Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 2 november 2013

Week 25.

Mijlpalen:    Ik had dus gelijk toen ik de vorige keer zei dat ik waarschijnlijk wel weer een week op een teken van leven zou moeten wachten ... maar vorig weekend was het dan voor het eerst écht prijs. Schoppen deed hij, en véél!

Als kers op de taart kon zelfs de echtgenoot die schoppen al meteen voelen, wat hij uiteraard de max vindt.

Helaas kan ik niet zeggen dat ik hem elke dag voel of ook niet dat ik altijd zeker ben dat hij het is. Jammer ... .

De echo: is helaas uitgesteld. We zaten al in de auto, midden in de file in de Kennedytunnel, toen ik telefoon kreeg dat de dokter nog naar het ziekenhuis moest. Volgende week doen we een nieuwe poging!

Extra gewicht: Het blijft precies toch nog redelijk stabiel! Ergens tussen 3 en 4kg boven het startgewicht dus.

Mijn favoriete kleding: Kleedjes, rokjes, en één geweldige broek. Mijn gamma is al wel fiks geslonken, omdat sommige kleedjes echt lachwekkend kort geworden zijn intussen. Daar had ik beter was over nagedacht toen ik ze kocht ...

Voorbereidingen: Hier hebben we gelukkig heel grote vorderingen gemaakt. De geboortelijst is gelegd, we hebben in een andere winkel een kamer besteld en in nog een andere winkel de kinderwagen. Daarnaast hebben we ook acht boeken (!) geboortekaartjes doorworsteld en we hebben er dan toch eentje gevonden waar we allebei mee konden leven. En ik heb de echtgenoot toch zo ver gekregen dat hij al aan het leegruimen van de kinderkamer is begonnen. Hoera!

De naam: We hebben dan toch de knoop doorgehakt. Het is de naam geworden die we al eeuwen hadden voor we zelfs nog maar zwanger waren én hij zal geschreven worden op de manier die ik verkoos. We waren het blijven zoeken en nadenken méér beu dan dat we een bezwaar hadden tegen deze naam. ;-)

Wat begint tegen te steken:

·        dat ik niet meer veel cola light kan drinken

·        dat mijn diabetes roet in het eten begint te strooien en dat ik dus niet veel meer kan eten; brood, gefrituurd voedsel, chips, koeken, rijst, pasta ... laat ik zoveel mogelijk aan me voorbij gaan – fruit, groenten, yoghurt en vlees/vis lukken voorlopig nog wel. Maar leuk vind ik het niet echt ...

·        de kwaaltjes die meer en meer de kop opsteken

·        dat ik niet meer kan slapen! Niet mét slaapworst – die ik overigens compleet onhandig vind etc – en ook niet zonder. Als ik echt volledig uitgeput ben, doe ik met momenten wel een slaapje in de zetel, maar ik vermoed dus dat er nog een hééél lange en uitputtende komende drie maanden aankomen. (Om dan nog van de periode erna maar niet te spreken, natuurlijk.)

·        dat ik altijd maar doelloos moet staan toekijken als er verhuisd wordt, als er iets zwaardere dozen ergens naartoe gedragen moeten worden, ... . Als ik dan toch eens iets vastneem en écht het gevoel heb dat het geen enkel probleem is, wordt de mensheid half hysterisch “dat moogt ge niet doen in uwen toestand :O!”

Kwaaltjes:

·        die pijnlijke handen zijn er nog steeds. Niet leuk, maar ik denk dat ik mij er al wat aan heb aangepast en de ‘zotste’ bewegingen dus niet meer doe. Af en toe gebeurt er toch iets onverwachts en schiet ik tegen het plafond van de pijn ... Tsja.

·        iedere ochtend sta ik op met opgezwollen handen. Mijn vingers slapen en ik kan mijn ring niet meer dragen. In de loop van de dag betert dat meestal (niet iédere dag, maar goed), kan ik mijn ring wél weer aandoen (als ik hem heb meegenomen dan toch) en tegen de avond zwelt de handel weer op, samen met mijn onderbenen en voeten. Als het blijft zoals nu, is het nog te doen. Let’s hope ... !

·        vlug stappen is sinds een ruime week plots geen optie meer. Mijn brein moet er nog aan wennen, dus soms vlieg ik gezwind van mijn stoel om bv op het werk naar de wc te gaan, maar na een meter of twee maakt mijn lichaam me héél erg duidelijk dat we dat dus vanaf nu niét meer gaan doen ... !

·        mijn rug lacht niet meer als ik lang rechtsta, niet als ik lang op een stoel moet zitten, niet als ik lang in de zetel zit .. . Eigenlijk lacht hij nog weinig.

·        heb ik één borst die soms verschrikkelijk veel pijn doet. Hopelijk ook iets van voorbijgaande aard!

·        blijkt lucht/adem op sommige momenten echt een privilege te zijn.

Als het allemaal niet erger wordt dan dit, is het best uit te houden. Ik ben niet graag zwanger, maar ik houd ook niet van klagen. Al hoop ik toch echt dat het hierbij blijft ...

 

 

 

1 opmerking:

  1. Ik kan ook niet wachten tot ik kleine man éindelijk voel. Die onzekerheid hé... Da's nog veel erger dan al die kwaaltjes. (al mag ik daar echt niet over klagen, ik heb er echt niet veel)

    BeantwoordenVerwijderen