Over Upje.

Follow by Email

dinsdag 12 november 2013

Vakantie.

Ge hoort dezer dagen vaak mensen verzuchten dat ze dringend nood hebben aan vakantie, maar dat ze geen dagen meer overhebben. Misschien is er nog het één en ander opgespaard om een kerstvakantie overbrugd te krijgen, maar zo eens een los dagje is vaak geen optie meer. De dagen worden donker, de herst treedt in en dan ziet een groot deel van de mensheid een beetje cocoonen helemaal zitten ... maar helaas dus.

Ik heb zelf een luxeprobleem: mijn verlof geraakt niet op! Ik probeer altijd zo lang mogelijk te blijven doorgaan, zonder aan mijn vakantiedagen te moeten komen. Zo af en toe eens een dagje ergens, dat vind ik dus helemaal niks. Dat gebeurt hier alleen als ik concrete plannen heb; naar een concert gaan, met vriendinnen lunchen, dat soort zaken. Maar zomaar voor de lol eens één dag thuisblijven? No thanks! Ik heb dus liever op tijd en stond eens een weekje vrij, zodat ik tenminste helemáál mijn batterijen kan opladen. Vandaar dat ik dus meestal pas bij mijn zomervakantie voor het eerst mijn saldo naar beneden zie gaan.

Dit jaar was dat in juni ... de welbewuste Turkije-reis dus. Als ik had gewild, had ik die zelfs in ziektedagen kunnen laten omzetten, want de tijd ervoor moest ik platliggen, de tijd erna ook en als ik het had gevraagd, zou de dokter ook de reis zelf zeker nog als ziekteverlof hebben doorgeschreven. Daarna was het zomervakantie, maar doordat ik met twee moeders van schoolgaande kinderen in een samenwerkingsdriehoek zit, heb ik de hele zomer lang volcontinu in back-up gezeten. In september trok ik dan nog een weekje naar zee met de echtgenoot en dat was het dan. Het was altijd onmenselijk druk op het werk, dus het voelde ook gewoon niet goed om er dan maar eventjes tussenuit te muizen. Als ik enkel mijn eigen desk al niet rondkreeg op een werkdag, hoe zou iemand anders dat dan gedaan krijgen terwijl ze ook nog hun eigen werk moesten doen? Niet, en dat probeer ik toch altijd zoveel mogelijk te vermijden.

Toen ik terugkwam van de zee, vernam ik echter dat ik een nieuwe collega zou moeten opleiden. Vanaf wanneer, dat was nog niet geheel duidelijk, maar dat het allemaal behoorlijk snel en vlot zou moeten gaan, dat wisten we wél. Daarom plande ik maar eventjes geen dagen vrij meer, totdat ik wist hoe het nu allemaal zou gaan lopen.

Zo gebeurde het dus dat ik plots opmerkte dat ik nog veel verlofdagen had staan. Héél veel. Ik kan er vijf overzetten naar volgend jaar en dat zal ik ook wel doen, zodat ik ze nog voor mijn bevallingsverlof kan opnemen. Maar verder moesten er nog een heel aantal opgenomen worden ... en ik wist echt niet wanneer. Ik had in november al twee dagen gepland – eentje om met de echtgenoot naar een concert in Breda te gaan en eentje om met de twee vriendinnen te gaan lunchen – en voor de rest was het een hopeloze zaak. In mijn team zijn er namelijk héél recent ook nog twee zeer ervaren mensen vervangen door twee nieuwtjes, omdat de ervaring nodig was voor een groot project (de overgang naar een nieuw systeem). Die nieuwe mensen zijn intussen wel in staat om hun werk zelfstandig te doen, maar ze hebben logischerwijs nog wel heel wat vragen. Om die te beantwoorden moet er dus nog altijd voldoende ‘ervaren volk’ rondlopen. Als ik er tijdens de opleiding van mijn eigen vervangster niet zou zijn, zou er dan ook nog eens iemand anders haar bij zich moeten kunnen nemen, want de eerste twee, drie weken valt er nog weinig te doen voor haar. Iedere dag dat ze niét bij iemand zit, leert ze ook niets bij en lopen we dus al achter op schema. Ik had dus al eens een meeting geboekt met mijn team om eens te bespreken hoe we dat allemaal gingen aanpakken. Iederéén heeft recht op zijn verlof, maar dit keer zouden we ook buiten de back-upteams overeen moeten komen en moeten zien te regelen dat er dus altijd voldoende volk aanwezig zou zijn dat de nieuwe mensen kon helpen of opvangen. Toen ik hoorde dat de opleiding van mijn vervangster eind oktober zou beginnen, heb ik dus snel nog een paar dagen ‘ad random’ vrijaf genomen, zodat er niet te veel mensen last van hadden.

Nu is de reden dat die nieuwe collega liefst zo snel mogelijk zelfstandig aan de slag moet kunnen niet meteen mijn zwangerschap, maar wel het feit dat er voor ik vertrek nog een héél groot project afgewerkt zou moeten raken. Ter voorbereiding van dat nieuwe systeem moeten er heel veel gegevens gevalideerd worden. In mijn geval zijn het er gewoon belachelijk veel, dat is eigen aan mijn desk vol distributeurs. Een rechtstreekse klant neemt vaak één tot vijf producten af en laat die dan ook naar één tot vijf locaties verschepen, maar bij mij moogt ge dat rustig vertienvoudigen ofzo. In september hadden we al eens de kans gekregen om ons op dat project te storten (naast ons gewone werk), maar ten eerste liep er toen nog vanalles scheef met dat systeem en ten tweede was het toen sowieso al dodelijk druk, dus in mijn geval was daar nog weinig van in huis gekomen. In december zou dat programma nog eens opnieuw opengaan en zouden we dus nog eens verder kunnen werken. In maart komt dan nog eens de laatste kans, maar tegen dan ben ik er natuurlijk al niet meer. Het zou toch het best zijn dat ik die hele validatie zélf kan doen, want voor een nieuwe collega zal de job an sich al uitdagend genoeg zijn en bovendien zal zij veel van de scenario’s nog nooit hebben gezien en dus veel meer moeite hebben om zich door die gigantische lijst te worstelen. Daarom hoopten we dus dat zij tegen dat moment mijn desk al kan doen, uiteraard nog wel haar vragen aan mij kan stellen, maar dat ik mij voor de rest fulltime op die tool stort. Alleen ... was het ook weer nog altijd niet duidelijk wannéér die tool nu zou opengaan. Eén week, twee weken, een maand? Als het een week was, dan zou ik die echt wel volledig nodig hebben om rond te raken en kon ik dus in die periode zeker geen vrij nemen. Als het om twee weken zou gaan, idem. Van zodra het systeem langer zou opengaan, werden weer wat mogelijkheden gecreëerd.

Toen ik dus vorige week hoorde dat de tool een hele maand zou opengaan, besloot ik dan hier en nu vast te leggen wanneer ik mijn verlofdagen zou gaan opnemen. Ik wil ten allen tijde vermijden dat we plots 31 december zijn en dat ik daar nog met extra dagen zit, hoor! November ligt dus moeilijk, omdat we met iedere dag dat ik er niet ben, verder achterraken op het schema. Ik heb nog twee dagen sowieso al vastliggen in november, maar dan blijven er nog acht over. Acht dagen, die over één enkele maand te verpreiden zijn ...

De conclusie is kort: ik zal vanaf december nog maar drie dagen per week werken, in de weken met een feestdag zelfs maar twee. Misschien zal ik me doodvervelen die dagen, mogelijkerwijs ben ik ook gewoon dolblij dat ik het eindelijk een beetje rustiger aan kan doen. Geen idee. De dagen dat ik wél moet gaan, zullen pijnlijk hectisch worden. Waarschijnlijk zullen die dagen extra rust dus zeer welkom zijn.

En verder weet ik één ding: vanaf volgend jaar mag de wereld op zijn kop gaan staan, maar dan houd ik niet meer voortdurend met alles en iedereen rekening. Ik heb ook recht op mijn vakantie en het is niét leuk dat ge het moet opnemen als het toevallig eens uitkomt. De anderen, wel te verstaan, daarom niet persé uzelf. Dat ge dat maar weet.

2 opmerkingen:

  1. Hier nog zo eentje. Ik heb nog twee weken en half staan.
    Maar ik neem ze in weken. Volgende week een hele week. Begin december een hele week en de rest verdeeld over de maand.
    Heb volgend jaar wel al helemaal gepland. Voor mijn bevallingsrust drie weken, na mijn bevallingsrust 2 weken, een week in december en dan een hele hoop losse dagen omdat de creche dicht is. Ja dat is een aanpassing.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ola, jij hebt precies nog méér verlof dan wij dan!
    Wij hebben nog niks gepland voor volgend jaar ... maar gelukkig sluit onze creche maar drie dagen. Oef!

    BeantwoordenVerwijderen