Over Upje.

Follow by Email

maandag 31 maart 2014

Maandbrief - twee maanden.

Lieve Kasper,

Ik had mezelf al lang voor er nog maar sprake was van ons eigenste kindje voorgenomen om ook maandbrieven te schrijven. Ge weet wel, een beetje ouderlijk geblaat over wat de spruit heeft gedaan of geleerd in de afgelopen periode, gewoon omdat ge het anders allemaal zo vlug vergeet. Maand één is gepasseerd en mijn vermoeid brein was compleet vergeten dat ik wilde schrijven. Oeps. Ge krijgt al meteen een wijze levensles, jongen: het is niet omdat ge één keer de mist ingaat, dat ge maar meteen de handdoek in de ring moet gooien. We doen dus alsof er niets gebeurd is en beginnen dan maar bij twee maanden.

Het is compleet zot, jongen, dat ge al acht weken en een beetje ons leven op zijn kop zet. De grote wanhoop is voorbij en we vinden ergens wel ons ritme. Zo vervangen we ’s avonds nog eens uw pamper, doen uw slaapzak al aan en geven nog een fles en dan trekken we met zijn allen naar boven. Zelfs al zijt ge nog klaarwakker en traint ge al lustig voor het wereldkampioenschap molenwieken, zodra moeder en vader het licht uitdoen, wordt gij ook stil en gaat slapen. Nog even lezen of met elkaar keuvelen bij licht zit er dus niet echt in zonder dat we op zijn minst nog tien keer uw tut terug moeten geven, maar we klagen niet. De eerste weken vondt gij de uren tussen 23u en 3u namelijk erg geschikt om nog wat te tamboeren, maar wij waren het daar natuurlijk niet echt mee eens. Vandaar dat we nu echt héél blij zijn. Houdt dit ritueel maar vol, afgesproken?

Al vanaf uw geboorte krijgen we te horen dat ge zo alert zijt en zo sterk. Dat horen moeder en vader uiteraard heel graag, al hebben we stiekem de indruk dat dat ons ook nog heel wat miserie zou kunnen bezorgen in de toekomst. “Amai, pamperkes verversen zal een plezier zijn met zo’n beweeglijk manneke!”, lachte de dokter van Kind en Gezin, “En pas maar op voor de kopstoten!” Uhu, kopstoten. Ge zijt een charelke, zoonlief! Maar voorlopig hebben ze wel gelijk. Ge slaagt er al een paar weken in om uw hoofdje omhoog te brengen als ge op uw buikske ligt. De eerste keer smolt mama volledig weg en vond ze het lijken op een minileeuwke, zo eentje zoals ze in the lion king aan de wereld gaan tonen (don’t ask). Ge sabbelt tegenwoordig ijverig op uw handjes, wat zou betekenen dat ge die aan het ontdekken zijt. Ik kan niet wachten op het moment dat ge ze ook gaat zitten bekijken! Ge volgt ijverig voorwerpen met uw oogskes en eigenlijk ben ikzelf uw favoriete voorwerp om te volgen. Als papa uw pamper ververst en ik wandel voorbij, dan draait ge heel uw kopke tot het niet meer mogelijk is om mij te zien.

Toen de vroedvrouw hier een paar weken geleden was, reageerde ze verbaasd op uw ‘vertellingen’: “Die is in de wieg gelegd om advocaat te worden!”. Dan hebt ge ergens al iets van uw peter meegekregen, jongen! Vertellen kunt ge inderdaad, en mama en papa zijn geweldige fan. Vorige week trok mama met u naar de carrefour en heel de heenweg zat gij ijverig te babbelen. Mama had ergens gelezen dat ge de klanken van uw kindje moet proberen na te doen, dus hebben wij daar heel de weg in canon gecommuniceerd.

De eerste keer dat ge écht hebt gelachen, daar moeten we het ook nog eens over hebben, vriend. Uw moeder was was aan het plooien en plots zei de moeke: “Maar kijk, Kasper, gij kunt al zo mooi lachen!” Kijk hé man, dat ge lacht, dat heb ik graag. Er is niks zo schattig als dat, dus laat u volledig gaan. Maar lachen met uw moeder die zich kapotwerkt? Nee, merci, dat is niet nodig! Gelukkig hebt ge dat nadien al wel rechtgezet, hoor. Als mama een briesend paard nadoet, dat lacht ge u een breuk, maar ook gewoon als we u op uw verzorgingskussen leggen. Dan begint ge te vertellen dat het geen naam heeft en ook te lachen à volonté. Keep doing that, alstublieft, want zo een paar lachjes op een dag maken héél veel goed.

Zo heel af en toe begint ge ook uzelf te kunnen entertainen. Als ge in uw park gelegd wordt en ik verdwijn in de keuken, dan hoor ik soms plots heelder vertelsels. Ge hoort heel goed of ge het eens zijt met de situatie of niet, of ge enthousiast zijt, of vrolijk, of misschien toch wel (dringend) aandacht wilt. Jammer dat het nog wat vroeg is voor woorden, want ge hebt duidelijk het één en ander te zeggen! Als mama en papa willen eten, dan parkeren ze u in uw domoseat in de keuken en dan laat ge hen meestal ook gewoon doen. Zo lang ze op tijd en stond – soms héél vaak dus – uw tut teruggeven, wilt ge hen dat wel gunnen.

Gelukkig maar, want als ze zouden moeten wachten tot gij zoudt liggen te slapen ... . Dat is niet uw specialiteit, dat slapen. Er gaan dagen voorbij dat gij vrolijk van 7 tot 18u wakker zijt ofzo. Ge zijt niet ambetant, ge weent niet om de vijf voet, maar uiteraard kunt ge uzelf niet zo lang bezig houden en ge wordt ook nogal graag gepakt. Zo lang dat gebeurt, zijt ge de vrolijkheid zelve. Maar als uw parentale entiteiten proberen u in uw mand te leggen, dan is het kot vaak te klein. Ge zijt gewoon te nieuwsgierig naar wat er allemaal gebeurt en daar in uw mand kunt ge natuurlijk niet veel zien. Misschien moeten we u boven leggen, waar het stilletjes is en donker, maar daar vinden we u toch nog wat klein voor precies.

Om uw tweede vermaanddag te vieren, mocht ge bij Kind en Gezin spuitjes gaan laten zetten. Als kers op de taart kreegt ge daar natuurlijk weer koorts van en hebt ge heel de rest van de dag geslapen. Mama en papa hadden plots een zee van tijd om de boel aan kant te krijgen, naar de winkel te gaan op hun gemak, zelfs een beetje te computeren ... . Die koorts, dat hoeft zo niet, maar dat slaappatroon moogt ge wel aanhouden! Zullen we proberen een patroon van eten, spelen en dan toch slapen proberen in te lassen, vriendeke? Afgesproken? Volgende maand evaluatie dan ... ;-).

Dikke zoen,

je mama  

 

 

 

3 opmerkingen: