Over Upje.

Follow by Email

vrijdag 14 maart 2014

Dingen die ik niet had verwacht

Dat ik ernaar uit zou kijken om mijn teennagels nog eens te knippen. Probeer dat maar eens met je linkerhand, als je rechtshandig bent ...

Dat ik dag in dag uit zou zitten kolven. Ik was eigenlijk van plan dat nooit te doen.

Dat er zoveel uiteenlopend advies over borstvoeding zou zijn. Aanleggen zodra ze een kik geven versus niet te vaak ieniemienie beetjes, een tut is de duivel versus de tut helpt de kindjes tot rust komen en daardoor hebben ze minder last van vanalles en nog wat, je moet melk/kruiden/granen/.. van je menu schrappen versus eet gewoon wat je wilt, ...

Dat de dagen pokke-eenzaam zijn zo alleen thuis. Of allez, alleen met de baby.

Dat er een extreme vermoeidheid - zoals ik ze al kende van sommige periodes - in het kwadraat bestond.

Dat het als een overwinning op uw kind aanvoelt als ge gedoucht zijt geraakt zonder gebrul van de mini.

Dat naar de wc gaan een overbodig iets blijkt dat ge wel kunt reduceren naar een keer of twee per dag. Of nacht.

Dat het plan om gezond te eten volkomen ridicuul blijkt en dat ge de eerste zes weken vlot overleeft op koekskes, chips en yoghurt. Of chocola.

Dat zesentachtig tetradoeken toch altijd zo weinig lijkt en dat ge constant aan het wassen zijt om er maar zeker voldoende propere in de kast te hebben liggen.

Dat ge de uitvinder van de sterilisator van flessen een standbeeld zoudt willen geven. Of die van de microgolfoven. En dat het zweet u zou uitbreken bij de gedachte dat één van de twee het zou begeven.

Dat ge keuzes moet maken in het leven. De baby slaapt, dus ik kan iets doen. Flessen steriliseren, zelf eten, een wasmachine insteken, een was opplooien, opruimen, douchen, eens uitgebreid naar de wc gaan, internetten. Het is een of-verhaal, bijna nooit eentje van 'en en'.

Dat baby's er feilloos in slagen te ruiken wanneer ge een poot hebt verzet om een tas thee te zetten voor uzelf / te gaan douchen / naar de wc te gaan / zelf ook vijf minuten uw ogen dicht te doen, om dan uiteraard  een concert te geven van jewelste.

Dat kleine geluidjes van dat klein wriemelwormpje u zo kunnen doen smelten.

Dat de gehate tablet soms echt levensreddend zou blijken te zijn.

Dat teletekstpagina 888 bij momenten zou voorkomen dat ge zot zou worden.

Dat oma’s zouden smeken om op uw kind te mogen passen.

Dat ge een pamper van uw eigen kind echt wél keihard kunt vinden stinken.

Dat twee neefjes met slechts negen dagen leeftijdsverschil voor de rest zo ver uiteen konden liggen.

Dat ge soms jaloers zoudt zijn op de echtgenoot, gewoon omdat hij mag gaan werken. Niet dat ik mijn werk mis ofzo, maar wel het normale daaraan. Het sociale contact ook.

Dat ik me zou inschrijven voor babymassage. Maar jaja, begin volgende maand trek ik er samen met mijn zus naartoe :D.

Dat het internet het antwoord op ontelbare vragen zou hebben. Zo van die vragen die ge als onzekere ouders kunt hebben, hé. Wat ge moet doen tegen slijmkes bij een baby, hoe ge het verschil weet tussen overgeven en teruggeven, wanneer ge u zorgen moet maken over het teruggeven van uw kind, wat ge geacht wordt te doén met het kleintje om hem te stimuleren, wat kindlief al kan op welke leeftijd, dat soort gedoe.
 
Dat ik bij thuiskomst uit het ziekenhuis al minder zou wegen dan voor de zwangerschap, hoera!
 
Dat ook gruwelijk ongezond eten daar niets aan zou veranderen.
 
Dat mijn weerstand er door de extreme vermoeidheid zo op achteruit zou gaan dat ik op die paar weken tijd al een sinusitis, een oorontsteking en een keelontsteking gehad zou hebben. En nu ook weer een fikse verkoudheid.

Dat ge het kind zo graag zoudt zien.

Dat ge het kind zo graag zoudt zien.

Dat ge het kind zo graag zoudt zien.

Dat ge het kind zo graag ... .

6 opmerkingen:

  1. Dat vertellen ze u niet op voorhand he...
    Maar alles komt goed. Echt waar!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ohhh, ik ga gewoon die laatste onthouden. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zeer herkenbaar... vooral ook dat eenzame gevoel. Nochtans dacht ik dat ik daar deze keer - bij de tweede - niet zo aan zou ten prooi vallen. Wat mij wel helpt is om toch even buiten te komen met mijn zoontje... Even naar de bakker, even naar de apotheker, even naar de winkel... het zijn minieme vormen van sociaal contact, maar het is toch beter dan niets en heel de dag te zitten wachten tot de echtgenoot zijn sleutel in de deur steekt.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik had enorm veel geluk dat mijn man zijn vaderschapsverlof kon koppelen aan zijn 4 weken gewoon verlof, de eerste 6 weken hebben wij samen doorsparteld. De zwaarste weken dus. Ik hou al mijn hart vast, moest er ooit een tweede komen, om dat eventueel alleen te moeten doen...veel succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Een update volgt. Maar ik kan nu zeggen: HERKENBAAR!!!!
    Btw: onze zonen zijn naamgenoten... op de eerste letter na. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Miss, met een C of met een J? Proficiat!!!!!!! (En voor 't geval ge al lichtelijk wanhopig wordt; na zes weken wordt alles écht beter, dat is niet alleen een cliché :D)

    BeantwoordenVerwijderen