Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 9 november 2013

Controle op 26 weken min één dag.

Donderdag moest ik eerst naar de endocrinoloog en ’s avonds mochten we dan nog eens een nieuwe poging gaan wagen om bij de gynaecoloog aan de beurt te komen. Meteen twee vliegen in één klap, zullen we dan maar denken .. .

In het ziekenhuis waren ze eigenlijk heel tevreden. De dokteres stelde ook dat Odiel inderdaad groot en stevig is, maar eigenlijk blijkt alles wel in proportie te zijn. ’t Is een P90, zei ze. Leuk dat nog niemand ons dat had verteld, maar goed. Verder vond ze gewoon dat ik verder moest doen zoals ik bezig was en ze liet zich ook ontvallen dat te veel insuline gebruiken de extreme groei van de baby sterker zou beïnvloeden dan wat hogere waardes. Uiteraard moeten die ook niet de pan uitrijzen, maar ik hoef er dus blijkbaar ook niet voor te panikeren. Ergens betekent het wel dat ik hoe langer hoe minder dingen zal kunnen eten, want op dit moment gebruik al de dubbele hoeveelheid insuline van voor de zwangerschap, of meer zelfs. Voor ieder beetje koolhydraten heb ik dus veel meer nodig en dat zal waarschijnlijk alleen maar verergeren. Enfin, het is voor een goed doel, zeker ... .

We kwamen daar in ieder geval behoorlijk opgelucht buiten. Zij maakte van Odiel’s grootte dus blijkbaar geen probleem en zag het allemaal wel goedkomen. Dat wilden we wel graag eens horen, na al die “oeioei, hij is wel groot/zwaar/dik” ... ! Over de pijn in mijn handen zei ze trouwens dat het waarschijnlijk het carpaal tunnelsyndroom is. Dat is iets dat vaker bij diabeten voorkomt, maar ook gewoon bij zwangere vrouwen. Als het nog zou verergeren, kan ik eventueel vitamine B bijnemen. En verder is het dus hopen dat het na de zwangerschap gewoon verdwenen is. Het komt namelijk doordat je toch wat vocht vasthoudt en er daardoor druk op pezen of zenuwen komt, dat ben ik al even vergeten.

De gynaecoloog was voor één keertje eens verschrikkelijk op tijd, in die mate zelfs dat we ons pas na de consultatie konden inschrijven wegens tijdsgebrek ... en we waren er toch echt tien minuutjes op voorhand! :D Hij begon met nog eens naar de grafieken van de morfologische echo te kijken en alweer op te merken dat onze zoon toch wel heel groot is en dat ik toch heel veel vruchtwater had, maar we zouden eens gaan kijken in welke mate dat nog exponentieel zou verergerd zijn. Als hij op zijn curve was gebleven, dan zou het mogelijks al een kind van 4kg800 worden, voegde hij er ook nog aan toe. *slik* Moest het nog erger worden – wat in een derde trimester bij een moeder met diabetes best vaak voorkomt – dan gaan we daar dus over.

Op voorhand had ik een beetje het gevoel dat de extra groei dit keer misschien wel eens zou kunnen meevallen, omdat ik niet de indruk heb dat mijn buik superveel groter geworden was ofzo. Da’s uiteraard moeilijk te zeggen, omdat je iedere dág in datzelfde lijf zit, maar toch. En kijk, ik bleek toch niet echt ongelijk te hebben ... . “Ik zie al zo dat je buik echt een stuk groter is dan gemiddeld,” zei de dokter, “ik zou uw buik nu minstens 28 weken schatten.” Oh, dacht ik, dat zei hij de vorige keer ook al, dus dan is het precies inderdaad niet zoveel meer verergerd! Toen hij dan Odiel begon te bekijken, bleek het ook daar nogal mee te vallen momenteel. Hij weegt nu 1025gr, wat nog altijd veel is, maar niet buitensporig blijkbaar. Hij loopt daarmee een dikke week voor op schema, wat nu ook weer niet belachelijk veel is. Wat opzoekingen op het internet leerden me achteraf dat dat precies nog altijd wel een P90 is (of mss ergens vanachter in de 80), maar de gynaecoloog was duidelijk wel opgelucht. Hij zag het ineens toch weer helemaal goedkomen! Het betekent alvast dat het niet meer exponentieel verergerd was ofzo, hé.

Hij benadrukte ook nog maar eens dat er eigenlijk ook weinig is dat ik er zelf aan kan doen, behalve proberen mijn diabetes zo goed mogelijk onder controle te houden. Okido, dat doen we, dus dan zijn we goed bezig, zeker. Mijn treft dus alvast geen schuld ... . Ikzelf ben trouwens een goeie vijf kilo bijgekomen. Daar kunnen we mee leven.

Oh, en plots bleek het echo-apparaat tóch ook een 3D-knop te hebben! Uiteraard had Odiel daar allemaal geen zin in en hield hij eerst zijn handje voor zijn gezicht. De gynaecoloog begon dan wat op mijn buik te duwen in de hoop dat hij van houding zou veranderen, maar het hielp niet echt. Toen stak hij zijn handje gewoon in zijn mond. Best grappig om te zien eigenlijk, zoiets. We hebben er dus geen afdruk van meegekregen, omdat de dokter dat alleen wilt doen als het een mooie foto is. Ik had er geen probleem mee, want ik vond het al helemaal super dat we dit eens hadden gezien. De echtgenoot zegt nu nog iedere dag: “Liefje, ik heb wel die zijn superschattig kopje gezien, hoor!” ;-)

Er waren nog wel een paar dingen die ik had willen bespreken, maar doordat er om de vijf seconden een telefoontje opgenomen moest worden, was ik altijd weer de draad kwijt. Geen nood, we hebben nog heel wat weken te gaan en mijn vragen / bezorgdheden kunnen normaal gezien dus nog wel aan bod komen.

Verder is veel wandelen of lang rechtstaan tegenwoordig een echte ramp. We zijn bijvoorbeeld naar de boekenbeurs geweest, maar na twee uur – met nog eens een lunchpauze erbij inbegrepen – was eigenlijk al een brug te ver. Een sprintje trekken voor de bus is blijkbaar ook geen schitterend idee meer, merkte ik gisterenochtend toen ik op het werk plots toch echt een uur lang echt pijn had aan mijn buik. Gedaan met sprintjes dus ... en ook vlug stappen valt af.

Intussen hebben we ook de eerste les prenatale kiné achter de rug, maar dat was eerlijk gezegd echt een lachertje. We hebben geleerd hoe je in en uit bed moet stappen. Belangrijke informatie, dat zeker, maar het duurde dus misschien vijf minuutjes om dat uit te leggen en eens allemaal te doen. Hopelijk hebben we meer aan de volgende keren, want ja euh ... dit was het toch niet echt.

Voilà, dat was voorlopig weer eventjes voldoende informatie, zeker? ;-)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen