Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 6 december 2013

Dertig weken.

Hoe ver zijn we: Ja, dertig weken dus, exact op de kop.

Extra gewicht: +7,8kg. Dat gaat hier wel harder dan ik zou willen, maar ik vrees dat er ook wel een stukje aan het ongezonde eten van de afgelopen paar weken ligt. Kuch.

Kledij: Ja mannen, dat is hier dus wel koud, hé. Héél koud. Zo broekkousen met een kleedje, dat vinden mijn beentjes toch niet altijd zo tof meer! Bovendien gaan die stomme kousen altijd stuk bij mij. Of ’t moet zijn dat ik er iets te bruut mee omga, dat zou ook kunnen natuurlijk. Enfin, gisteren heb ik me nog twee extra paren aangeschaft en ik hoop nu toch daar het einde van de zwangerschap mee te kunnen halen.

Slapen: Niet echt geweldig. Ik slaap wel, hoor, maar dat kan nog alleen op mijn zij gebeuren en met een kussen tussen mijn knieën. (Ik heb nog steeds niet ontdekt wat er gemakkelijk zou moeten zijn aan zo’n borstvoedingskussen, dus dat wordt enkel mee in bed gesleept als ik écht niet meer weet hoe ik moet liggen.) Na een uur ofzo word ik dan wakker met een compleet pijnlijke zij, dus dan draai ik op mijn andere kant, alwaar zich exact hetzelfde afspeelt. Zo continu wakker worden om om te draaien, het zorgt toch dat uw slaap niet meer echt verkwikkend genoemd kan worden.

Mooiste moment deze week: Er waren er eigenlijk wel een paar, want we hebben al goed met Odiel gelachen! Eerst legde de echtgenoot zijn hand op mijn buik en zág plots ook zijn eigen hand omhoog geduwd worden. Reden voor een giechelbui van ons beiden. Enkele dagen later had ik mijn glas vast en liet dat een beetje op mijn buik rusten, maar meneer vond dat blijkbaar geen topplan en duwde gewoon een vol glas omhoog?! Wederom gegier van moeder en vader. En vanmiddag zaten we in de wachtzaal bij de gynaecoloog en ik zei: “Liefje, kijk, je kunt hem zién bewegen.” De echtgenoot bleef er bijna in en zat vanaf dan belachelijk lang naar mijn buik te staren, waarop ik dus alweer de slappe lach kreeg.

Eten: Uhm, dat is hier dus echt een ramp, hé. Het koude weer, de echtgenoot die al maanden categoriek weigert gezond te eten, de werksituatie die voor ons beiden veranderd is waardoor we plots niet meer om vijf uur maar vaak eerder pas om zeven uur of later kunnen eten, het afgeschaft worden van de kantine op het werk, ... het helpt allemaal niet. En dan zijt ge eens drie dagen goed bezig en komt de schoonmoederlijke sint langs ... met kilo’s chocola. Zucht. Ik hoop me toch heel snel weer te kunnen herpakken, want anders gaat het aan het eind van de rit toch echt niét meer meevallen met die extra kilo’s, vrees ik! Odiel heeft er gelukkig geen last van blijkbaar, want hij doet het gewoon heel goed.

Rare goesting: Totaal niet. Ik eet nog dezelfde dingen graag als voor de zwangerschap, heb ook niet meer honger dan voorheen en merk in dat opzicht dus eigenlijk niets van hormonale toestanden.

Kwaaltjes: Dat carpaal tunnelsyndroom is intussen door twee artsen bevestigd. Het ontstaat dus doordat je meer vocht gaat vasthouden en dan vooral ergens ter hoogte van de onderkant van de duim. Daardoor worden zenuwbanen afgesloten of zoiets en dat veroorzaakt pijn, in mijn geval dus voornamelijk aan de bovenkant van mijn hand. Recent is mijn linker wijsvinger verschrikkelijk veel pijn beginnen doen bij plotse aanrakingen (druk) of bewegingen, wat echt niet prettig is. Gelukkig is het voor de rest best draaglijk. De gynaecoloog zegt ook dat het echt over zou zijn na de bevalling, dat is dus wel te hopen!
’s Avonds zijn mijn voeten tegenwoordig ook verschrikkelijk opgezwollen en dat vind ik niet meteen tof. Voorlopig is het vooral een esthetisch probleem, maar pijn doet het niet. Ik hoop dat het daar dus ook bij blijft.

Voor de rest hoor je mij niet klagen. Na het horrorscenario dat er rond die twintig weken geschetst werd, ben ik iedere dag gewoon blij dat ik niet crepeer of mij strompelend moet voortbewegen ofzo. Het gaat wat trager allemaal, ik moet niet te zot doen, maar ik vind het best te dragen tot nu toe.

Eerste keren: Vorige week is er voor de eerste keer iemand op een overvolle bus rechtgestaan om mij haar plekje aan te bieden. Een gek gevoel, maar ik heb het toch dankbaar aanvaard! De volgende ochtend mocht ik van de buschauffeur ook via de voorste deur uitstappen, terwijl het helemaal niet belachelijk vol mensen stond, maar “da’s gemakkelijker popke”, zei hij. OK dan ;-).

Hormonale toestanden: Tot nu toe (hout vasthouden!) zijn die er nog niet. Ik moet nog geen honderd keer per dag of nacht naar de wc (mijn vriendinnen gaan nog steeds drie keer op de tijd dat ik misschien eens overweeg om  - voor de zekerheid – eens te gaan), bijvoorbeeld. Ook het fenomeen van het sneller warm te hebben, doet zich voorlopig niet voor. En zelfs humeurgewijs is er nog steeds niets te merken van een zwangerschap. Ik ben niet beter of slechter gezind, ik ben niet emotioneler of heb geen onredelijke wensen of eisen. Dat laatste is trouwens door de echtgenoot bevestigd ;-).

(Ik durf het wel niet te hard te zeggen: mijn zus had ook dat gevoel, tot ze plots een héél weekend lang zat te huilen zonder te weten waarom!)

Voorbereidingen: De kinderkamer is nu helemaal geverfd en zelfs de retouches zijn gebeurd. De meubeltjes arriveren dinsdag ook, dus eens die in elkaar staan, kan ik ook eindelijk de kleertjes beginnen wassen. Volgend miniprojectje: een adressen- en gsmnummerlijst opstellen.

Voor de rest: Gisteren hadden we weer een speciale echo en eigenlijk kreeg Odiel gewoon een schitterend rapport. Hij weegt wel al ca. 2 kg, wat natuurlijk belachelijk veel is (de gemiddelde baby zit nu rond 1350 gram). Al die grafieken die we meekregen staan ergens tussen P90 en P97. Hij is echter in verhouding (zwaar én groot), alles wat ze tot nu hebben onderzocht ziet er ook gewoon goed en normaal uit, dus die dokter was echt tevreden. Bovendien was het vruchtwaterniveau ongeveer hetzelfde gebleven, dus dat vond hij al helemáál geweldig. Het blijft echt heel veel, maar op dit moment zag hij zelfs geen enkele reden meer om de boel extra in de gaten te moeten houden ofzo.
Vandaag moesten we dan bij onze eigen gynaecoloog zijn en ook die was gewoon heel tevreden. Het is een gigantische reus, maar dat is dan ook het enige waar iets op aan te merken valt. Ook hij bevestigde nog eens dat ik echt véél vruchtwater heb, maar niet té veel. Zo lang het niet plots ‘explodeert’ is alles goed. All right!

 

1 opmerking: