Over Upje.

Follow by Email

woensdag 5 maart 2014

Die hand.

Hier zijn we nog eens voor een update ... . De lange stilte betekende enerzijds dat het hier gewoon pokkedruk is, dat een baby echt héél veel tijd opslorpt en dat energiepeilen historisch laag kunnen geraken als de nacht pas op 3u ’s nachts begint iedere dag weer, maar anderzijds ook dat die beruchte hand nog geen sikkepit beter was. Pijn, pijn, pijn, in die mate dat ik er menig traantje om heb gelaten. Ibuprofen en Dafalgan werd hier met pakken doorgejaagd en nog wat homeopatische pillen en zalf en beurten bij de osteopaat ook nog, maar ik bleef afzien. Kracht had ik ook al niet meer in die hand, dus ze was en bleef volledig nutteloos. Iedereen kwam met ideeën en vragen en raadgevingen, maar ik wist het allemaal niet meer. Ge kunt vanalles doen, maar voor veel dingen zijn voorschriften en doorverwijzingen nodig. De huisarts was echter van mening dat ik maar een maand of drie geduld moest hebben, dus daar kon ik al niet gaan aankloppen.

Er stond nog een afspraak bij mijn endocrinoloog gepland. Zij is behoorlijk doortastend en ik heb wel een goed contact met haar. Ik beloofde aan de echtgenoot dat ik er die hele handkwestie zeker op tafel zou gooien en dat ik zou vragen of zij binnen het ziekenhuis niemand kende die me eventueel kon helpen. Ik hoefde de vraag niet eens te stellen ... . “Maar seg, wat is me dat nu, drie maanden wachten?””, zei ze, “Ik dacht het niet! Laat daar eens een cortisonespuit in geven, dan zijt ge al op zijn minst van die pijn af.” Ze nam haar telefoon, regelde een afspraak voor meteen de volgende ochtend en zo geschiedde dus. Bij nader onderzoek bleek dat er niet alleen sprake was van een carpal tunnel, maar dat ook alle spieren en pezen in mijn hand volledig ontstoken waren. Die zouden voor de allerergste pijn zorgen. Ook in mijn andere hand waren ontstekingen en een carpal tunnel, maar daar had ik gewoon veel minder last van.

De eerste 24u waren hels, maar dat bleek normaal. Daarna begon het langzaamaan te beteren. Intussen zijn we een week verder en ik merk absoluut verschil. Er is nog pijn, er is nog fiks krachtverlies en als het blijft zoals het nu is, denk ik dat op een bepaald moment toch nog eens terug naar die dokter zal moeten bellen. Maar op dit moment ben ik bij. Iedere dag ontdek ik weer iets nieuws dat me plots terug lukt, of dat vlotter gaat. Zoals deze blog gewoon op mijn computer typen, in plaats van op die verdomde tablet. Tweehandig, wel te verstaan. Het doet nog best pijn, en het gaat niet heel handig, maar het is iets dat ik vorige week in geen honderd jaar had durven proberen. Vandaag doe ik het gewoon. Hoera!

Net op tijd, trouwens, want vandaag was de eerste dag dat ik helemaal alleen met Kasper ben thuisgeweest. Hij leeft nog. En ik ook. ;-) Het stond niet klaar, want ik kan geen aardappelen schillen, maar voor de rest is het me prima gelukt om te doen wat nodig was. Langzaam, maar zeker ... . Oef!

1 opmerking: