Over Upje.

Follow by Email

zaterdag 7 december 2013

Er is ook een maar.

Alles gaat goed, dat is waar. Toch kan ik niet voorkomen dat er regelmatig ongerustheden door mijn hoofd spoken. Uiteraard hoopt ge dat alles schitterend verloopt.

Maar ik ben bijvoorbeeld bang voor de bevalling. Niet voor de pijn, nee. Dat is waar de meeste vrouwen angstig voor zijn blijkbaar. Het zal een pijnlijke affaire worden, maar ik weet dat ik een behoorlijke pijngrens heb en als die niet volstaat, zijn er nog altijd opties. Ik bang voor de angst. Ik ben niet zo goed met lichamelijke dingen, weet ge wel. Dat is zo bij lichamelijke onderzoeken, bij seks, bij de pick-up van de eicellen en ik verwacht het eerlijk gezegd ook bij de bevalling. Als ik – of dus eigenlijk mijn lijf – schrik, dan schiet elke vezel dus in stresstoestand. Spieren superstrak opgespannen en dat gaat niet zomaar meer over. Paniek zou er net voor zorgen dat het allemaal langzamer en moeilijker verloopt, wat we uiteraard net niet willen zien gebeuren. Als ik in zo’n stresstoestand geraak, ben ik niet meer in staat om dat te zeggen. Om aan te geven wat nu precies het probleem is. Om raadgevingen toe te gaan passen. En wat dan ... ? “Als ge prenatale kiné volgt, dan gaat ge wel leren wat ge dan moet doen”, zeggen ze. De les ‘ontspanning’ is al achter de rug, maar ik zweer u dat die mij geen drie seconden gaat helpen. Ik zal het zeker bespreken met mijn gynaecoloog, maar het is nu eenmaal zo dat ge een bevalling niet volledig onder controle kunt hebben, hé. Alleen jammer dat ik er bij mijn eigen lijf niet op durf te vertrouwen dat de ‘oerkrachten’ het zullen overnemen en dat ik het wel tot een goed einde zal kunnen brengen.

En stel dan dat Odiel toch goed en wel ter wereld gekomen is en ze leggen hem in uw armen en ge denkt: “Fuck, wat is me dat hier.” Het overweldigende moedergevoel waar iedereen over spreekt, is er helemaal niet bij u. Ja, ik ben daar bang voor. Dat ik  dat kind als een vreemd wezen ga zien en niet meteen van hem zal houden. Ik zie bij de echtgenoot hoe hij helemaal oplicht van vreugde als hij een schop heeft gevoeld of een ander kunstje van zijn zoon heeft opgemerkt. Dáár word ik ook blij van, van hem zo gelukkig te zien. Ikzelf vind dat wel grappig allemaal, maar overspoeld worden door één of andere blije emotie ... ? Mijn vriendinnen hebben het er altijd over hoe ze heelder dagen over hun buik zaten te wrijven en er gelukzalig zaten bij te glimlachen. Ik ‘aai’ mijn buik nooit. Ik kom er alleen maar aan als Odiel het iets te lang en te enthousiast op dezelfde plaats heeft gemunt, of soms probeer ik hem weg te duwen als hij me echt pijn doet. Mijn liefste praat soms tegen de kleine, ik mopper er alleen op. “Allez Odiel, man, stop daar eens mee, ge doet mij zeer!” Verder dan dat kom ik niet. Misschien komt dat grote overweldigende warme gevoel zodra onze patat er is, hé. Ik hoop het echt. Maar wat als dat niet zo is? Ben ik dan gedoemd tot een verhaal als dit?

Ik zie het al in uw ogen, hé, dat ge wilt gaan zeggen: “Maar dat komt allemaal wel goed! Ge gaat dat zien!” Ja, misschien. Maar daar zo ergens in dat verhaal staat ook dat moeders met een voorgeschiedenis nog méér kans hebben op bijvoorbeeld een postnatale depressie. We weten allemaal dat ik een voorgeschiedenis heb. Er waren redenen, absoluut, maar wat als er toch ook gewoon voor een groot stuk aanleg mee gemoeid was? Wat als ... ?

Of beeld u nu in dat Odiel geboren is en jawel, kijk daar, ik sluit hem in mijn armen en besef vanaf de eerste seconde dat ik hem nooit meer wil laten gaan en dat ik als een leeuwin zal vechten voor die kleine en dat ik niets of niemand ooit liever zal kunnen zien dan hij. En dan hebt ge zoiets voor. Wat ge ook doet, hoe hard ge ook probeert, hoe ontzettend veel moeite ge er ook in steekt, uw kind weent. Zo ongeveer de hele dag. Het eeuwige gehuil en de bijbehorende wanhoop brengt u zo ver dat ge zelfs overweegt om uw kind iets aan te doen. Als ge het overweegt, dan is er nog hoop, want dan beseft ge het nog. Maar misschien komt er wel een moment waarop ge het in een opwelling doet. Omdat het niet meer ging.

Ik weet het wel, hoor. Het is niet omdat al die dingen voorkomen, dat dat bij ons ook zo zal gaan zijn, hé. Ik ga er echt niet van uit dat het ons zal overkomen. Maar ik vergeet ook nooit dat dokters zeiden dat een hersentumor die zo snel groeide meestal een schitterend teken was, maar dat mijn zus wel enkele maanden later dood was. Of dat alle gynaecologen vertelden dat het risico op overstimulatie echt maar één of twee procent was, maar dat iedereen die ik kende die het had moeten ondergaan er wel mee te maken had gehad. En als ik dat dan opwierp, werd er altijd gerepliceerd: “Dan hebt gij nu procentueel gezien wel een héél kleine kans, hé!”, maar kijk, ik had toch prijs.

En dan zijn er natuurlijk nog de verhalen waarbij de vader van het kindje overlijdt – mijn eigen neef bijvoorbeeld, toen zijn vrouw zwanger was van hun tweede. Of de collega, wiens broer overleed toen zijn baby één week oud was. Of waarbij één van beide ouders ernstig ziek wordt en heel het gezinsleven dus op losse schroevenkomt te staan. Ge moogt er niet bij stilstaan, maar ge doet het toch. Omdat ook dat helaas ‘het leven’ is.

4 opmerkingen:

  1. Oh, die angsten zijn mij heel bekend. Hier ook: TheMrs is al totally in love, ik heb mijn alom bekende afwachtende houding. Ik durf zelfs geen 3D echo laten doen uit schrik dat ik de baby echt lelijk zou vinden. Terwijl dat er echt niet toe zou mogen doen want dat is uw kind en uw kind moet ge het allermooiste wezen ter wereld vinden. Mja...
    En die blogs uit uw laatste alinea lees ik bewust niet meer...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hihi, Miss, wees maar zeker dat zo'n 3D echo er echt gewoon afgrijselijk uitziet! Ik vind dat zelfs een beetje eng: precies zo'n wassen pop ofzo. Mijn zus had me al verteld dat hun baby precies een bokserneus had daarop, vorige week hebben wij bij Odiel exact hetzelfde gezien. Niet in zijaanzicht, maar zo van voren ... Gelukkig blijkt dat "in het echt" dan meestal wel mee te vallen. Mijn collega had bij haar 3D ook altijd iets van 'iek, wat een afgrijselijk lelijk kind gaan wij hier krijgen', maar toen het geboren was, bleek het een doodnormale baby te zijn, hoor. Da's ook niet altijd prachtig en mooi, maar wel gewoon 'normaal'. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. lieve schat, we gaan op je letten,is dat goed?
    annabelle

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ooohh zo bekend. Ik ben zo bang dat ik onze scampi niet moet. Dat ik totaal geen moedergevoel ga hebben en dat ik na enkele weken ga zeggen: ik wil hem niet.
    Is normaal blijven al mijn vriendinnen die mama zijn me zeggen. En niet iedereen zit op een roze zwangerschapswolk. Dat is kennelijk ook normaal. Dat loopt allemaal wel los zullen we maar zeggen. :-)

    BeantwoordenVerwijderen