Over Upje.

Follow by Email

donderdag 20 februari 2014

Rozengeur en maneschijn.

Het is bijna zo ver: de echtgenoot moet volgende week terug aan het werk. Vermoedelijk heeft  elke kersverse moeder het daar wel wat lastig mee, maar in mijn geval zorgt het voor regelrechte paniek. Ik ben namelijk nog steeds zo goed alsinvalide, aangezien mijn rechterhand nog altijd ongeveer onbruikbaar is. Ik kan Kasper nog steeds niet ecverzorgen en dat maakt me wanhopig.

Het eerste gruwelijk emotionele moment was er toen ik zoonlief eten gaf en hem nadien wat op het borstvoedingskussen liet uitrusten. Hij gaf verschrikkelijk veel terug, ik kreeg hem met de beste wil van de wereld niet opgetild en het kind lag daar dus zielig in zijn eigen kots. Ik weet wel dat hij zich dit allemaal niet zal herinneren en dat hij er ook geen schade zal van ondervinden, maar het was toch niet bepaald een topmoment ... . De dag nadien heb ik met pijn in  het hart besloten dat ik fulltime zou gaan kolven en flesjes geven. Het ging gewoon niet op mijn eentje, die live borstvoeding. Een fles erin duwen, dat lukt nog net.

Een tweede gigantisch huilmoment kwam er toen ik mij dus plots realiseerde dat ik dus heel gauw op mijn eentje met dat kind ga zijn, maar dat ik dus nog steeds zogoed als niets van zijn verzorging doe. Kan doen. Hoe moest dat ooit gaan goedkomen?! Dus moest ik gaan bedelen bij de mensen om me heen om me te komen helpen. De tijd dat ik alleenzal zijn met Kasper zo veel mogelijk te beperken. Heel leuk ... Ik vind het dus een ramp.

De huisarts vond dat ik maar gewoon geduld moest hebben tot drie maanden na de bevalling. Als het tegen dan niet beter zou zijn, mocht ik nog eens teropnieuw komen klagen. De vroedvrouw vond dat te zot voor woorden. Ze raadde me aan om eens bij eenosteopaat ten rade te gaan en dat heb ik dus ook gedaan. Tot dusver is er wel iets veranderd precies, maar mobieler ben ik er nog niet van geworden en de pijn is zeker nog niet draaglijker. Ik geef haar nog twee weken en dan ga ik nog eens elders aankloppen. Al blijf ik hopen dat het nirt nodig zal zijn...

Al die ellende zorgt er nog maar eens voor dat ik niet ten volle van het prille moederschap kan genieten. Woest word ik ervan ... Ik denk namelijk dat ik dat allemaal zo slecht niet zlu doen, maar nu is het een triestige boel.

Rozengeur en maneschijn? Forget it. Zucht .....

1 opmerking:

  1. Oh, bah! Vreselijk dat dat kleine mannetje er is en dat je er nu niet eens van kan genieten.
    Hopelijk kan de osteopaat je toch helpen! En wat voor domme arts is dat, zo kan je geen 3 maanden meer rondlopen hé!

    BeantwoordenVerwijderen