Over Upje.

Follow by Email

maandag 28 april 2014

Maandbrief - drie maanden.

Lieve Kasper,

Op het moment dat ik dit typ, ligt ge te slapen ... . De laatste tijd lukt dat steeds beter, vooral overdag. Het komt nog steeds voor dat ge geen oog dichtdoet in de periode dat uw vader naar zijn werk is, maar het lukt ook héél regelmatig van u in uw mand te zwieren van zodra ge begint te geeuwen en in uw oogskes te wrijven. De tussentijdse evaluatie is dus eerder positief. Hoera!

Helaas hebt ge het voor de rest wel behoorlijk lastig gehad de afgelopen maand. Eerst begonnen uw darmkes u precies parten te spelen, wat regelmatig brulsessies met zich meebracht. Daarna kregen we met een heuse groeispurt te maken, de eerste die ons echt opviel gewoon doordat ge ambetant waart, om de vijf voet eten wilde en ook die broodnodige nachten kwam verstoren met gemekker en geween. Thanks God dat dat weer voorbij is, want dat is niet leuk voor ons, maar ongetwijfeld ook niet voor u!

Uw tante had me al verteld dat uw neefke vlot met zijn handjes tegen de speeltjes van zijn speelmat begon te kloppen, maar gij maakte nog geen aanstalten daartoe. Toen ze hier op bezoek waren, zag ik dan ook nog dat kleine A. al echt op zijn buikske kon liggen met zijn hoofd gewoon omhoog en hij kon vrolijk in ’t rond kijken. Ook dat lukt u nog van geen kanten. Uw nekske is absoluut sterk genoeg, maar ge doet uw handjes altijd naar achteren en leunt daar dus niet op, waardoor ge nooit heel hoog komt en dus ook niet meer kunt zien dan wanneer ge op uw ruggeske ligt. Daarom hebt ge natuurlijk aan die hele krachtoefening geen enkel voordeel, wat maakt dat ge het nog altijd niet graag doet. Uw ouders denken naarstig na over hoe we u kunnen wijsmaken dat ge die armkes moet gebruiken om op te steunen. Het zou ons allemaal veel ellende besparen, makker!

Dat van die speelmat, dat hebt ge nu op de valreep nog goedgemaakt, vriendeke. Gisteren kochten we een speelboog voor boven uw relax en toen we hem daarstraks installeerden, hebt ge meteen als een volleerd bokser op al die speeltjes geslagen. De eerste keer zaagt ge u nadenken ‘wat is me dat hier’ en daarna was het heel duidelijk dat ge doorhad dat een slag betekende dat dat ding ging bewegen en misschien zelfs geluid maken. Hoera, hoera, hoera! Voorlopig doet ge het voornamelijk met uw linkerhand. Zou dat dan betekenen dat ik gelijk krijg en dat ge linkshandig gaat zijn? We zullen het pas binnen een paar jaar écht weten, maar ik blijf daar om de één of andere reden toch echt van overtuigd!

Vorige week heb ik u trouwens ook geleerd om uw tutje zelf terug te duwen als het uit uw mond is gedonderd en nog héél dicht in de buurt ligt. Het was al zo vaak gebeurd dat we tegen elkaar zeiden ‘maar allez, als hij er nu gewoon tegen duwt dan zit hij er terug in!’ en dus besloot ik dat we dan maar eens moesten proberen u zo ver te krijgen. Toen ge in uw doomooseat lag en toekeek hoe ik flessen zat af te wassen en te steriliseren, hield ik u in het oog. Iedere keer als die tut uit uw mond viel, nam ik uw handje vast en duwde mét dat handje die tut terug. Ik juichte en deed alsof ge een formidabele prestatie had geleverd uiteraard. En kijk, tot mijn grote verbazing bewoogt ge na een tijdje die handjes zelf richting uw mond. Het was uiteraard lang niet altijd prijs, maar ik bleef doen alsof ge de nieuwe Einstein waart. Het lukte u toen ook een paar keer écht op uw eentje, dus ik was tevreden. Ik geloofde eerlijk gezegd niet dat ge dat later nog eens zoudt kunnen herhalen, maar vorig weekend zat ge in uw vader zijn arm te bekomen van een maaltijd en plots zag ik u uw tutje terugduwen. “Jaaaaaaaaaaa, goed zo, Kasper!”, gilde ik. In de tien minuten die volgden hebt ge dat kunstje nog een paar keer herhaald, waardoor ik toch echt zeker wist dat het geen toeval was. Wauw, man, geweldig! Het is uiteraard alleen mogelijk als ge niet te moe zijt / niet gefrustreerd zijt / juist zo ligt dat die verdomde tut niet ver weg valt, maar echt recht onder uw mondje blijft liggen / ... , maar uw moeder was toch echt supertrots, hoor!

De groeispurt is intussen gelukkig achter de rug, maar van die stomme darmen blijft ge vreselijk veel last hebben. Ik hoop heel erg dat ge daar snel vanaf geraakt, want het is echt superzielig. Ge zijt gewoon een vrolijk venteke, maar dan begint ge te brullen dat het geen naam meer heeft. Als die krampen dan voorbij zijn na een kwartier, een half uur, drie kwartier soms, dan zijt ge – als ge niet compleet uitgeteld zijt – weer gewoon uw goedgezinde zelf. Dat betekent dus dat ge écht alleen maar zo schreeuwt, omdat ge last hebt. Ocharme ... .

En tot slot zijt ge momenteel al voor de vierde keer in uw korte leven fiks verkouden, met niezen, hoesten en proesten en héél veel slijmkes inbegrepen, waardoor ge ook weer niet in topvorm zijt. Bovendien heeft die verkoudheid al voor de tweede keer in uw leven voor een héél erg zielige heesheid gezorgd, waardoor ge klinkt als een jammerend, ziek en piepend kuiken. De vorige keer teenden uw ouders daarvoor met u naar de kinderarts, maar het blijkt gewoon te betekenen dat de slijmkes naar uw stembanden gezakt zijn. Da’s iets viraals, dus ge kunt er niks aan doen, maar het is ook niet zo erg. Alleen maar goed voor een portie ouderlijke hartkrakkingen dus, ofzo.

Eén van hoogtepunten deze maand was toen ge vorige week tegen mij begon te praten. Dat vertellen, dat doet ge al heel lang, maar dat was dan wat in het ijle of tegen ‘de mensen die in de kamer waren’ ofzo. Nu had uw vader u op zijn knieën gelegd en plots draaide gij uw hoofdje echt naar mij en ge begon mij daar toch een uitleg, niet te doen. Heel erg klagend, maar echt een uitleg. “Amai, dieje is nu echt wel tegen u aan ’t babbelen”, zei uw vader, en hoewel ik nooit graag heb dat gij dingen alleen bij mij wilt doen en dat dus ook altijd ontken, moest ik hier toegeven dat het waar was. Het is misschien pedagogisch niet meteen verantwoord – straks denkt ge nog dat ge niet serieus genomen wordt -, maar uw vader en ik lagen in een deuk. Ik heb dan maar een beetje teruggebabbeld en toen kreeg ik zowaar nog antwoord ook! Ja, man, gij zijt echt een zalig venteke!

Ik hoop dat ge in de komende maand met weer een aantal nieuwe ‘kunstjes’ op de proppen gaat komen. Daarnaast zou het héél tof zijn als ge ’s nachts iets langer aan een stuk zoudt willen doorslapen, en vooral dat ge zoudt willen stoppen met in uw slaap te wenen/roepen/morrelen, want dat is echt extreem uitputtend!

Voor de rest gaan we gewoon nog hard van elkaar geniet, hé vriend. Na uw volgende vermaanddag gaat ge namelijk al bijna naar de crèche. We gaan dus nog zoveel mogelijk samen lachen, spelen, babbelen, ... . OK? ;-)

Dikke zoen,
uw mama

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen