Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 17 januari 2014

36 weken.

Ik heb alweer weinig te vertellen, behalve dan dat ik het allemaal zo tof niet meer vind. Toen de tranen mij deze week in de ogen sprongen, alleen maar omdat ik probeerde een aardappel te schillen en dat verschrikkelijk veel pijn deed met die stomme handen, had ik het helemaal gehad. Toen ik van een vermoeiende dag in de zetel wilde uitrusten en moest constateren dat die zetel alleen maar méér pijntjes overal opwekte, kon ik er niet meer mee lachen. Toen ik moest constateren dat een ritje met de bus een potentiële hel inhield, als ik moest staan wachten namelijk, zonk de moed me in de schoenen. En toen ik op een avond zo ellendig werd van overal pijn te hebben, dat ik uit pure miserie maar eens heel vroeg wilde gaan slapen, maar uiteraard geen oog dichtdeed door dat pijnlijke lichaam ... kunt ge raden dat mijn humeur er niet echt beter op werd.

En toch wil ik niet dat Odiel nog vroeger geboren wordt dan de geplande datum. Het was vanochtend eventjes heel bang afwachten, want gisteren bij de endocrinoloog was mijn bloeddruk weer eens te hoog en zij vond dat niet ok. Ze belde de gynaecoloog en ze bedisselden samen dat ze een volledig bloedonderzoek zouden doen om een dreigende pre-eclampsie uit te sluiten. Als die er wél zou geweest zijn, dan had onze zoon nog veel vlugger geboren moeten worden. Ergens durfde ik nu wel te hopen dat dat niet het geval zou zijn, aangezien die bloeddruk dan weliswaar al een maand te hoog is, maar dat verergert niet. Dat lijkt me niet echt logisch voor zwangerschapsvergiftiging. Toch was het met een klein hartje dat ik vanochtend belde voor de uitslag ... . Gelukkig bleek met mijn bloed niets mis te zijn en werd er zelfs letterlijk gezegd dat ik me geen zorgen meer moest maken. Oef! Nu kan ik tenminste nog een anderhalve week ‘gerust’ zijn.

Sinds gisteren ben ik thuis, ik heb nog veel dingen opgenomen op de digibox en er liggen nog wat boeken van de bibliotheek te wachten. Ik ben bang voor totale verveling, maar vanaf woensdag is ook de echtgenoot thuis. En dan kunnen we écht beginnen aftellen ... . Intussen zal ik maar proberen mijn koffer voor het ziekenhuis een beetje definitiever in te pakken (momenteel liggen er overal wat hoopjes gerief dat meemoet) en euh ... te zien wat er nog lukt en wat niet?

Ik ben in ieder geval wél heel blij dat ik niet tot veertig weken of zelfs erover moet. Dat hele zwanger zijn ... Het is toch niet zo mijn ding!

2 opmerkingen: