Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 10 januari 2014

Week 35.

“Het is wel tijd voor een blogpagina, hé”, zei een vriendin gisteren. Ze moest nog éventjes geduld hebben, want ten eerste is het vandaag pas een volgende week (35 weken, ladies en gentleman!) en ten tweede mochten we Odiel vandaag nog eens gaan bewonderen. De lieve dame voegde er trouwens ook nog aan toe dat ze wilde dat ik iedere dag zou bloggen en op mijn tegenwerpingen dat ik wel helemaal niets te melden had, repliceerde ze dat “wat gezever” ook wel mocht. Over iedere dag en wat gezever later meer. Over Odiel en alles wat ermee gepaard gaat, komt hier en nu dus een update. Een kleintje, want veel nieuws is er nu ook weer niet, hoor.

Extra gewicht: 11kg. Bij de gynae vandaag wel 12, maar ik had al héél veel gedronken. Dat is namelijk een nieuwe rariteit, ik heb altijd en overal gruwelijke dorst en als ik niet zorg dat ik bijvoorbeeld op tijd uit mijn bed ben om een vochtreserve aan te leggen, voel ik me er echt fysiek ongemakkelijk door! Mijn eigen weegschaal zegt 11kg en ik geloof die nu maar eventjes.

Gewicht van de baby: ca 3150gr.

Hoe lang hebben we nog te gaan? 2,5 weken ongeveer ...

Er is voor alles een eerste keer en zo mocht ik dus vandaag eens aan de monitor gaan liggen. Een half uur naar een oorverdovend luide hartslag van je baby liggen luisteren ... ik heb al spannendere dingen meegemaakt. Gelukkig was de echtgenoot mee en bracht die me op tijd en stond fiks aan het lachen. Dat was telkens goed voor het tiltslagen van dat apparaat, trouwens :D. De conclusie was gelukkig dat Odiel het prima heeft daarbinnen, dus dat maakt ons natuurlijk blij.

Over die bloeddruk: die was alweer te hoog, waardoor ze hem tijdens de monitor nog twee keer extra zijn komen opnemen. Ze vroegen zelfs of ik er geen last van had en of ik toch geen sterretjes zag etc. Uhm, nee ... ? In ieder geval is hij dus zeker te hoog, maar niet hoog genoeg om aan allerlei alarmbellen te trekken etc. Als ik me plots slechter zou voelen of als er iets was, moet ik bellen, maar tot dusver gaan we daar maar eventjes niet vanuit.

Kwaaltjes:

* carpaal tunnel syndroom is echt een ramp, zelfs een aardappel schillen doet pijn, soms zelfs gewoon niets doen ook en bovendien trekt de fijne motoriek op niets meer, omdat die vingers slapen en/of gezwollen zijn. Ik hoop dat dat meteen na de bevalling verdwijnt!

* gezwollen voeten en onderbenen, niet te doen! Op de dagen dat ik thuis ben en mijn benen zo veel mogelijk omhoog kan leggen, valt het mee. Op andere dagen is het echt belachelijk en doet het ook pijn. Maar goed, het is nog maar kort te gaan, dus we gaan er niet over zeuren.

* gebrek aan lucht!

Hoe zit het met dat slapen? Hahaha, waar hebt ge het over? Man, wat een ramp. We zijn op een punt gekomen waarop ik gok dat ik nog méér ga slapen eens de kleine er is. Kuch. Ik probeer dan ook op de dagen dat ik niet moet werken een middagdutje te doen, want anders is dit echt niet vol te houden! Gelukkig wordt er op geen enkel vlak nog veel van mij verwacht, want dat zou ook echt niet meer lukken.

En met die ogen? Goed! Het is te zeggen: die waren stabiel of zelfs lichtjes verbeterd, waardoor de fluo-onderzoeken tenminste uitgesteld kunnen worden tot ca. 10 dagen na de bevalling. Het blijft natuurlijk een probleem, maar het lijkt toch even minder acuut.

Hoe houdt die diabetes zich eigenlijk? Normaal gezien heb je in het eerste kwartaal heel veel hypo’s (lage waardes), omdat je insulinebehoefte sterk terugloopt. In het tweede trimester zou die insulinebehoefte sprongsgewijs omhoog gaan, om dan in het derde trimester gigantische proporties aan te nemen. Wel, de laatste paar weken zag ik mijn insulinehoeveelheden teruglopen én had ik bovendien nog heel veel lage waardes. Ik begreep er niets van en besprak het dan ook met mijn endocrinoloog, waarop zij zei: “Het feit dat je terug meer hypo’s hebt, betekent gewoon dat je lichaam er klaar voor is.” Hooooooow! Mijn lijf misschien wel, maar mijn brein toch nog niet helemaal! Maar al bij al gaat het dus behoorlijk goed. Ik kan de fanta’s niet meer zién en ik vrees dat er intussen al heel wat extra gewicht is aangegeten, alleen maar om niet tegen de grond te gaan bij momenten, maar als het dat maar is dan moeten we niet klagen.

En wat met de voorbereidselen voor Odiel’s komst? Goed, goed, dat wel. De box staat hier in de woonkamer, de drukproef van het geboortekaartje is dan toch goedgekeurd geraakt, de kinderwagen staat hier al lelijk in de weg :P, ... . Dit weekend maken we onze koffer klaar (al zullen er nog heel wat dingen niet in kunnen wegens nog steeds in gebruik), plakken we die verdomde postzegels en vouwen de kaartjes voor, ik heb toch hier en daar al een pyjama gevonden die dienst zal kunnen doen ook in het ziekenhuis, ... .

Waar ik erg naar uitkijk:

-         morgen nog eens naar de film met de echtgenoot ... voor twee films op rij. Gewoon omdat het nu nog kan en in de toekomst hoogstwaarschijnlijk toch niet meer. Of pas over een hele tijd weer.

-         niet meer hoeven te gaan werken. Na woensdag trek ik de deur daar voor een maand of vijf achter me dicht!

-         naar de pedicure: mijn voetjes onderhouden lukt al een hele tijd zelf niet meer echt vlot en ik begin er echt verschrikkelijk veel last van te krijgen. Ambetante voeten, weet ge wel. Ik hoop dus op verlichting ... !

-         de geboorte van Odiel’s neefje of nichtje. Mijn zus is voor over 9 dagen uitgerekend, dus het wordt echt spannend nu!

3 opmerkingen: