden. *slik* “Ge moet niet bang zijn,” sprak de gynaecoloog, “als het een baby van vijf kilo wordt, dan laat ik u echt niet gewoon bevallen, hoor”. Vijf kilo?! :O Ik kijk er al helemaal naar uit ... . Uiteraard zei hij achteraf nog eens dat dat allemaal nog niet vaststaat, dat er nog veel kan veranderen en dat het vooral gewoon goed opgevolgd moet worden, maar de boodschap was wel duidelijk: verwacht u maar aan een dikke baby.

Verder was zijn eerste opmerking toen ik me daar op die tafel vleidde: “Amai, en gij voelt dien baby niet?!” Jaja, ik weet wel dat ik er al gruwelijk dik uitzie, merci. Toen hij dan aan de echo begon, wist hij meteen waaróm ik nog niets voel: ik heb blijkbaar heel veel vruchtwater. In dat geval kan het kind vrolijk rondbuitelen, zonder dat ge daar veel van merkt. Aan het einde van de consultatie herhaalde hij zijn verbazing over mijn buik nog eens: “Als ik u nu niet zou kennen of zou weten hoe lang ge zwanger zijt, dan zou ik met mijn geoefend oog u op ruim 28 weken schatten.” Ter info: ik was er toen dus ruim 20 ... . De echtgenoot vroeg al lichtjes benauwd of dat kwaad kon of gevaarlijk was, maar dat blijkt niet het geval. Het is dan ook niet té veel vruchtwater, want dan moet er iets aan gebeuren, maar wel heel veel. Dat kan geen kwaad voor onze zoon, maar het zal waarschijnlijk wel maken dat ikzelf nog flink ga afzien meer naar het einde van de zwangerschap. Ook hier geldt natuurlijk weer dat het allemaal nog kan stabiliseren ... maar ook dit komt bij diabetesmoeders vaker voor en het ligt dus binnen de verwachting dat dit alleen nog erger zal worden. Als ge even rekent heeft mijn buik nu dus blijkbaar de omvang die een doorsnee iemand twee maanden later in het proces heeft. Op zeven maanden zal ik er dus bijlopen alsof ik iedere dag kan bevallen ... en dan moet ik nog een maand of twee! Oh joy.

De dokter bevestigde wel nog eens dat ik eigenlijk niets kan doen om dit allemaal te voorkomen. Zowel een zware baby als dat veel vruchtwater liggen buiten mijn macht. Het enige wat ik moet doen is mijn suiker zo veel mogelijk onder controle te houden. Dat doe ik, dus in zoverre vervul ik braaf mijn taak.

Intussen beginnen de echtgenoot en ik stilletjesaan een beetje te stressen over wat er nog allemaal moet gebeuren. De kinderkamer moet nog leeggemaakt worden, uiteraard krijgt ze een nieuw laagje verf (knalrood lijkt me niet meteen een topplan als ge graat wilt dat uw baby daar rustig gaat slapen), er moeten meubeltjes in komen ... . We hebben al veel rondgekeken, maar nog geen enkele knoop doorgehakt. We moeten een geboortelijst leggen en dat betekent dat we eerst moeten bepalen wáár we die gaan leggen, dan proberen een afspraak te maken om de lijst te gaan samenstellen en dan dus alle knopen gaan doorhakken wat we erop willen zien staan. Dat gaat nog een licht stressmomentje worden, denk ik, voor twee ‘geweldig goede beslissers’ zoals wij. Verder hebben we nog steeds geen naam, staan we ook nog nergens met de geboortekaartjes en weten we zelfs nog niet eens of wij zélf voor de doopsuiker zullen moeten zorgen of dat de meter en peter dat zullen afhandelen. Werk genoeg dus! Alleen jammer dat zowel de echtgenoot als ik het ontzettend druk hebben op het werk, vaak zitten over te werken en ’s avonds dus volkomen doodop zijn. Bovendien moeten we stilletjesaan naar van die info-avonden beginnen gaan, wat toch ook weer heel wat tijd in beslag neemt.

We hebben wél onze eerste kleertjes zelf gekocht. Een geweldig schattig kaptruitje ligt hier nu te wachten tot er een baby is om het bij aan te trekken. Zo heel soms nemen we dat ding vast en zitten er vol ongeloof naar te kijken. Maar we kunnen het ons hoe langer hoe beter voorstellen hoe er een kleine Odiel in zal passen en er dan uiteraard geweldig stoer en om op te vreten uit zal zien. Nog maximaal 17 weken en het zal zo ver zijn, want intussen heb ik de bevestiging dat ik geen dag langer dan 38 weken zwanger zal moeten zijn. 17 weken ... Nog drie keer knipperen met uw ogen en het is verdekke al zo ver!

 

9 opmerkingen:

  1. Serieuzen baby! :-)
    Allez jong, onze lijst ligt al zenne (online gedaan, er wordt nog aan gesleuteld natuurlijk), over het geboortekaartje hebben we ook al een idee en we hebben hier al dozen VOL kledij (vooral gekregen, maar toch ook al een paar setjes gekocht, en de oma laat zich ook nogal gaan. :-)). Enkel die naam: dàt is toch echt het aller-aller-allermoeilijkst!
    Enneuh: naar welke info avonden ga jij gaan?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ga je in hetzelfde ziekenhuis??????
    Voorlopig zo gewoon ene over euh ... bevallen en dat soort grapjes, hé. En er is er ook nog eentje over borstvoeding. Da's gewoon allemaal in 't ziekenhuis. En tegen dat we die achter de rug hebben is het denk ik al tijd om aan prenatale kiné te beginnen :|.
    Ligt jullie lijst dan bij dreambaby? Of zijn er nog mogelijkheden waar je de lijst online kunt maken? Ik wil hem zeker online afwerken, maar wij voelen ons zoooo leken als we al die dingen zien, dat het mss niet slecht is als iemand ons toch enige uitleg geeft en als we de dingen ook eens kunnen vasthebben/uitproberen voor we tot 'aankopen' overgaan ;-).

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Geen idee... Waar ga jij bevallen?
    "Ons" ziekenhuis heeft wel dezelfde info-avonden. :-)
    Inderdaad dreambaby. Ik kijk al meer dan 2 jaar naar babyspullen én er zijn veel kindjes in onze omgeving: we weten dus wel ongeveer wat we nodig gaan hebben en wat overbodige spulletjes zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Haha, misschien gaan we dan ook wel naar dezelfde gynaecoloog.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hihi, de mijne is dr. C. uit Beveren.
    En naar die eerste infosessie ga ik op 21/10. Jij toevallig ook? :P

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Haha upje wij gaan in het hetzelfde ziekenhuis bevallen. Ik werk in augustinus en heb mijn gyneacoloog hier dus ook gekozen.
    En jij bent een rustige mama zeg... wij moeten deze week voor onze eerste echo en ik heb al een hele wishlist voor de geboortelijst. Maar ik ben dan ook zo een stresskip... niet normaal......

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Aaaah, niet dezelfde gyn! Ben wel benieuwd naar jouw ervaring met Sint-Augustinus. Ik ben er zelfs nog nooit geweest, dus ik heb er écht geen idee van.
    Wij twijfelen nog over de info-avonden. Denk dat wij wat verder in de zwangerschap gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Amai, wat is me dat hier! :D Proficiat, Alice!

    @Miss: Tot dusver ben ik er wel tevreden, hoor. Ik ga er ook voor mijn diabetes en de vruchtbaarheidstoestanden waren ook daar. 't Is er een grote fabriek, véél volk en véél patiënten, maar wel eentje met een hart ;-). Daarstraks nog eens gebeld naar de fertiliteitsarts om eindelijk eens te weten te komen hoeveel cryootjes wij nu eigenlijk hebben en de beste mens wist gewoon nog wie ik was!
    Een vriendin van ons is er al drie keer bevallen en ze is alvast vol lof over het ziekenhuis. Hopelijk hebben wij straks dezelfde ervaring, hé ... ;-)

    BeantwoordenVerwijderen