Over Upje.

Follow by Email

dinsdag 29 april 2014

Ik, jij, hij of zij...

... maar eigenlijk wil ik het hier over “gij” hebben. Het is de trouwe lezer uiteraard al opgevallen dat ik om de één of andere reden, mijzelf ook onbekend, de gij-vorm bezig. Ik ben er ooit mee begonnen, het werd blijkbaar wel gesmaakt en dus hebben we het maar verdergezet. Hier en daar vergeet ik het eens, maar ik doe mijn best om de ‘je’-tjes eruit te halen voor ik op ‘publiceren’ druk. Ik weet echter niet hoe dat met u zit, maar in mijn leven wordt dat ‘gij’ eigenlijk zelden in geschreven taal gebruikt. Mondeling wel, absoluut. Daar ziet ge echter niet hoe het geschreven zou moeten worden, hé.

En daar draait dit postje nu om: hoe schrijft ge dat allemaal. In de tegenwoordige tijd is het simpel: zoals het klinkt in de meeste gevallen. Maar in de verleden tijd ziet het er toch allemaal wat vreemd uit. Ik had het al eens opgezocht allemaal en toen was ik het weer vergeten en zo kon het dus gebeuren dat menig blogpost hier vol gruwelijke fouten stond. Eigenlijk moet het namelijk zo:

in de tegenwoordige tijd wordt gij vervoegd als u (gij hebt, gij spreekt, gij eet), maar in de verleden tijd krijgt gij een extra t – behalve als de stam al op een t eindigt. Deze regel geldt voor alle werkwoorden. Voorbeelden: gij hadt, gij werdt, gij riept, gij at. Bij onder meer de werkwoorden komen, geven, zijn en zien krijgt gij in de verleden tijd de lange klinker van de meervoudsvorm: gij kwaamt, gij gaaft, gij waart en gij zaagt.

Het ziet er alleen zo vreemd uit, dat hadt of werdt, dat ik er iedere keer opnieuw aan twijfel. In drukke tijden of iets minder geconcentreerde tijden (hoezo, vermoeid???) dubbelcheck ik dus niet en schrijf ik gewoon zoals ik op dat moment denk dat het moet zijn. De ene keer denk ik juist, de andere niet. Ik heb nooit gezegd dat mijn brein logisch in mekaar zat, hé.

Hoe dan ook, bij deze weet gij het dus ook, beste lezer. Ik stel voor dat ge wel geen streepkes gaat trekken iedere keer dat ik de mist inga, want dan gaat ge een gigantisch papierke moeten tevoorschijn toveren, vrees ik. Maar ik doe mijn best. En nu heb ik tenminste ook iets in mijn eigen archieven om naar te zoeken als ik weer eens twijfel. ;-)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen